Την έντονη ανησυχία τους εκφράζουν εκδότες και βιβλιοπώλες για το πρόβλημα που έχει προκύψει λόγω απλήρωτων οφειλών με την παραχώρηση κωδικών ISBN από την Εθνική Βιβλιοθήκη και με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν οι νέες εκδόσεις.

«Οι εκδότες κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς ISBN. Δεν θα μπορούμε να πάρουμε ISBN για τα βιβλία μας και έτσι δεν θα μπορούμε να προχωρήσουμε στην έκδοση. Περιμένουμε εδώ και μήνες να πάρουμε μία απάντηση και δεν απαντά κανένας» τονίζει ο πρώην πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου, Γιώργος Ψύχαλος.

Το πρόβλημα δημιουργήθηκε λόγω απλήρωτων οφειλών της Εθνικής Βιβλιοθήκης από το 2007 προς την εταιρεία στην οποία έχει παραχωρήσει το δικαίωμα του ISBN, με αποτέλεσμα ο υπεύθυνος της εταιρείας να αρνείται να βάλει τους νέους κωδικούς που έχουν ληφθεί από το Διεθνές Κέντρο ISBN.

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών και Βιβλιοπωλών με επιστολή της προς το υπουργείο Παιδείας επισημαίνει το θέμα και ζητά άμεση λύση, καθώς, όπως υπογραμμίζει, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να μην υπάρχουν κωδικοί για βιβλία σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και να μην μπορεί να προχωρήσει σε νέες εκδόσεις.

«Γνωρίζουμε ότι η υπεύθυνη για την παραχώρηση των κωδικών ISBN εταιρεία λόγω απλήρωτων οφειλών από το υπουργείο Παιδείας δεν έχει ακόμη προχωρήσει στην έκδοση νέων κωδικών ψηφίων για το 2012 με αποτέλεσμα αυτοί πλέον να είναι ελάχιστοι και να μην επαρκούν για τις καινούργιες εκδόσεις μετά το πέρας του Ιανουαρίου» αναφέρουν εκδότες και βιβλιοπώλες στην επιστολή τους ενώ το υπουργείο Παιδείας δεν έχει δώσει μέχρι στιγμής καμία απάντηση για το θέμα.

Από την πλευρά της η αναπληρώτρια διευθύντρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης, Αντωνία Αράχωβα, καθησυχάζει τους εκδότες, τονίζοντας ότι το πρόβλημα που έχει προκύψει θα λυθεί άμεσα.

Πηγή : http:// tvxs.gr

Αθώος κρίθηκε από το Πειθαρχικό Συμβούλιο της Σχολής Ευελπίδων, ο αρχηγός της Σχολής που τραγούδησε τον ύμνο της Χούντας ανήμερα της επετείου για το Πολυτεχνείο.

Σύμφωνα με την ένορκη διοικητική εξέταση, ο Εύελπις αρχηγός της Σχολής είχε μιλήσει απαξιωτικά για την εξέγερση του Πολυτεχνείου και είχε επιβάλλει σε ομάδα πρωτοετών σπουδαστών να τραγουδήσουν ύμνο υπέρ της 21ης Απριλίου. Περίπου δυόμιση μήνες μετά κι ενώ οι περισσότεροι ανέμεναν την «τιμωρία» του, το Πειθαρχικό Συμβούλιο της Σχολής Ευελπίδων που εξέτασε τη υπόθεση αποφάσισε να μη διαγράψει τον τεταρτοετή εύελπι και να τον αθωώσει με ψήφους 3 έναντι 2. Για την πράξη του αυτή του αφαιρέθηκε η θέση του αρχηγού της Σχολής και του επιβλήθηκε 40 μέρες φυλάκιση και 20 μέρες φυλάκιση σε μερικούς ακόμη τεταρτοετής ευέλπιδες. Κατά της απαλλακτικής απόφασης, μπορεί να ασκηθεί έφεση από τη Διοίκηση της Σχολής ή το Γενικό Επιτελείο και να παραπεμφθεί σε δεύτερο πειθαρχικό.

