ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ
Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:
Σπ. Γραμμένος – Π. Δουρδουμπάκης – Αλ. Εμμανουηλίδης & Μ. Παπαγεωργίου – Μ. Ζαμάνη & The Angry Birds – Π. Θαλασσινός – Χρ. Θηβαίος – Κ. Θωμαΐδης – Illegal Operation – Alexis K. & Θ. Αναστόπουλος – Ε. Κουνενή – Γ. Κούτρας – Γ. Λεκόπουλος & Μ. Μεναχέμ – Lolek – Δ. Μητσοτάκης & Οι Ευδαίμονες – Θ. Μικρούτσικος – Mode Plagal – Π. Μουζουράκης – Λ. Παπαδόπουλος – Radiosol – Σπυριδούλα – Υπεραστικοί

Πρόσβαση στο κλειστό Περιστερίου: Βρίσκεται κοντά στην διασταύρωση της Λεωφόρου Καβάλας (Αθηνών-Κορίνθου) και Θηβών

Σε περιόδους οικονομικής ύφεσης και γενικευμένης κρίσης ενισχύονται τα πολιτικά άκρα, η θρησκεία και οι θεωρίες συνωμοσίας. Ίσως εμείς οι Έλληνες να έχουμε σταθερή κλίση και στα τρία – τον τελευταίο καιρό επαναλαμβάνονται περισσότερο από ποτέ παλιές ιδέες, παλιές υποψίες και ψίθυροι: «υπάρχει διεθνές σχέδιο καταστροφής της Ελλάδας», «το κέντρο της Αθήνας υποβαθμίζεται για να το εκμεταλλευτούν οι εργολάβοι», «ο Παπανδρέου είναι πράκτορας»…

Η ιστορία, όπως έρχεται σ’ εμάς από τις μελέτες των ιστορικών κι από τα ντοκουμέντα, είναι πράγματι φτιαγμένη από συνωμοσίες. Έτσι, το να αποκλείουμε εξαρχής τα ενδεχόμενα της συνωμοσίας αποτελεί μιαν ακόμη προκατάληψη: «τρελά» πράγματα συμβαίνουν διαρκώς· η ανθρώπινη φύση είναι ικανή για  απίστευτες παλαβομάρες.

Όπως λέμε συχνά: «η φαντασία ξεπερνάει την πραγματικότητα». Το σφάλμα της λογικής δεν είναι η θεωρία της συνωμοσίας αυτή καθεαυτή αλλά η άρνηση του υποκειμένου να εξετάσει οποιεσδήποτε αποδείξεις για το αντίθετο. Για παράδειγμα, αν συζητήσει κανείς με κάποιον που φρονεί ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ήταν έργο του Πενταγώνου, θα διαπιστώσει ότι οποιοδήποτε αντεπιχείρημα χρησιμοποιείται για να ενισχυθεί η αρχική θεωρία. Αυτή η έλλειψη επικοινωνίας μού φέρνει στο μυαλό την ιστορία με τον Μπέρτραντ Ράσελ: μετά από ομιλία του, τον πλησιάζει μια γηραιά κυρία και του λέει: «Είπατε ένα σωρό ωραία πράγματα για το σύμπαν αλλά σας διέφυγε η ουσία: ότι όλα όσα βλέπουμε βρίσκονται στην πλάτη μιας γιγάντιας χελώνας». «Και πού βρίσκεται η χελώνα;» ρωτάει ο Ράσελ. «Ακουμπάει σε μια μεγαλύτερη χελώνα» συνεχίζει η κυρία. «Το σύμπαν είναι γεμάτο χελώνες από πάνω μέχρι κάτω!»

Οι θεωρίες συνωμοσίας λειτουργούν συχνά στο ίδιο μοντέλο: αν ο πρώτος ισχυρισμός δεν βγάζει νόημα, δεν πειράζει – αρκεί να εκφραστεί ένας άλλος που να μοιάζει στον πρώτο, άσχετα αν πρόκειται για κάτι απίθανο ή παράλογο που αντιβαίνει στους νόμους της φυσικής.

Συνωμοσίες εκτυλίσσονται κάθε μέρα: πελατειακές σχέσεις, φαβοριτισμός, μυστικές συμφωνίες («ξύσε μου την πλάτη να σου ξύσω τη δική σου»)… Όσο για το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, εκτός από τις θεωρίες συνωμοσίας, υπάρχει και ο «πραγματικός κόσμος» στον οποίον ο Ρούντολφ Τζουλιάνι έστειλε στα χαλάσματα πολύ περισσότερους πυροσβέστες απ’ όσους μπορούσαν να επιζήσουν με αποτέλεσμα περισσότερα θύματα. Οι συνωμοσιολόγοι όμως δεν ενδιαφέρονται για τον «πραγματικό κόσμο»: επιμένουν ότι ο Τζορτζ Μπους, ο Ντικ Τσένι κι όλοι αυτοί είναι δαίμονες· έχουν αναγάγει τον συντηρητικό, φανατικό χριστιανό πολιτικό σε υπερφυσικό ον, σε εκπρόσωπο του Κακού. Θα έλεγα, με κάθε επιφύλαξη, ότι, αντιθέτως, οι δυνατότητες των Μπους και Τσένι –πνευματικές και άλλες– δεν ξεπερνούν τον μέσο όρο. Συχνά λοιπόν οι πολιτικοί που θεωρούνται συνωμότες δεν είναι ικανοί για συνωμοσία: η συνωμοσία απαιτεί κάποιο επίπεδο ευφυΐας και οργανωτικότητας.

