Aπό τη Γάζα: Ιστορίες του πολέμου και της ερήμου


αναδημοσίευση από:indy.gr

O Πάνος Χαρίτος είναι μέσα στη Λωρίδα της Γάζας – τον συναντήσαμε την Κυριακή, επιστρέφοντας από εκεί, να περιμένει να περάσει από την Αίγυπτο. Το κείμενο είναι αναρτημένο στο μπλογκ του.

ΙΣΡΑΗΛ – ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΑ ΕΔΑΦΗ

Ιστορίες του πολέμου και της ερήμου 20/1/2009
Μετά από είκοσι τρεις ημέρες μαχών και βομβαρδισμών οι κάτοικοι της Γάζας κοίταξαν τον ουρανό μέτρησαν τις ώρες κι αφού πέρασαν τόσες όσες χρειάζονταν για να πειστούν ότι η εκεχειρία είναι πραγματική βγήκαν στους δρόμους κι έτρεξαν στις συνοικίες τους.Με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους αναζήτησαν τα σπίτια τους. Η αγωνία κορυφώθηκε όταν στην αναζήτηση διαπίστωσαν ότι δυσκολεύονται καταρχάς…
…να βρουν  τη γειτονιά τους. Ανάμεσα στα χαλάσματα, άρχισαν να αναζητούν τα προσωπικά τους αντικείμενα. Κάτι για να περισώσουν, κάτι για να συνεχίσουν από εδώ κι έπειτα.
Με φτυάρια, αξίνες, με χέρια κι ότι άλλο μπορούσε να αποτελέσει εργαλείο συνέχισαν να το έργο της εκσκαφής. Αυτοί είναι οι τυχεροί.
Κάποιοι άλλοι, αναζητούσαν συγγενικά πρόσωπα, φίλους γνωστούς και συγγενείς. Στην περίπτωσή τους μοναδικό εργαλείο για την ανεύρεση είναι, οι μυρωδιές των πτωμάτων που αναδύονται από τα χαλάσματα.
Ο αριθμός των νεκρών αναμένεται να αυξηθεί όσο περνούν οι μέρες και η πρόσβαση επιτυγχάνεται σε ολοένα και περισσότερες γειτονιές.
Η κατάσταση στα νοσοκομεία παραμένει δραματική. Όσοι μπορούν να μεταφερθούν φεύγουν με ασθενοφόρα για την Αίγυπτο. Το υπουργείο υγείας ζητά από όσες χώρες επιθυμούν να βοηθήσουν να αποστείλουν νοσηλευτικό προσωπικό μιας και το ήδη υπάρχον έχει εξαντληθεί από τις 23 ημέρες ακατάπαυστης εργασίας.
Φορτηγά με ανθρωπιστική καταφθάνουν στην περιοχή, ωστόσο το οδικό δίκτυο και οι υποδομές που έχουν πληγεί, εξακολουθούν να αποτελούν εμπόδιο στη μεταφορά.
Στις συνοικίες της ανατολικής Γάζας οι κάτοικοι δεν παραπονιούνται. Περιμένουν υπομονετικά δίπλα στα κάρα, μέχρι να φτάσει η σειρά τους για να πάρουν νερό από τις δεξαμενές που στέκουν σε κάθε τζαμί.