Πηγή : http:// tvxs.gr

ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ
Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:
Σπ. Γραμμένος – Π. Δουρδουμπάκης – Αλ. Εμμανουηλίδης & Μ. Παπαγεωργίου – Μ. Ζαμάνη & The Angry Birds – Π. Θαλασσινός – Χρ. Θηβαίος – Κ. Θωμαΐδης – Illegal Operation – Alexis K. & Θ. Αναστόπουλος – Ε. Κουνενή – Γ. Κούτρας – Γ. Λεκόπουλος & Μ. Μεναχέμ – Lolek – Δ. Μητσοτάκης & Οι Ευδαίμονες – Θ. Μικρούτσικος – Mode Plagal – Π. Μουζουράκης – Λ. Παπαδόπουλος – Radiosol – Σπυριδούλα – Υπεραστικοί

Πρόσβαση στο κλειστό Περιστερίου: Βρίσκεται κοντά στην διασταύρωση της Λεωφόρου Καβάλας (Αθηνών-Κορίνθου) και Θηβών

Σε περιόδους οικονομικής ύφεσης και γενικευμένης κρίσης ενισχύονται τα πολιτικά άκρα, η θρησκεία και οι θεωρίες συνωμοσίας. Ίσως εμείς οι Έλληνες να έχουμε σταθερή κλίση και στα τρία – τον τελευταίο καιρό επαναλαμβάνονται περισσότερο από ποτέ παλιές ιδέες, παλιές υποψίες και ψίθυροι: «υπάρχει διεθνές σχέδιο καταστροφής της Ελλάδας», «το κέντρο της Αθήνας υποβαθμίζεται για να το εκμεταλλευτούν οι εργολάβοι», «ο Παπανδρέου είναι πράκτορας»…

Η ιστορία, όπως έρχεται σ’ εμάς από τις μελέτες των ιστορικών κι από τα ντοκουμέντα, είναι πράγματι φτιαγμένη από συνωμοσίες. Έτσι, το να αποκλείουμε εξαρχής τα ενδεχόμενα της συνωμοσίας αποτελεί μιαν ακόμη προκατάληψη: «τρελά» πράγματα συμβαίνουν διαρκώς· η ανθρώπινη φύση είναι ικανή για  απίστευτες παλαβομάρες.

Όπως λέμε συχνά: «η φαντασία ξεπερνάει την πραγματικότητα». Το σφάλμα της λογικής δεν είναι η θεωρία της συνωμοσίας αυτή καθεαυτή αλλά η άρνηση του υποκειμένου να εξετάσει οποιεσδήποτε αποδείξεις για το αντίθετο. Για παράδειγμα, αν συζητήσει κανείς με κάποιον που φρονεί ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ήταν έργο του Πενταγώνου, θα διαπιστώσει ότι οποιοδήποτε αντεπιχείρημα χρησιμοποιείται για να ενισχυθεί η αρχική θεωρία. Αυτή η έλλειψη επικοινωνίας μού φέρνει στο μυαλό την ιστορία με τον Μπέρτραντ Ράσελ: μετά από ομιλία του, τον πλησιάζει μια γηραιά κυρία και του λέει: «Είπατε ένα σωρό ωραία πράγματα για το σύμπαν αλλά σας διέφυγε η ουσία: ότι όλα όσα βλέπουμε βρίσκονται στην πλάτη μιας γιγάντιας χελώνας». «Και πού βρίσκεται η χελώνα;» ρωτάει ο Ράσελ. «Ακουμπάει σε μια μεγαλύτερη χελώνα» συνεχίζει η κυρία. «Το σύμπαν είναι γεμάτο χελώνες από πάνω μέχρι κάτω!»

Οι θεωρίες συνωμοσίας λειτουργούν συχνά στο ίδιο μοντέλο: αν ο πρώτος ισχυρισμός δεν βγάζει νόημα, δεν πειράζει – αρκεί να εκφραστεί ένας άλλος που να μοιάζει στον πρώτο, άσχετα αν πρόκειται για κάτι απίθανο ή παράλογο που αντιβαίνει στους νόμους της φυσικής.