Έτσι κι αλλιώς, οι συνωμοσίες που φτιάχνουν την ανθρώπινη ιστορία δεν είναι σκοτεινές διαδικασίες με αστυνομική πλοκή: είναι συμπαιγνίες που εκτυλίσσονται σε μεγάλες επιχειρήσεις, σε συναντήσεις κορυφής, σε τόπους όπου συναντώνται οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Οι συνωμοσίες αυτές δεν έχουν χαρακτήρα «συνωμοσίας» όπως τη φαντάζεται ο απλός συνωμοσιολόγος – είναι αποφάσεις, σχεδιασμοί, στρατηγικές, τακτικές που διατηρούνται μακριά από τη δημοσιότητα ώστε να αποφευχθεί η αντίδραση των πολιτικών αντιπάλων ή του κοινού. Αλλά τίποτα κρυφό δεν μένει κάτω από τον ήλιο: απλώς, με το πέρασμα του χρόνου η ιστορία γίνεται μια σειρά από νεφελώματα.

Μιλώντας με έναν Ισπανό φίλο πέφτω πάνω σε τοίχο: πιστεύει βαθιά ότι η τρομοκρατική επίθεση του 2004 στη Μαδρίτη (κάτι ανάλογο με την 11η Σεπτεμβρίου) οφείλεται στην Καθολική Εκκλησία. «Μα», διαμαρτύρομαι, «από πού κι ως πού; Αφού φαινόταν συνδυασμός Βάσκων και Αλ Κάιντα…» Η λογική της συνωμοσίας είναι η εξής: Ποιος ωφελείται από το γεγονός; Αυτός που ωφελείται είναι ο δράστης… Η Καθολική Εκκλησία εκμεταλλεύτηκε προς όφελός της την τρομοκρατική επίθεση, άρα «βρίσκεται από πίσω».

Αυτό το «βρίσκεται από πίσω» εκφράζει τον μυστικισμό που προσδίδει όχι μόνον στην πολιτική αλλά και στη γενική πορεία των πραγμάτων ο απλός άνθρωπος: «τίποτα και κανείς δεν είναι όπως φαίνεται». Για παράδειγμα, οι Αμερικανοί δεξιοί λαϊκιστές πιστεύουν ότι ο Ομπάμα είναι κρυπτο-ισλαμιστής και κρυπτο-σοσιαλιστής: «Μα», διαμαρτύρομαι πάλι, «τι μας νοιάζει αν είναι “κρυπτο-κάτι” εφόσον δεν το εκφράζει και δεν επηρεάζει με αυτό το “κάτι” την κοινωνική κατάσταση;». Η απάντηση των συνωμοσιολόγων υπερβαίνει τη λογική: «Υπάρχει σχέδιο εξολόθρευσης της μεσαίας τάξης» (ποιανού; γιατί;), «Υπάρχει αντισημιτικό σχέδιο: επιστροφή στη ναζιστική τάξη πραγμάτων», «Υπάρχει σχέδιο…». Μα, ποιος τα σκαρώνει όλα αυτά τα εν εξελίξει σχέδια; Και γιατί;

Απάντηση δεν παίρνω. Εκτός αν, όπως υπαινίχθηκα, θεωρήσουμε συνωμοτική τη διεθνή πολιτική, την περίπλοκη, την αντιφατική πορεία της ιστορίας – αν θεωρήσουμε συνωμοτικό τον συσχετισμό δυνάμεων και τις πολλαπλές εύθραυστες ισορροπίες. Η ψυχολογική βάση της συνωμοσιολογίας είναι, στην καλύτερη περίπτωση, η ανημπόρια –ο πολίτης χρησιμοποιείται σαν πιόνι· τα πράγματα συμβαίνουν ερήμη του· ποτέ δεν θα μάθει την «αλήθεια»– και στη χειρότερη η παράνοια: όλοι μάς επιβουλεύονται, δεν υπάρχει διαφυγή.

Το πρόβλημα είναι ότι οι συνωμοσιολογικές θεωρίες αντικαθιστούν την ιστορική ανάλυση: εξηγούν τον κόσμο με απλό τρόπο διακρίνοντας τις δυνάμεις του φωτός από τις δυνάμεις του σκότους και αποδίδοντας το Κακό σε μία και μοναδική πηγή –π.χ. στις ΗΠΑ (ειδικά στη CIA και στο FBI που είναι, από τη φύση τους, συνωμοτικές οργανώσεις), στο Ισλάμ, στους μασόνους, στο «διεθνές κεφάλαιο» ή στους Εβραίους– η οποία πηγή του Κακού διαρκώς ενισχύεται και επικρατεί. Το πράγμα παίρνει γκροτέσκες διαστάσεις καθώς το τυχαίο αποκλείεται, ενώ οι λεπτομέρειες των γεγονότων μεγεθύνονται δυσανάλογα της σημασίας τους. Οι συνωμοσιολόγοι εμφανίζονται σαν να γνωρίζουν κάτι που εμείς, ο αμαθής όχλος, αγνοούμε. Ο «εχθρός» απεικονίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε, στην πραγματικότητα, αντανακλά τον συνωμοσιολόγο: η Κου Κλουξ Κλαν, που πίστευε σε διεθνή συνωμοσία της Καθολικής Εκκλησίας, άρχισε να τη μιμείται σε δομές και τελετουργίες, ενώ οι φανατικές αντικομμουνιστικές οργανώσεις εμπλέκονταν σε ιδεολογικές σταυροφορίες παρόμοιες με τις κομμουνιστικές.

Η αφθονία των πληροφοριών επιβαρύνει τη συλλογική νοσηρότητα (παράνοια, παρειδωλία, σύνδρομο «ο κόσμος είναι κακός»): ο κιτρινισμός των μέσων ενημέρωσης βασίζεται και τροφοδοτεί αυτή την εξήγηση του κόσμου κατά την οποία αυτός που παίρνει τον λόγο είναι είτε άμοιρος ευθύνης, είτε αθώο θύμα με κρίσεις ηθικού πανικού. Όσο πιο απομονωμένες είναι οι κοινότητες, όσο λιγότερο ισχυρές και σεβαστές, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες καταφυγής στις θεωρίες συνωμοσίας: για παράδειγμα, κάτοικοι μικρών χωριών «βλέπουν» εξωγήινους ή εξηγούν φυσικά φαινόμενα με γλαφυρές μυθολογίες.