Στην συνοικία Τελ Αλ Χάουα μια μητέρα δεν αποχωρίζεται τη μικρή Μέισα. Πρόκειται για την τρίτη κόρη της.  Όταν οι στρατιώτες του Ισραήλ άνοιξαν πυρ κατά του σπιτιού της, απομάκρυνε πρώτα τις δυο μεγάλες κόρες από την πίσω πόρτα του. Όταν γύρισε για να την πάρει ήταν ήδη αιμόφυρτη στο πάτωμα. Είχε τα μάτια καρφωμένα στη μητέρα της. Έβγαζε άναρθρες κραυγές και αιμορραγούσε το κεφάλι στο ύψος πάνω από το αυτί. Χρειάστηκαν δυο ώρες για να προσεγγίσει ασθενοφόρο την περιοχή και να τη μεταφέρουν στο νοσοκομείο.
Οι γιατροί την έβαλαν αμέσως στο χειρουργείο. Βγήκε μετά από δυο ώρες. Ένας γιατρός της μίλησε για τριάντα δευτερόλεπτα. Της εξήγησε ότι έβγαλαν δυο θραύσματα από τον εγκέφαλο όμως, υπάρχουν κάποια ακόμα που δεν μπορούν να τα βγάλουν. «Λυπάμαι πρέπει να γυρίσω στο χειρουργείο» της είπε κι έφυγε. Από εκείνη την ημέρα η Μέισα κλωτσάει τα πόδια τινάζει το κεφάλι και κάθε που ο πόνος καταλαγιάζει κουλουριάζεται στην αγκαλιά της μητέρας της. Κοιμάται για λίγο όμως η συμβίωση με ένα μεταλλικό κομμάτι στον εγκέφαλο δεν είναι θέμα συνήθειας. Κι έτσι λίγο αργότερα τινάζεται και πάλι πνιγμένη από τις ίδιες άναρθρες κραυγές.
Όσο οι πολίτες της Γάζας μαζεύουν τα κομμάτια τους και τα υπάρχοντά τους, οι ισλαμικές οργανώσεις της περιοχής διασταυρώνουν τα ξίφη τους για την εκεχειρία και το σωστό ή λάθος της αποδοχής της.
Αυτοκίνητα με ντουντούκες στην οροφή ταξιδεύουν τη Γάζα από άκρη σε άκρη διαλαλώντας τη νίκη της Χαμάς.
«Ο κόσμος στη Γάζα μπορεί να είναι αμόρφωτος στην πλειοψηφία του, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και ηλίθιοι» σχολίαζε σχετικά ένας φαρμακοποιός με τον οποίο μιλούσαμε εκείνη την ώρα.
Κάθε που η Χαμάς φωνάζει για τη νίκη της η πόλη της Γάζας σκαει ένα χαμόγελο με νόημα στα χείλη.
Στα προάστια της Γάζας οι κάτοικοι δεν αντιδρούν. Δεν σηκώνουν το κεφάλι από τα χαλάσματα. Η νύχτα πλησιάζει και το κρύο είναι έντονο στην έρημο της Γάζας.
Το βάρος των προσπαθειών τους πέφτει στην αναζήτηση ρούχων και κουβερτών. Οι κάτοικοι της Γάζας έχουν όλοι τους βεδουίνικες καταβολές. Είναι μαθημένοι στις κακουχίες κι έχουν τη σκόνη της έρημου στα πνευμόνια τους.
Κάποιες οικογένειες ξεκίνησαν ήδη κάτω από το φως του φεγγαριού να στήνουν πρόχειρες σκηνές. Μια φωτιά στη μέση σκηνής για να σπάει η υγρασία και η ζωή συνεχίζεται, ακριβώς από το σημείο που την άρχισαν κι οι πρόγονοί τους. Την έρημο.
Μια έρημος στην οποία κανένα σπίτι δεν στέκει για πολύ. ’λλοτε οι Θεοί, άλλοτε  οι άνθρωποι κι μερικές φορές οι αέρηδες εξαφανίζουν χωριά κι ανθρώπους στα μέρη ετούτα.
Οι βεδουίνοι όμως είναι πεισματάρηδες και παρά τις βουλές των Θεών, των ανθρώπων και των αέρηδων ξαναχτίζουν και πάλι τα σπίτια τους.
’λλωστε από τα μονοπάτια της ερήμου, πέρασαν πολλοί κατακτητές. Οι βεδουίνοι όμως, έβγαιναν πάντα κερδισμένοι κι ήταν οι μόνοι που έμεναν πίσω.