Συνωμοσίες εκτυλίσσονται κάθε μέρα: πελατειακές σχέσεις, φαβοριτισμός, μυστικές συμφωνίες («ξύσε μου την πλάτη να σου ξύσω τη δική σου»)… Όσο για το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, εκτός από τις θεωρίες συνωμοσίας, υπάρχει και ο «πραγματικός κόσμος» στον οποίον ο Ρούντολφ Τζουλιάνι έστειλε στα χαλάσματα πολύ περισσότερους πυροσβέστες απ’ όσους μπορούσαν να επιζήσουν με αποτέλεσμα περισσότερα θύματα. Οι συνωμοσιολόγοι όμως δεν ενδιαφέρονται για τον «πραγματικό κόσμο»: επιμένουν ότι ο Τζορτζ Μπους, ο Ντικ Τσένι κι όλοι αυτοί είναι δαίμονες· έχουν αναγάγει τον συντηρητικό, φανατικό χριστιανό πολιτικό σε υπερφυσικό ον, σε εκπρόσωπο του Κακού. Θα έλεγα, με κάθε επιφύλαξη, ότι, αντιθέτως, οι δυνατότητες των Μπους και Τσένι –πνευματικές και άλλες– δεν ξεπερνούν τον μέσο όρο. Συχνά λοιπόν οι πολιτικοί που θεωρούνται συνωμότες δεν είναι ικανοί για συνωμοσία: η συνωμοσία απαιτεί κάποιο επίπεδο ευφυΐας και οργανωτικότητας.

Έτσι κι αλλιώς, οι συνωμοσίες που φτιάχνουν την ανθρώπινη ιστορία δεν είναι σκοτεινές διαδικασίες με αστυνομική πλοκή: είναι συμπαιγνίες που εκτυλίσσονται σε μεγάλες επιχειρήσεις, σε συναντήσεις κορυφής, σε τόπους όπου συναντώνται οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Οι συνωμοσίες αυτές δεν έχουν χαρακτήρα «συνωμοσίας» όπως τη φαντάζεται ο απλός συνωμοσιολόγος – είναι αποφάσεις, σχεδιασμοί, στρατηγικές, τακτικές που διατηρούνται μακριά από τη δημοσιότητα ώστε να αποφευχθεί η αντίδραση των πολιτικών αντιπάλων ή του κοινού. Αλλά τίποτα κρυφό δεν μένει κάτω από τον ήλιο: απλώς, με το πέρασμα του χρόνου η ιστορία γίνεται μια σειρά από νεφελώματα.

Μιλώντας με έναν Ισπανό φίλο πέφτω πάνω σε τοίχο: πιστεύει βαθιά ότι η τρομοκρατική επίθεση του 2004 στη Μαδρίτη (κάτι ανάλογο με την 11η Σεπτεμβρίου) οφείλεται στην Καθολική Εκκλησία. «Μα», διαμαρτύρομαι, «από πού κι ως πού; Αφού φαινόταν συνδυασμός Βάσκων και Αλ Κάιντα…» Η λογική της συνωμοσίας είναι η εξής: Ποιος ωφελείται από το γεγονός; Αυτός που ωφελείται είναι ο δράστης… Η Καθολική Εκκλησία εκμεταλλεύτηκε προς όφελός της την τρομοκρατική επίθεση, άρα «βρίσκεται από πίσω».

Αυτό το «βρίσκεται από πίσω» εκφράζει τον μυστικισμό που προσδίδει όχι μόνον στην πολιτική αλλά και στη γενική πορεία των πραγμάτων ο απλός άνθρωπος: «τίποτα και κανείς δεν είναι όπως φαίνεται». Για παράδειγμα, οι Αμερικανοί δεξιοί λαϊκιστές πιστεύουν ότι ο Ομπάμα είναι κρυπτο-ισλαμιστής και κρυπτο-σοσιαλιστής: «Μα», διαμαρτύρομαι πάλι, «τι μας νοιάζει αν είναι “κρυπτο-κάτι” εφόσον δεν το εκφράζει και δεν επηρεάζει με αυτό το “κάτι” την κοινωνική κατάσταση;». Η απάντηση των συνωμοσιολόγων υπερβαίνει τη λογική: «Υπάρχει σχέδιο εξολόθρευσης της μεσαίας τάξης» (ποιανού; γιατί;), «Υπάρχει αντισημιτικό σχέδιο: επιστροφή στη ναζιστική τάξη πραγμάτων», «Υπάρχει σχέδιο…». Μα, ποιος τα σκαρώνει όλα αυτά τα εν εξελίξει σχέδια; Και γιατί;

Απάντηση δεν παίρνω. Εκτός αν, όπως υπαινίχθηκα, θεωρήσουμε συνωμοτική τη διεθνή πολιτική, την περίπλοκη, την αντιφατική πορεία της ιστορίας – αν θεωρήσουμε συνωμοτικό τον συσχετισμό δυνάμεων και τις πολλαπλές εύθραυστες ισορροπίες. Η ψυχολογική βάση της συνωμοσιολογίας είναι, στην καλύτερη περίπτωση, η ανημπόρια –ο πολίτης χρησιμοποιείται σαν πιόνι· τα πράγματα συμβαίνουν ερήμη του· ποτέ δεν θα μάθει την «αλήθεια»– και στη χειρότερη η παράνοια: όλοι μάς επιβουλεύονται, δεν υπάρχει διαφυγή.