Η μαρξιστική κριτική θεωρία, έτσι όπως διαδόθηκε στον ακαδημαϊκό κόσμο από το 1970, καταλήγει θεωρία συνωμοσίας διαψεύδοντας τον ίδιο τον επιστημονικό της ισχυρισμό: τίποτα δεν είναι ωραίο σ’ αυτόν τον κόσμο που υποφέρει κάτω από την τρομακτική κυριαρχία του κεφαλαίου. Τελειώνω με κάτι που γράφει ο Καρλ Πόπερ: «Συνωμοσίες συμβαίνουν· αποτελούν μάλιστα  συνηθισμένα κοινωνικά φαινόμενα. Όμως, λιγοστές καταλήγουν σε επιτυχία: τελικά, λίγοι συνωμότες είναι επιτυχημένοι συνωμότες».

Πηγή: athensvoice.gr

Εκρηκτικές διαστάσεις λαμβάνει το φαινόμενο των «νεοαστέγων» στην Αθήνα, όπως προκύπτει από τα σοκαριστικά στοιχεία που κατέθεσαν στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων ο υφυπουργός Υγείας Μάρκος Μπόλαρης, ο δήμαρχος Αθηναίων, Γεώργιος Καμίνης, καθώς και εκπρόσωποι της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (Ε.Ε.Δ.Α.).

Από τις εκθέσεις αποκαλύπτεται πλέον ότι εξαιτίας της οικονομικής κρίσης βγήκαν στο δρόμο άνθρωποι που ζούσαν εύπορα πριν το ξέσπασμά της, στους «νεοάστεγους» πια περιλαμβάνονται και ολόκληρες οικογένειες, ενώ ο αριθμός των ανθρώπων που καταλύουν με χαρτόνια και κουβέρτες στο Ζάππειο, την Κουμουνδούρου, τη Σανταρόζα, το Γκάζι, στα παγκάκια, κάτω από γέφυρες, έξω από κλειστά καταστήματα, είναι αδιευκρίνιστος. Οι περισσότεροι από κείνους που ξεσπιτώθηκαν και πλέον βρίσκουν προσωρινή «στέγη» σε 52 σημεία της Αθήνας είναι οφειλέτες της εφορίας. Άλλοι χρωστούν στα ασφαλιστικά ταμεία με αποτέλεσμα να μην μπορούν να βγάλουν βιβλιάριο απορίας, να αποκλείονται έτσι από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ως εκ τούτου να ζουν σε καθεστώς εξαθλίωσης.

Ο υφυπουργός Υγείας Μάρκος Μπόλαρης ανέφερε πως το φαινόμενο έχει πάρει διαστάσεις τους τελευταίους μήνες εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και ενημέρωσε ότι ήδη νομοπαρασκευαστική επιτροπή καταρτίζει το σχέδιο νόμου που θα αντιμετωπίζει το πρόβλημα για τον νεοάστεγο. Όπως επίσης είπε, αν δεν υπήρχε η αλληλεγγύη στην ελληνική οικογένεια ο αριθμός των αστέγων θα ήταν πολύ μεγαλύτερος. Όταν ρωτήθηκε σχετικά απάντησε πως δεν είναι ακόμα γνωστός ο ακριβής αριθμός των αστέγων καθώς δεν είναι καταγεγραμμένοι και επισήμανε την ανάγκη για κοινή προσπάθεια από το υπουργείο Υγείας, την τοπική Αυτοδιοίκηση, την Εκκλησία και τις αρμόδιες οργανώσεις που ήδη είναι δίπλα τους.

«Το πρόβλημα είναι μεγάλο και όσο υπάρχει κρίση το πρόβλημα θα μεγαλώνει. Για το λόγο αυτό χρειάζεται μια σειρά δράσεων όπως η ύπαρξη υπνωτηρίων, κέντρων ημέρας για ψυχολογική υποστήριξη ακόμα και θέσεις εργασίας», τόνισε.

Ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Κωστής Παπαϊωάννου έκανε λόγο για ζήτημα που λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις σχολιάζοντας πως δεδομένης της έλλειψης νομοθεσίας, σήμερα άρχισε να γίνεται μια κινητοποίηση και ζήτησε ένα fast track για την ενίσχυση των κοινωνικών μονάδων πρόνοιας.

Ο πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών πατέρας Μάξιμος Παπαγιάννης σημείωσε ότι χορηγούνται γεύματα από την Εκκλησία προτείνοντας όμως παράλληλα να βοηθηθούν από όλους τους φορείς οι άνθρωποι αυτοί, να ξαναβρούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια. Πρότεινε επίσης να βρεθεί τρόπος να μην συσσωρεύονται οι νεόπτωχοι άστεγοι με ιδρυματικό τρόπο αλλά να δίδεται επιδότηση κατοικίας για ψυχολογικούς λόγους.

Ο πρόεδρος του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του δήμου Αθηναίων Γιώργος Αποστολόπουλος ανέφερε ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία για τους νεόπτωχους αστέγους στην Αθήνα και ο δήμος έχει δημιουργήσει άτυπη τράπεζα τροφίμων, κοινωνικό παντοπωλείο, κοινωνικό φαρμακείο, ξενώνες ενώ προσφέρονται και δωρεάν ρούχα. Αποκάλυψε μάλιστα ότι δύο διαμερισματικοί σύμβουλοι προσέτρεξαν στις υπηρεσίες του δήμου για να σιτιστούν.

Πηγή : http://tvxs.gr

Φοιτητές εμπόδισαν την εκλογική διαδικασία

Σε αποκλεισμό στο χώρο όπου είχαν στηθεί οι κάλπες προχώρησαν, την Παρασκευή, φοιτητές του ΤΕΙ Κρήτης, σε μια προσπάθεια να “μπλοκάρουν” την εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη των εσωτερικών μελών της Διοίκησης του ΤΕΙ Κρήτης.