Γάζα, 20/01/2009

    Εκεχειρίας, ημέρα τρίτη.

χθες, Πέμπτη 21/1, πάλι από τον Χαρίτο.

ΙΣΡΑΗΛ – ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΑ ΕΔΑΦΗ

Εκεχειρίας, ημέρα τρίτη. 21/1/2009
Στα ξενοδοχεία της πόλης της Γάζας, οι γεννήτριες αγκομαχούν παλεύοντας με το νοθευμένο πετρέλαιο. Τα παράθυρα σπασμένα από τις εκρήξεις των προηγούμενων ημερών. Το νερό τρεχούμενο και με διάρκεια. Κάθε που το ρεύμα επανέρχεται η γεννήτρια σταματά με ένα αργόσυρτο σβήσιμο. Η ησυχία διαρκεί περίπου είκοσι λεπτά κι οι τεχνικοί της δημόσιας εταιρείας ηλεκτρισμού γυρνούν και πάλι τους διακόπτες. Το ρεύμα χάνεται. Η γεννήτρια βογκάει ξανά. Αφήνει δυο – τρία σύννεφα μαύρου καπνού να αναδυθούν από την καμινάδα της κι αρχίζει πάλι το παράφωνο βραχνό ταρακούνημά της.

Από τα μισοσπασμένα τζάμια, το κρύο κι η υγρασία δεν σταμάτησαν ούτε μια στιγμή να σκεπάζουν τοίχους, έπιπλα και ρούχα στα δωμάτια.
Το στρώμα σπρώχνει την υγρασία στα σκεπάσματα, κάθε που οι επισκέπτες του Beach Hotel  ξαπλώνουν στο κρεβάτι.
Μέχρι τις 04:30 τα ξημερώματα, το σώμα παλεύει με το κρύο, την υγρασία και τα κουνούπια της ερήμου. Τα βλέφαρα μισόκλειστα παζαρεύουν τον ύπνο. Όμως όσες βόλτες κι αν φέρεις στο κρεβάτι η παγωνιά αναδεικνύεται στον κυρίαρχο του παζαριού.
Η φωνή του μουεζίνη, δίνει το τελειωτικό χτύπημα στις 04:45. Τα βλέφαρα παραδίδονται κι ανοίγουν. Οι παλαιστίνιοι στα σπίτια τους πέφτουν στα γόνατα με το πρόσωπο στην ανατολή. Υποκλίνονται στο μεγαλείο του Αλλάχ. Πέφτουν στα τέσσερα αφήνοντας το μέτωπο να ακουμπήσει στο έδαφος. Το επαναλαμβάνουν με κάθε πρόσταγμα του μουεζίνη, αψηφώντας το κρύο, την υγρασία και τα σπασμένα τζάμια.
Οι ένοικοι του Beach Hotel σηκώνονται κι εκείνοι για διαφορετικό όμως λόγο.
Πουλόβερ, μπουφάν κι οτιδήποτε άλλο μπορεί να σταθεί ανάμεσα σε αυτούς και την υγρασία φοριέται με γρήγορες κινήσεις και πίσω στα σκεπάσματα μέχρι να σκάσει ο ήλιος.

Το ξημέρωμα φέρνει μαζί του την τέταρτη ημέρα εκεχειρίας. Ήδη από τις 09:30 το πρωί ο τελευταίος στρατιώτης του Ισραήλ πέρασε τα σύνορα και στέκει στην αντίπερα όχθη.
Το υπουργείο άμυνας επιδιώκοντας να αποφύγει παρεξηγήσεις ανακοίνωσε ότι κάθε απόπειρα εκτόξευσης ρουκετών από τη Χαμάς θα λαμβάνει την ανάλογη απάντηση.
Ο πόλεμος σταμάτησε όμως ο ήχος των εκρήξεων εξακολουθεί. Πλοία του πολεμικού ναυτικού του Ισραήλ, ρίχνουν από κοντινή απόσταση στα ύδατα κοντά στα παράλια της Γάζας επιμένοντας έτσι, σε ένα είδος ψυχολογικού πολέμου, για όσους ακόμα δεν κατάλαβαν τα αποτελέσματα των πρόσφατων μαχών.