Το πρόβλημα είναι ότι οι συνωμοσιολογικές θεωρίες αντικαθιστούν την ιστορική ανάλυση: εξηγούν τον κόσμο με απλό τρόπο διακρίνοντας τις δυνάμεις του φωτός από τις δυνάμεις του σκότους και αποδίδοντας το Κακό σε μία και μοναδική πηγή –π.χ. στις ΗΠΑ (ειδικά στη CIA και στο FBI που είναι, από τη φύση τους, συνωμοτικές οργανώσεις), στο Ισλάμ, στους μασόνους, στο «διεθνές κεφάλαιο» ή στους Εβραίους– η οποία πηγή του Κακού διαρκώς ενισχύεται και επικρατεί. Το πράγμα παίρνει γκροτέσκες διαστάσεις καθώς το τυχαίο αποκλείεται, ενώ οι λεπτομέρειες των γεγονότων μεγεθύνονται δυσανάλογα της σημασίας τους. Οι συνωμοσιολόγοι εμφανίζονται σαν να γνωρίζουν κάτι που εμείς, ο αμαθής όχλος, αγνοούμε. Ο «εχθρός» απεικονίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε, στην πραγματικότητα, αντανακλά τον συνωμοσιολόγο: η Κου Κλουξ Κλαν, που πίστευε σε διεθνή συνωμοσία της Καθολικής Εκκλησίας, άρχισε να τη μιμείται σε δομές και τελετουργίες, ενώ οι φανατικές αντικομμουνιστικές οργανώσεις εμπλέκονταν σε ιδεολογικές σταυροφορίες παρόμοιες με τις κομμουνιστικές.

Η αφθονία των πληροφοριών επιβαρύνει τη συλλογική νοσηρότητα (παράνοια, παρειδωλία, σύνδρομο «ο κόσμος είναι κακός»): ο κιτρινισμός των μέσων ενημέρωσης βασίζεται και τροφοδοτεί αυτή την εξήγηση του κόσμου κατά την οποία αυτός που παίρνει τον λόγο είναι είτε άμοιρος ευθύνης, είτε αθώο θύμα με κρίσεις ηθικού πανικού. Όσο πιο απομονωμένες είναι οι κοινότητες, όσο λιγότερο ισχυρές και σεβαστές, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες καταφυγής στις θεωρίες συνωμοσίας: για παράδειγμα, κάτοικοι μικρών χωριών «βλέπουν» εξωγήινους ή εξηγούν φυσικά φαινόμενα με γλαφυρές μυθολογίες.

Η μαρξιστική κριτική θεωρία, έτσι όπως διαδόθηκε στον ακαδημαϊκό κόσμο από το 1970, καταλήγει θεωρία συνωμοσίας διαψεύδοντας τον ίδιο τον επιστημονικό της ισχυρισμό: τίποτα δεν είναι ωραίο σ’ αυτόν τον κόσμο που υποφέρει κάτω από την τρομακτική κυριαρχία του κεφαλαίου. Τελειώνω με κάτι που γράφει ο Καρλ Πόπερ: «Συνωμοσίες συμβαίνουν· αποτελούν μάλιστα  συνηθισμένα κοινωνικά φαινόμενα. Όμως, λιγοστές καταλήγουν σε επιτυχία: τελικά, λίγοι συνωμότες είναι επιτυχημένοι συνωμότες».

Πηγή: athensvoice.gr

Εκρηκτικές διαστάσεις λαμβάνει το φαινόμενο των «νεοαστέγων» στην Αθήνα, όπως προκύπτει από τα σοκαριστικά στοιχεία που κατέθεσαν στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων ο υφυπουργός Υγείας Μάρκος Μπόλαρης, ο δήμαρχος Αθηναίων, Γεώργιος Καμίνης, καθώς και εκπρόσωποι της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (Ε.Ε.Δ.Α.).