Οι φοιτητές αντιδρούν στις αλλαγές που επιφέρει στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση ο νέος νόμος πλαίσιο του Υπουργείου Παιδείας.

Σε ότι αφορά τη διαδικασία, θα επαναληφθεί, άγνωστο ακόμη το πότε.

Πηγή : http://www.cretalive.gr

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 77 ετών ο σπουδαίος σκηνοθέτης Θ. Αγγελόπουλος, που παρασύρθηκε κατά τη διάρκεια γυρισμάτων από μοτοσικλέτα. Διαβάστε αναλυτικά για την πορεία του στον κινηματογράφο.

Υπέκυψε στα τραύματά του ο σκηνοθέτης Θ. Αγγελόπουλος, που λίγο μετά τις 7 το απόγευμα της Τρίτης, έπεσε θύμα τροχαίου, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της νέας του ταινίας “Η Άλλη Θάλασσα”.

Ο σκηνοθέτης παρασύρθηκε στον περιφερειακό Κερατσινίου από μηχανή που οδηγούσε ειδικός φρουρός εκτός υπηρεσίας και διακομίσθηκε σε θεραπευτήριο του Φαλήρου, όπου διασωληνώθηκε άμεσα.

Ωστόσο αργά το βράδυ της Τρίτης έχασε τη μάχη, καθώς είχε βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και κατάγματα.

Η λαμπρή πορεία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1935.

Σπούδασε στην Νομική Σχολή Αθηνών, όμως εγκατέλειψε τις σπουδές του, πριν πάρει το πτυχίο του.

Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας, φιλμογραφίας και εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l’ homme.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1964 και μέχρι το 1967, εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη.

Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, “Εκπομπή”, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, “Αναπαράσταση”, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό σηματοδοτώντας την “αυγή” του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου.

Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων και Χρυσό Φοίνικα, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου.

Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ’ όλο τον κόσμο.

Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ (Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ.

Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος.

Θεόδωρος Αγγελόπουλος – Το ταξίδι στα Κύθηρα  (video)

Κάποιο από τους σημαντικότερους “σταθμούς” της καριέρας του:

* 1968: Η Εκπομπή, μικρού μήκους

* 1970: Αναπαράσταση

* 1972: Μέρες του ’36

* 1975: Ο θίασος

* 1977: Οι Κυνηγοί

* 1980: Ο Μεγαλέξανδρος

* 1983: Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη

* 1984: Ταξίδι στα Κύθηρα

* 1986: Ο Μελισσοκόμος

* 1988: Τοπίο στην Ομίχλη

* 1991: Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού

* 1995: Το βλέμμα του Οδυσσέα

* 1998: Μια αιωνιότητα και μια μέρα

* 2003: Τριλογία – Ι. Το λιβάδι που δακρύζει

* 2008: Τριλογία – ΙΙ. H σκόνη του χρόνου

H Σκόνη του χρόνου – videoclip

Πολυβραβευμένος και παγκοσμίως αναγνωρισμένος

*Η Εκπομπή, βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1968

*Αναπαράσταση, Α’ βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1970, βραβείο Ζωρζ Σαντούλ (Γαλλία, 1971), καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ Hyères (1971), ειδική μνεία της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου (1971)

*Μέρες του `36, Βραβείο σκηνοθεσίας και φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1972, βραβείο της FIPRESCI στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου (1972)

*Ο Θίασος, Βραβείο Καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, Α’ αντρικού και Α’ γυναικείου ρόλου, Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1975, καλύτερη ταινία της δεκαετίας 1970-1980 από την Ένωση Κριτικών της Ιταλίας

*Οι Κυνηγοί, Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Σικάγο (1977), βραβείο της Ένωσης Τούρκων κριτικών (1977), επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών

*Ο Μεγαλέξανδρος έλαβε το Χρυσό Λιοντάρι το 1980 στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας.

*Ταξίδι στα Κύθηρα, βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών (1984), κρατικά βραβεία καλύτερης ταινίας, σεναρίου, α΄ ανδρικού ρόλου, α’ γυναικείου ρόλου,σκηνογραφίας, βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Ρίο ντε Τζανέϊρο (1984),

*Τοπίο στην Ομίχλη μοιράστηκε το Αργυρό Λιοντάρι Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας, βραβείο Φελίξ καλύτερης Ευρωπαϊκής ταινίας (1988).

*Το Βλέμμα του Οδυσσέα έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών, βραβείο της FIPRESCI (1995). Επίσης, οι κριτικοί του περιοδικού Time το ψήφισαν στις 100 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

*Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών (1998).

*Τριλογία – Το Λιβάδι που Δακρύζει κέρδισε βραβείο της FIPRESCI (2004).

*Xρυσό μετάλλιο του ιδρύματος Circulo de Bellas Artes (Mαδρίτη, 2008) για το σύνολο του έργου του.

Πηγή : http://news247.gr

Απίστευτο κι όμως αληθινό! Η Λούκα Κατσέλη ομολόγησε την Δευτέρα το βράδυ στην εκπομπή ΑΝΤΡΟΠΗ του Γιάννη Πρετεντέρη ότι διάβασε το μνημόνιο τρις ώρες του πρωί ενός Σαββάτου (για να διαβάσεις τις Κυριακάτικες εφημερίδες επαρκώς χρειάζεσαι περισσότερη ώρα). Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης μας είπε από την τηλεόραση του ΣΚΑΙ ότι δεν το διάβασε καθόλου και ότι ασχολούνταν με τα ειδικά του καθήκοντα εκείνη την περίοδο.