Από τις εκθέσεις αποκαλύπτεται πλέον ότι εξαιτίας της οικονομικής κρίσης βγήκαν στο δρόμο άνθρωποι που ζούσαν εύπορα πριν το ξέσπασμά της, στους «νεοάστεγους» πια περιλαμβάνονται και ολόκληρες οικογένειες, ενώ ο αριθμός των ανθρώπων που καταλύουν με χαρτόνια και κουβέρτες στο Ζάππειο, την Κουμουνδούρου, τη Σανταρόζα, το Γκάζι, στα παγκάκια, κάτω από γέφυρες, έξω από κλειστά καταστήματα, είναι αδιευκρίνιστος. Οι περισσότεροι από κείνους που ξεσπιτώθηκαν και πλέον βρίσκουν προσωρινή «στέγη» σε 52 σημεία της Αθήνας είναι οφειλέτες της εφορίας. Άλλοι χρωστούν στα ασφαλιστικά ταμεία με αποτέλεσμα να μην μπορούν να βγάλουν βιβλιάριο απορίας, να αποκλείονται έτσι από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ως εκ τούτου να ζουν σε καθεστώς εξαθλίωσης.

Ο υφυπουργός Υγείας Μάρκος Μπόλαρης ανέφερε πως το φαινόμενο έχει πάρει διαστάσεις τους τελευταίους μήνες εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και ενημέρωσε ότι ήδη νομοπαρασκευαστική επιτροπή καταρτίζει το σχέδιο νόμου που θα αντιμετωπίζει το πρόβλημα για τον νεοάστεγο. Όπως επίσης είπε, αν δεν υπήρχε η αλληλεγγύη στην ελληνική οικογένεια ο αριθμός των αστέγων θα ήταν πολύ μεγαλύτερος. Όταν ρωτήθηκε σχετικά απάντησε πως δεν είναι ακόμα γνωστός ο ακριβής αριθμός των αστέγων καθώς δεν είναι καταγεγραμμένοι και επισήμανε την ανάγκη για κοινή προσπάθεια από το υπουργείο Υγείας, την τοπική Αυτοδιοίκηση, την Εκκλησία και τις αρμόδιες οργανώσεις που ήδη είναι δίπλα τους.

«Το πρόβλημα είναι μεγάλο και όσο υπάρχει κρίση το πρόβλημα θα μεγαλώνει. Για το λόγο αυτό χρειάζεται μια σειρά δράσεων όπως η ύπαρξη υπνωτηρίων, κέντρων ημέρας για ψυχολογική υποστήριξη ακόμα και θέσεις εργασίας», τόνισε.

Ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Κωστής Παπαϊωάννου έκανε λόγο για ζήτημα που λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις σχολιάζοντας πως δεδομένης της έλλειψης νομοθεσίας, σήμερα άρχισε να γίνεται μια κινητοποίηση και ζήτησε ένα fast track για την ενίσχυση των κοινωνικών μονάδων πρόνοιας.

Ο πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών πατέρας Μάξιμος Παπαγιάννης σημείωσε ότι χορηγούνται γεύματα από την Εκκλησία προτείνοντας όμως παράλληλα να βοηθηθούν από όλους τους φορείς οι άνθρωποι αυτοί, να ξαναβρούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια. Πρότεινε επίσης να βρεθεί τρόπος να μην συσσωρεύονται οι νεόπτωχοι άστεγοι με ιδρυματικό τρόπο αλλά να δίδεται επιδότηση κατοικίας για ψυχολογικούς λόγους.

Ο πρόεδρος του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του δήμου Αθηναίων Γιώργος Αποστολόπουλος ανέφερε ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία για τους νεόπτωχους αστέγους στην Αθήνα και ο δήμος έχει δημιουργήσει άτυπη τράπεζα τροφίμων, κοινωνικό παντοπωλείο, κοινωνικό φαρμακείο, ξενώνες ενώ προσφέρονται και δωρεάν ρούχα. Αποκάλυψε μάλιστα ότι δύο διαμερισματικοί σύμβουλοι προσέτρεξαν στις υπηρεσίες του δήμου για να σιτιστούν.

Πηγή : http://tvxs.gr

Φοιτητές εμπόδισαν την εκλογική διαδικασία

Σε αποκλεισμό στο χώρο όπου είχαν στηθεί οι κάλπες προχώρησαν, την Παρασκευή, φοιτητές του ΤΕΙ Κρήτης, σε μια προσπάθεια να “μπλοκάρουν” την εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη των εσωτερικών μελών της Διοίκησης του ΤΕΙ Κρήτης.