Παρατήρηση 1η: Θυμάστε την έπαρση και την αλαζονεία των στελεχών του ΠΑΣΟΚ εκείνες τις μέρες; Με ύφος χιλίων καρδιναλίων κατακεραύνωναν στη βουλή την  αριστερά για ανευθυνότητα. Ποιος είναι ο ανεύθυνος τελικά; Μας παρουσίαζαν το μνημόνιο σαν μονόδρομο και δεν το είχαν καν διαβάσει! Η λέξη φαιδρότητα είναι λίγη για να περιγράψει το πολιτικό προσωπικό που κατάντησε την Ελλάδα σ αυτά τα χάλια (οι οικονομολόγοι από το Economist Intelligence Unit προβλέπουν για το 2012 στην Ελλάδα ύφεση της τάξης του 7%. Μόνο για το Σουδάν προβλέπεται χειρότερη ύφεση) μετά από σχεδόν δύο χρόνια μνημονίου. Από το ή μνημόνιο ή χρεοκοπία έχουμε φτάσει στο ΚΑΙ μνημόνιο ΚΑΙ χρεοκοπία (έστω ελεγχόμενη).

Παρατήρηση 2η: Αρέσκονται πολλοί και στα media αλλά και στο πολιτικό κατεστημένο να ισχυρίζονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόγραμμα, δεν έχει λύσεις και συνθηματολογεί. Άλλοι επιχειρηματολογούν ότι δεν αρέσει στην κοινωνία η τρικομματική συγκυβέρνηση αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση. Μα σοβαρά μιλάμε; Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εφαρμόσιμο και ρεαλιστικό πρόγραμμα που μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή αύριο το πρωί. Μια αναζήτηση στο internet θα πείσει τους «Θωμάδες» όχι μόνο ότι ο χώρος μας έχει πρόγραμμα αλλά ότι σε όλα τα μεγάλα ζητήματα της διετίας τοποθετήθηκε προβάλλοντας την αριστερή – εναλλακτική προγραμματική του πρόταση. Με τις ιδεολογικές εμμονές του συστήματος των media και του πολιτικού κατεστημένου φτάσαμε να έχουμε υπουργούς σαν τον Άδωνη Γεωργιάδη, με ότι αυτό σηματοδοτεί ιδεολογικά, πολιτικά, πολιτιστικά, ιστορικά, αισθητικά.

Παρατήρηση 3η: Έχει κανείς αμφιβολία ότι για παράδειγμα ο Γιάννης Δραγασάκης θα ήταν καλύτερος υπουργός από τον Άδωνη, την Λούκα ή τον Μιχάλη; Αν το πιστεύει κάποιος ας το συζητήσουμε δημόσια και σοβαρά! Και προφανώς το στελεχιακό δυναμικό της αριστεράς δεν εξαντλείται στον Δραγασάκη… Τα μεσαία στελέχη του ΣΥΝ θα έμπαιναν στον κόπο να διαβάσουν οτιδήποτε πριν το υπογράψουν. Η πρόταση για έναν «Νέο Συνασπισμό Εξουσίας» με επίκεντρο τις δυνάμεις της αριστεράς όπως το προγράφει ο Τσίπρας είναι αναγκαιότητα. Αυτοί που μας κυβερνούν αποδεικνύονται μαθητευόμενοι μάγοι, έχουν το φανατισμό του νεοφώτιστου νεοφιλελεύθερου γενίτσαρου και μετά τα χθεσινά αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ο κυνισμός τους και η ανευθυνότητά τους.

Παρατήρηση 4η: Προχτές ο ΣΥΡΙΖΑ εισέπραξε δύο μεγάλα ΟΧΙ από ΚΚΕ και ΔΗΜ.ΑΡ. για την συγκρότηση ενός ευρύτερου αντινεοφιλελεύθερου προοδευτικού πόλου στ αριστερά του πολιτικού συστήματος. Έχουν ιστορικές ευθύνες οι ηγεσίες των κομμάτων!

Για το ΚΚΕ ήταν αναμενόμενο. Το ΚΚΕ εδώ και χρόνια έχει επιλέξει να μιλά για την ζωή μετά την «Δευτέρα Παρουσία του Σταλινικού Κομμουνισμού» και σ αυτή τη ζωή έχει επιλέξει το «ή μαζί μας ή εναντίον μας». Έννοιες όπως παράλληλα και δίπλα δεν τις ξέρει.

Η ΔΗΜ.ΑΡ. όμως δηλώνει «Δεν μας αφήνει αδιάφορους το ζήτημα της διακυβέρνησης του τόπου». «Είμαστε η Αριστερά της ευθύνης». Ο Φώτης Κουβέλης είναι έμπειρος πολιτικός, προφανώς και δεν εννοεί ότι η ΔΗΜΑΡ θα κυβερνήσει  αυτοδύναμα στις επόμενες εκλογές. Προκύπτει ερώτημα με ποιους… Αφού η ΔΗΜΑΡ απορρίπτει την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει στην αριστερά εταίρος προκειμένου να διεκδικήσουν την πλειοψηφία με κοινή κάθοδο. Τι μένει; Δεν ξέρω τι μένει! Ας το απαντήσουν οι της ΔΗΜ.ΑΡ. Πάντως στο όνομα της «υπεύθυνης αριστεράς» δεν μπορεί να επιχειρηθεί την επομένη των εκλογών σύμπραξη με αυτούς που υπέγραφαν το μνημόνιο και τα άλλα νομοθετήματα χωρίς καν να τα έχουν διαβάσει την ώρα που αποκλείουν ακόμα και την κουβέντα με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Υ.Γ.: Πολλοί ρωτούν σε ποια βάση και με ποιο πρόγραμμα θα πορευτεί αυτή η μεγάλη αριστερή αντινεοφιλελεύθερη συμμαχία που προτείνουμε. Τι θα λέμε για μια σειρά ζητημάτων… Είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική ανάγκη να ξεκινήσουμε να γράφουμε το νέο πρόγραμμα, της νέας μας συμμαχίας, της κοινής μας προσπάθειας για να αλλάξουμε ριζικά το τοπίο. Ας το ονομάσουμε «Κοινό Πόρισμα 2012»!

follow on twitter: @CZachariadis

Επιπλέον η φιλοσοφία όχι μόνον εξαρτάται από αυτούς τους όρους, αλλά συνδιαλέγεται μαζί τουςεκ των υστέρων, καθότι έρχεται μετά από αυτούς, μετά την αυγινή εμφάνισή τους, συγκεκριμένα τη νύχτα, σαν την εγελιανή γλαύκα της σοφίας. Εν ολίγοις «το μέλλον της φιλοσοφίας εξαρτάται από την ικανότητα της προοδευτικής προσαρμογής της στην αλλαγή αυτών των όρων», έτσι ώστε θα μπορούσε κανείς να πει ότι «η φιλοσοφία έρχεται πάντοτε σε έναν δεύτερο χρόνο, έρχεται στο εκ των υστέρων των μη φιλοσοφικών καινοτομιών [2]». Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι οι «καινοτομίες» στο πεδίο τούτων των όρων κατ’ ουσίαν προκαλούνται μετά την εμφάνιση ενός συμβάντος μέσα στον προσίδιο τόπο τους.

Ένα βιντεοπαιχνίδι που επιχειρεί να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη ενάντια στη θανατική ποινή δημιούργησαν αφιλοκερδώς για τη Διεθνή Αμνηστία 18 Έλληνες προγραμματιστές, μουσικοί, γραφίστες, σχεδιαστές και κειμενογράφοι, μέλη του Πανελλήνιου Συλλόγου Δημιουργών Λογισμικού Ψυχαγωγίας. Στόχος του «Amnesty-The Game» είναι να στηρίξει την παγκόσμια εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την κατάργηση της θανατικής ποινής.

Οι παίκτες παίρνουν τη σκυτάλη από τη Διεθνή Αμνηστία, προκειμένου να σώσουν έξι θανατοποινίτες και να επηρεάσουν τις χώρες τους υπέρ της κατάργησης της θανατικής ποινής. Οι έξι θανατοποινίτες προέρχονται από χώρες, όπου όντως ισχύει η εσχάτη των ποινών: Σαουδική Αραβία, Κίνα, ΗΠΑ, Μογγολία, Λευκορωσία και Ιράν.

Το παιχνίδι (που είναι διαθέσιμο μέσω του ιστοτόπου amnestygame.com) έχει βγει ήδη στην ελληνική, αγγλική και γαλλική γλώσσα, ενώ ενδιαφέρον για τη μετάφρασή του έχει εκδηλώσει και το δανέζικο τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας.

Για κάθε χώρα που αναφέρεται στο παιχνίδι καταγράφεται και όλη η ιστορία της σχετικά με την κατάργηση ή μη της θανατικής ποινής.

Μέσω της ίδρυσης γραφείων, της διοργάνωσης διαφημιστικών εκστρατειών και της ενημέρωσης των μέσων μαζικής ενημέρωσης, οι παίκτες στοχεύουν στον επηρεασμό της κοινής γνώμης κατά της θανατικής ποινής, προκειμένου να διασωθούν οι συγκεκριμένοι κρατούμενοι και να διαδοθεί το μήνυμα της δικαιοσύνης και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

«Πρόκειται για ένα παιχνίδι στρατηγικής, που εντάσσεται στην κατηγορία των serious games και έχει ως στόχο να ενημερώσει το κοινό για τη θανατική ποινή, τις καμπάνιες της Διεθνούς Αμνηστίας και την κατάσταση που επικρατεί στις χώρες όλου του κόσμου για το θέμα αυτό» επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επικεφαλής της προσπάθειας, σχεδιαστής και παραγωγός, Θανάσης Τριανταφύλλου, μέλος του Πανελλήνιου Συλλόγου Δημιουργών Λογισμικού Ψυχαγωγίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν, με το παιχνίδι ασχολούνται καθημερινά 300 χρήστες του Διαδικτύου.

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Δημιουργών Λογισμικού Ψυχαγωγίας συγκροτήθηκε στα τέλη του 2009 με στόχο να συγκεντρώσει όλους τους δημιουργούς ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Σήμερα περιλαμβάνει περίπου 100 ενημερωμένα μέλη. «Στόχος μας είναι να ασχοληθούμε και με άλλους κοινωφελείς οργανισμούς και να δημιουργήσουμε παιχνίδια για κοινωνικούς σκοπούς» εξηγεί ο κ. Τριανταφύλλου.

Πηγή : tvxs.gr

Των Μπάρμπαρα και Τζον Έιχενραϊχ / The Nation 

“Η ταξική συνειδητοποίηση επέρχεται όταν κάποιοι, ως αποτέλεσμα κοινών εμπειριών (τις οποίες είτε απέκτησαν από κοινού ή κληρονόμησαν), βιώνουν και αρθρώνουν την ταυτότητα των συμφερόντων τους τόσο μεταξύ τους όσο και έναντι άλλων, των οποίων τα συμφέροντα διαφέρουν (ή συχνά έρχονται σε αντιδιαστολή)” Ε.Π. Τόμσον.

Οι “άλλοι άνδρες” (και βέβαια γυναίκες) στην παρούσα διαμόρφωση των αμερικανικών τάξεων είναι εκείνοι που βρίσκονται στο ανώτατο 1% της πυραμίδας του πλούτου – οι τραπεζίτες, οι διευθυντές των hedge funds και οι διευθυντές είναι αυτοί που βρίσκονται στο στόχαστρο του κινήματος “Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ”. Δεν εμφανίστηκαν χθες, υπάρχουν εδώ και καιρό με τη μία ή την άλλη μορφή αλλά ξεκίνησαν να εμφανίζονται ως ένα διακριτό σύνολο το οποίο αποκαλείται ανεπίσημα “υπερπλούσιοι” (superrich) τα τελευταία χρόνια.