Οι φοιτητές αντιδρούν στις αλλαγές που επιφέρει στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση ο νέος νόμος πλαίσιο του Υπουργείου Παιδείας.

Σε ότι αφορά τη διαδικασία, θα επαναληφθεί, άγνωστο ακόμη το πότε.

Πηγή : http://www.cretalive.gr

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 77 ετών ο σπουδαίος σκηνοθέτης Θ. Αγγελόπουλος, που παρασύρθηκε κατά τη διάρκεια γυρισμάτων από μοτοσικλέτα. Διαβάστε αναλυτικά για την πορεία του στον κινηματογράφο.

Υπέκυψε στα τραύματά του ο σκηνοθέτης Θ. Αγγελόπουλος, που λίγο μετά τις 7 το απόγευμα της Τρίτης, έπεσε θύμα τροχαίου, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της νέας του ταινίας “Η Άλλη Θάλασσα”.

Ο σκηνοθέτης παρασύρθηκε στον περιφερειακό Κερατσινίου από μηχανή που οδηγούσε ειδικός φρουρός εκτός υπηρεσίας και διακομίσθηκε σε θεραπευτήριο του Φαλήρου, όπου διασωληνώθηκε άμεσα.

Ωστόσο αργά το βράδυ της Τρίτης έχασε τη μάχη, καθώς είχε βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και κατάγματα.

Η λαμπρή πορεία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1935.

Σπούδασε στην Νομική Σχολή Αθηνών, όμως εγκατέλειψε τις σπουδές του, πριν πάρει το πτυχίο του.

Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας, φιλμογραφίας και εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l’ homme.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1964 και μέχρι το 1967, εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη.

Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, “Εκπομπή”, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, “Αναπαράσταση”, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό σηματοδοτώντας την “αυγή” του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου.

Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων και Χρυσό Φοίνικα, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου.

Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ’ όλο τον κόσμο.

Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ (Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ.

Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος.

Θεόδωρος Αγγελόπουλος – Το ταξίδι στα Κύθηρα  (video)

Κάποιο από τους σημαντικότερους “σταθμούς” της καριέρας του:

* 1968: Η Εκπομπή, μικρού μήκους

* 1970: Αναπαράσταση

* 1972: Μέρες του ’36

* 1975: Ο θίασος

* 1977: Οι Κυνηγοί

* 1980: Ο Μεγαλέξανδρος

* 1983: Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη

* 1984: Ταξίδι στα Κύθηρα

* 1986: Ο Μελισσοκόμος

* 1988: Τοπίο στην Ομίχλη

* 1991: Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού

* 1995: Το βλέμμα του Οδυσσέα

* 1998: Μια αιωνιότητα και μια μέρα

* 2003: Τριλογία – Ι. Το λιβάδι που δακρύζει

* 2008: Τριλογία – ΙΙ. H σκόνη του χρόνου

H Σκόνη του χρόνου – videoclip

Πολυβραβευμένος και παγκοσμίως αναγνωρισμένος

*Η Εκπομπή, βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1968

*Αναπαράσταση, Α’ βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1970, βραβείο Ζωρζ Σαντούλ (Γαλλία, 1971), καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ Hyères (1971), ειδική μνεία της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου (1971)

*Μέρες του `36, Βραβείο σκηνοθεσίας και φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1972, βραβείο της FIPRESCI στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου (1972)

*Ο Θίασος, Βραβείο Καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, Α’ αντρικού και Α’ γυναικείου ρόλου, Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1975, καλύτερη ταινία της δεκαετίας 1970-1980 από την Ένωση Κριτικών της Ιταλίας

*Οι Κυνηγοί, Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Σικάγο (1977), βραβείο της Ένωσης Τούρκων κριτικών (1977), επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών

*Ο Μεγαλέξανδρος έλαβε το Χρυσό Λιοντάρι το 1980 στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας.

*Ταξίδι στα Κύθηρα, βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών (1984), κρατικά βραβεία καλύτερης ταινίας, σεναρίου, α΄ ανδρικού ρόλου, α’ γυναικείου ρόλου,σκηνογραφίας, βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Ρίο ντε Τζανέϊρο (1984),

*Τοπίο στην Ομίχλη μοιράστηκε το Αργυρό Λιοντάρι Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας, βραβείο Φελίξ καλύτερης Ευρωπαϊκής ταινίας (1988).