(…)

Ακόμη, μέχρι πριν από μερικούς μήνες, το 99% δεν λογιζόταν ως σύνολο ικανό (όπως λέει ο Τόμσον) “να αρθρώσει την ταυτότητα των συμφερόντων του”. Περιείχε και ακόμη περιέχει, περισσότερους “καθημερινούς” πλούσιους μαζί με τους εργαζόμενους των μεσαίων τάξεων, τους εργαζόμενους σε εργοστάσια, τους φορτηγατζήδες, τους ανθρακωρύχους και τους ακόμη φτωχότερους που καθαρίζουν τα σπίτια, κάνουν μανικιούρ και συντηρούν τους κήπους των εύπορων. Περιείχε διαιρέσεις που σχετίζονταν όχι μόνο με τις ταξικές διαφορές αλλά και με τη φυλή και την εθνικότητα – μία διαφοροποίηση που έχει βαθύνει από το 2008. Οι Αφροαμερικάνοι και οι Λατίνοι όλων των εισοδηματικών διαστρωματώσεων έχασαν, σε δυσανάλογο βαθμό, τα σπίτια τους από κατασχέσεις το 2007 και το 2008 και στη συνέχεια δυσανάλογα έχασαν τις δουλειές τους στα κύματα απολύσεων που ακολούθησαν. Την παραμονή του κινήματος “Καταλάβατε”, η μαύρη μεσαία τάξη είχε καταστραφεί. Στην πραγματικότητα, τα μόνα κινήματα που σχηματίστηκαν πριν το “Καταλάβατε” ήταν το Πάρτυ του Τσαγιού (Tea Party) και στο άλλο άκρο του πολιτικού πρίσματος, η αντίσταση στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων στο Γουισκόνσιν.

Βέβαια το “Καταλάβετε” δεν θα μπορούσε να συμβεί αν οι ορδές του 99% δεν είχαν ξεκινήσει να ανακαλύπτουν κάποια κοινά συμφέροντα ή τουλάχιστον να βάζουν στην άκρη αυτά που τους χωρίζουν. Για δεκαετίες, η πιο δυναμικά προωθημένη διαίρεση στους κόλπους του 99% ήταν αυτή που η δεξιά ονομάζει “προοδευτική ελίτ” – η οποία συγκροτείται από ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, προσωπικότητες των μέσων κ.λπ.- και από την άλλη, όλοι οι υπόλοιποι.

Όπως το έθεσε ο αρθρογράφος Tομ Φρανκ, η δεξιά κέρδισε το στοίχημα με τον λαϊκισμό, στοχοποιώντας την “προοδευτική ελίτ”, η οποία υποτίθεται πως ευνοεί την αλόγιστη κυβερνητική δαπάνη που απαιτεί κάθετα επίπεδα φόρων, υποστηρίζει κοινωνικές πολιτικές “αναδιανομής” και προγράμματα που μειώνουν τις ευκαιρίες για τον μέσο λευκό, δημιουργεί ακόμη περισσότερους ελεγκτικούς μηχανισμούς (π.χ. για την προστασία του περιβάλλοντος) που μειώνουν τις θέσεις εργασίας και προωθεί πικάντικους νεωτερισμούς όπως τον γάμο ομοφυλοφίλων. (…)

Βέβαια, η “προοδευτική ελίτ” ποτέ δεν είχε κοινωνιολογική βάση. Δεν είναι όλοι οι ακαδημαϊκοί ή όλες οι τηλεοπτικές προσωπικότητες προοδευτικές. (…) Η “προοδευτική ελίτ” ήταν ανέκαθεν μια πολιτική κατηγορία στην οποία έβαζαν κοινωνιολογικό προσωπείο. Αυτό που έδωσε κάποια ώθηση στην όλη ιδέα περί “προοδευτικής ελίτ”, τουλάχιστον για λίγο, ήταν πως η μεγάλη πλειοψηφία όλων μας δεν είχε ποτέ συνειδητά αντιμετωπίσει κάποιο από τα μέλη της πραγματικής ελίτ, του 1%, τα οποία τον περισσότερο καιρό είναι κλεισμένα στη δική τους φούσκα με ιδιωτικά τζετ και απροσπέλαστες πύλες.

Οι εξέχουσες προσωπικότητες που είναι πιθανότερο να συναντήσουν οι περισσότεροι στην καθημερινότητά τους είναι δάσκαλοι, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, καθηγητές. (…) Συνιστούν αυτό που περιγράφαμε το 1976 ως την “επαγγελματική διοικητική τάξη”. (…) Αυτήν τη δυσαρέσκεια μεταξύ μεσαίας και εργατικής τάξης, έξυπνα προσανατόλισε η λαϊκίστικη δεξιά προς τους “προοδευτικούς”, συντελώντας σημαντικά στην αποτυχία δημιουργιας ενός κινήματος με διάρκεια.

Όπως συνέβη, η ιδέα της “προοδευτικής ελίτ” δεν θα μπορούσε να επιβιώσει από τις λεηλασίες που διέπραξε το 1% στα τέλη του 2000. Πρώτον, σε αυτό συντέλεσε η ανακάλυψη της πραγματικής ελίτ που εδρεύει στη Γουόλ Στριτ και των εγκλημάτων της. (…) Είναι το 1% που σου πήρε το σπίτι.