*Το Βλέμμα του Οδυσσέα έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών, βραβείο της FIPRESCI (1995). Επίσης, οι κριτικοί του περιοδικού Time το ψήφισαν στις 100 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

*Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών (1998).

*Τριλογία – Το Λιβάδι που Δακρύζει κέρδισε βραβείο της FIPRESCI (2004).

*Xρυσό μετάλλιο του ιδρύματος Circulo de Bellas Artes (Mαδρίτη, 2008) για το σύνολο του έργου του.

Πηγή : http://news247.gr

Απίστευτο κι όμως αληθινό! Η Λούκα Κατσέλη ομολόγησε την Δευτέρα το βράδυ στην εκπομπή ΑΝΤΡΟΠΗ του Γιάννη Πρετεντέρη ότι διάβασε το μνημόνιο τρις ώρες του πρωί ενός Σαββάτου (για να διαβάσεις τις Κυριακάτικες εφημερίδες επαρκώς χρειάζεσαι περισσότερη ώρα). Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης μας είπε από την τηλεόραση του ΣΚΑΙ ότι δεν το διάβασε καθόλου και ότι ασχολούνταν με τα ειδικά του καθήκοντα εκείνη την περίοδο.

Παρατήρηση 1η: Θυμάστε την έπαρση και την αλαζονεία των στελεχών του ΠΑΣΟΚ εκείνες τις μέρες; Με ύφος χιλίων καρδιναλίων κατακεραύνωναν στη βουλή την  αριστερά για ανευθυνότητα. Ποιος είναι ο ανεύθυνος τελικά; Μας παρουσίαζαν το μνημόνιο σαν μονόδρομο και δεν το είχαν καν διαβάσει! Η λέξη φαιδρότητα είναι λίγη για να περιγράψει το πολιτικό προσωπικό που κατάντησε την Ελλάδα σ αυτά τα χάλια (οι οικονομολόγοι από το Economist Intelligence Unit προβλέπουν για το 2012 στην Ελλάδα ύφεση της τάξης του 7%. Μόνο για το Σουδάν προβλέπεται χειρότερη ύφεση) μετά από σχεδόν δύο χρόνια μνημονίου. Από το ή μνημόνιο ή χρεοκοπία έχουμε φτάσει στο ΚΑΙ μνημόνιο ΚΑΙ χρεοκοπία (έστω ελεγχόμενη).

Παρατήρηση 2η: Αρέσκονται πολλοί και στα media αλλά και στο πολιτικό κατεστημένο να ισχυρίζονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόγραμμα, δεν έχει λύσεις και συνθηματολογεί. Άλλοι επιχειρηματολογούν ότι δεν αρέσει στην κοινωνία η τρικομματική συγκυβέρνηση αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση. Μα σοβαρά μιλάμε; Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εφαρμόσιμο και ρεαλιστικό πρόγραμμα που μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή αύριο το πρωί. Μια αναζήτηση στο internet θα πείσει τους «Θωμάδες» όχι μόνο ότι ο χώρος μας έχει πρόγραμμα αλλά ότι σε όλα τα μεγάλα ζητήματα της διετίας τοποθετήθηκε προβάλλοντας την αριστερή – εναλλακτική προγραμματική του πρόταση. Με τις ιδεολογικές εμμονές του συστήματος των media και του πολιτικού κατεστημένου φτάσαμε να έχουμε υπουργούς σαν τον Άδωνη Γεωργιάδη, με ότι αυτό σηματοδοτεί ιδεολογικά, πολιτικά, πολιτιστικά, ιστορικά, αισθητικά.

Παρατήρηση 3η: Έχει κανείς αμφιβολία ότι για παράδειγμα ο Γιάννης Δραγασάκης θα ήταν καλύτερος υπουργός από τον Άδωνη, την Λούκα ή τον Μιχάλη; Αν το πιστεύει κάποιος ας το συζητήσουμε δημόσια και σοβαρά! Και προφανώς το στελεχιακό δυναμικό της αριστεράς δεν εξαντλείται στον Δραγασάκη… Τα μεσαία στελέχη του ΣΥΝ θα έμπαιναν στον κόπο να διαβάσουν οτιδήποτε πριν το υπογράψουν. Η πρόταση για έναν «Νέο Συνασπισμό Εξουσίας» με επίκεντρο τις δυνάμεις της αριστεράς όπως το προγράφει ο Τσίπρας είναι αναγκαιότητα. Αυτοί που μας κυβερνούν αποδεικνύονται μαθητευόμενοι μάγοι, έχουν το φανατισμό του νεοφώτιστου νεοφιλελεύθερου γενίτσαρου και μετά τα χθεσινά αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ο κυνισμός τους και η ανευθυνότητά τους.