Η δεξιά στρατηγική αντιμετώπισε άλλο ένα αναπόφευκτο πρόβλημα: από το 2000 ακόμη και οπωσδήποτε από το 2010, η τάξη των ανθρώπων που πληρούν τις προϋποθέσεις για να αποτελούν μέρος της “προοδευτικής ελίτ” βρισκόταν σε ολοένα χειρότερη κατάσταση. Οι περικοπές δημοσίων δαπανών και οι, υποκινούμενες από τις εταιρείες, αναδιοργανώσεις αποδεκάτιζαν τις τάξεις των αξιοπρεπώς αμειβόμενων ακαδημαϊκών, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από επισφαλώς εργαζόμενους καθηγητές. (…)

Aυτές οι τάσεις υπήρχαν πριν επέλθει η κρίση, αλλά τελικά με το ξέσπασμα και τις συνέπειές της, όλες αυτές οι «παράπλευρες απώλειες» ήταν απαραίτητες ώστε να αφυπνιστεί το 99% και να συνειδητοποιήσει τον κοινό κίνδυνο. Το 2008 το όνειρο του «Τζο του υδραυλικού» να βγάζει 250.000 δολάρια ετησίως είχε μια μικρή πιθανότητα πραγματοποίησης. Αλλά μετά από λίγα χρόνια σε ύφεση, η απότομη προς τα κάτω κινητικότητα έγινε η επικρατούσα αμερικανική εμπειρία και ακόμη και τα πιο νεοφιλελεύθερα ΜΜΕ άρχισαν να ανακοινώνουν πως κάτι πήγαινε στραβά με το αμερικανικό όνειρο.

Όταν οι πάλαι ποτέ εύποροι έχασαν τις περιουσίες τους, όταν καταποντίστηκαν οι τιμές τον ακινήτων, όταν οι απολυμένοι μεσήλικοι διευθυντές και επαγγελματίες συνειδητοποίησαν πως η ηλικία τους λειτουργούσε απωθητικά για τους πιθανούς εργοδότες, όταν τα χρέη ιατρικής περίθαλψης οδήγησαν τα νοικοκυριά στην πτώχευση, το παλιό συντηρητικό ρητό πως δεν είναι φρόνιμο να κριτικάρεις (ή να φορολογείς) τους πλούσιους γιατί μπορεί κάποτε να γίνεις ένας από αυτούς -σε έκανε να συνειδητοποιήσεις πως η τάξη στην οποία πιθανότατα θα μεταναστεύσεις δεν είναι αυτή των πλουσίων αλλά των φτωχών. Ακόμη η μεσαία τάξη ανακάλυψε πως η κάτω βόλτα προς τη φτώχεια μπορούσε να ξεκινήσει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. (…)

* * *

Οι κατασκηνώσεις του “Καταλάβατε” που έδωσαν ζωή σε περίπου 1.400 πόλεις το φθινόπωρο τροφοδότησαν το 99% με μία αυξανόμενη αίσθηση ενότητας. Εδώ βρέθηκαν χιλιάδες άνθρωποι -ίσως δεν μάθουμε ποτέ ακριβείς αριθμούς- κοινωνικά ετερόκλητοι, κάποιοι μένουν στον δρόμο όπως ζούσαν ανέκαθεν οι φτωχοί, χωρίς ρεύμα, θέρμανση, νερό ή τουαλέτα. Στη διαδικασία αυτή κατάφεραν να δημιουργήσουν αυτοδιοικούμενες κοινότητες. Οι γενικές συνελεύσεις συγκέντρωσαν ένα άνευ προηγουμένου μείγμα άρτι αποφοιτησάντων από το πανεπιστήμιο εργαζομένων, ηλικιωμένων, απολυμένων εργατών και χρόνια άστεγων οι οποίοι αντάλλασσαν εποικοδομητικά και πολιτισμένα απόψεις. Αυτό που ξεκίνησε σαν άτακτη διαδήλωση κατά της οικονομικής αδικίας μετατράπηκε σε ένα μαζικό πείραμα διαμόρφωσης ταξικής συνείδησης. (…)

Μπορεί άραγε αυτή η ενότητα που καλλιεργήθηκε στις κατασκηνώσεις να επιβιώσει, με το κίνημα “Καταλάβατε” να περνά σε μία πιο αποκεντρωμένη φάση; Κάθε τύπος ταξικής, φυλετικής και πολιτιστικής διαίρεσης διατηρείται και εντός του 99%, συμπεριλαμβάνοντας και τα μέλη της πρώην “προοδευτικής ελίτ” και τους λιγότερο προνομιούχους. Οι διαφορές είναι μεγάλες αφού ένας νεαρός δικηγόρος σε σύγκριση με έναν εργάτη μπορεί τουλάχιστον να έχει διάλειμμα για τουαλέτα ή για φαγητό. (…) Η προκατάληψη της μεσαίας τάξης κατά των αστέγων που προέρχεται από δεκαετίες δαιμονοποίησης τους από τη δεξιά, καλά κρατεί.

(…)

Στην πραγματικότητα, οι κατασκηνώσεις προκάλεσαν σχεδόν αδιανόητες συγκλίσεις: άνθρωποι έμαθαν να επιβιώνουν στον δρόμο από άστεγους, ένας επιφανής καθηγητής πολιτικής επιστήμης συζήτησε τη διάκριση μεταξύ οριζόντιας και κάθετης λήψης αποφάσεων με έναν ταχυδρόμο, στρατιωτικοί με τη στολή τους προστάτευαν τους διαδηλωτές από την αστυνομία.

Η ταξική συνειδητοποίηση επέρχεται, όπως είπε ο Τόμσον, αλλά επέρχεται πιο αποφασιστικά όταν οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να την τροφοδοτήσουν και να τη δομήσουν. Αν το 99% πρόκειται να γίνει κάτι περισσότερο από μία στυλάτη μίμηση, αν είναι να γίνει μια δύναμη που θα αλλάξει τον κόσμο, τότε θα είναι αναπόφευκτη η αντιμετώπιση κάποιων ταξικών και φυλετικών διαφορών που κρύβονται σε αυτό. Αλλά κάτι τέτοιο θα πρέπει να γίνει με υπομονή, σεβασμό και έχοντας υπόψη την επόμενη μεγάλη δράση, την επόμενη πορεία ή κατάληψη κτηρίου, ανάλογα με την περίσταση.

(Μετάφραση: Aναστασία Γιάμαλη)

Πηγή: “Η Αυγή”