Παρατήρηση 4η: Προχτές ο ΣΥΡΙΖΑ εισέπραξε δύο μεγάλα ΟΧΙ από ΚΚΕ και ΔΗΜ.ΑΡ. για την συγκρότηση ενός ευρύτερου αντινεοφιλελεύθερου προοδευτικού πόλου στ αριστερά του πολιτικού συστήματος. Έχουν ιστορικές ευθύνες οι ηγεσίες των κομμάτων!

Για το ΚΚΕ ήταν αναμενόμενο. Το ΚΚΕ εδώ και χρόνια έχει επιλέξει να μιλά για την ζωή μετά την «Δευτέρα Παρουσία του Σταλινικού Κομμουνισμού» και σ αυτή τη ζωή έχει επιλέξει το «ή μαζί μας ή εναντίον μας». Έννοιες όπως παράλληλα και δίπλα δεν τις ξέρει.

Η ΔΗΜ.ΑΡ. όμως δηλώνει «Δεν μας αφήνει αδιάφορους το ζήτημα της διακυβέρνησης του τόπου». «Είμαστε η Αριστερά της ευθύνης». Ο Φώτης Κουβέλης είναι έμπειρος πολιτικός, προφανώς και δεν εννοεί ότι η ΔΗΜΑΡ θα κυβερνήσει  αυτοδύναμα στις επόμενες εκλογές. Προκύπτει ερώτημα με ποιους… Αφού η ΔΗΜΑΡ απορρίπτει την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει στην αριστερά εταίρος προκειμένου να διεκδικήσουν την πλειοψηφία με κοινή κάθοδο. Τι μένει; Δεν ξέρω τι μένει! Ας το απαντήσουν οι της ΔΗΜ.ΑΡ. Πάντως στο όνομα της «υπεύθυνης αριστεράς» δεν μπορεί να επιχειρηθεί την επομένη των εκλογών σύμπραξη με αυτούς που υπέγραφαν το μνημόνιο και τα άλλα νομοθετήματα χωρίς καν να τα έχουν διαβάσει την ώρα που αποκλείουν ακόμα και την κουβέντα με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Υ.Γ.: Πολλοί ρωτούν σε ποια βάση και με ποιο πρόγραμμα θα πορευτεί αυτή η μεγάλη αριστερή αντινεοφιλελεύθερη συμμαχία που προτείνουμε. Τι θα λέμε για μια σειρά ζητημάτων… Είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική ανάγκη να ξεκινήσουμε να γράφουμε το νέο πρόγραμμα, της νέας μας συμμαχίας, της κοινής μας προσπάθειας για να αλλάξουμε ριζικά το τοπίο. Ας το ονομάσουμε «Κοινό Πόρισμα 2012»!

follow on twitter: @CZachariadis

Επιπλέον η φιλοσοφία όχι μόνον εξαρτάται από αυτούς τους όρους, αλλά συνδιαλέγεται μαζί τουςεκ των υστέρων, καθότι έρχεται μετά από αυτούς, μετά την αυγινή εμφάνισή τους, συγκεκριμένα τη νύχτα, σαν την εγελιανή γλαύκα της σοφίας. Εν ολίγοις «το μέλλον της φιλοσοφίας εξαρτάται από την ικανότητα της προοδευτικής προσαρμογής της στην αλλαγή αυτών των όρων», έτσι ώστε θα μπορούσε κανείς να πει ότι «η φιλοσοφία έρχεται πάντοτε σε έναν δεύτερο χρόνο, έρχεται στο εκ των υστέρων των μη φιλοσοφικών καινοτομιών [2]». Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι οι «καινοτομίες» στο πεδίο τούτων των όρων κατ’ ουσίαν προκαλούνται μετά την εμφάνιση ενός συμβάντος μέσα στον προσίδιο τόπο τους.