Στα νοσοκομεία της πόλης η ιστορία των τελευταίων είκοσι έξι ημερών έχει όψη και μορφή. Μικρά παιδιά με τα σημάδια του πολέμου φορεμένα σε κάθε σημείο του σώματός τους. Οι περιπτώσεις που παραμένουν εδώ είναι οι ελαφρά τραυματίες. Όπως η μικρή Ραουάν Αμπού Ντάμπερ με εγκαύματα στα πόδια και τα χέρια. Χτυπήθηκε από τις βόμβες φωσφόρου διασποράς του Ισραήλ. Ο φώσφορος μένει στο δέρμα και απλώνεται στο σώμα. Ο ακρωτηριασμός είναι η μόνη λύση. Για να περιορίσουν την επέκταση οι γιατροί της έκοψαν ένα δάχτυλο. Τον αντίχειρα του αριστερού χεριού.
Η διαδικασία αποκατάστασης των τραυμάτων είναι επώδυνη για τη μικρή. Το ίδιο και για το προσωπικό του νοσοκομείου που έχουν ξεπεράσει αντοχές και όρια.
Η μητέρα της τετράχρονης Ραουάν δεν αντέχει στο θέαμα και περιμένει στο δίπλα θάλαμο με άλλους συγγενείς.
Τα πόδια της, μέχρι το ύψος της λεκάνης έχουν όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου. Το δέρμα έχει λιώσει και η αφαίρεση των επιδέσμων κάνει τη μικρή να τινάζεται.
Φωνάζει τη μητέρα της. Τη φωνάζει ξανά και η φωνή της παλεύει με το κλάμα. Την παρακαλάει να μπει στο δωμάτιο, να μην την αφήσει μόνη με τους γιατρούς. Οι γιατροί σταματάνε. Μιλάνε στη μικρή προσπαθούν να την ηρεμήσουν, να την καθησυχάσουν.
Ένα χέρι σπρώχνει την πόρτα δειλά και την ανοίγει τόσο όσο χρειάζεται για να ακουστεί η φωνή της αλλά, εκείνη να μη βλέπει. Είναι η μητέρα της Ραουάν. «Εδώ είμαι γλυκιά μου, είμαι δίπλα σου» της λεει με σπασμένη φωνή και κάνει να περάσει το κεφάλι από την άκρη της πόρτας.
«Όχι δεν είσαι δίπλα μου» της απαντάει η τετράχρονη κοιτάζοντας μια δεξιά και μια αριστερά τους γιατρούς που έστεκαν από πάνω της.
Η μητέρα, μια φιγούρα ντυμένη στα μαύρα με  ένα μαύρο μαντήλι να καλύπτει το κεφάλι.
Το πρόσωπό της σπάει κάθε που η μικρή τη φωνάζει. Τα μάτια της παίρνουν κι αυτά μια κόκκινη απόχρωση. Οι γιατροί της κάνουν νόημα με τα χέρια να βγει από το δωμάτιο, εκείνη όμως συνεχίζει προς το κρεβάτι της Ρουάν. Στέκει από πάνω της. Της χαιδεύει το κεφάλι λέγοντάς της «μη φοβάσαι θα γίνεις καλά».
Το κορίτσι προσπαθεί να γυρίσει στο πλάι και να πλησιάσει πιο κοντά στη μητέρα της. Οι γιατροί παρεμβαίνουν αποφασιστικά αυτή τη φορά.
Έχουν να συνεχίσουν. Να πάνε και στα υπόλοιπα δωμάτια, στους άλλους ασθενείς. Αν και εξαντλημένοι από τις είκοσι έξι ημέρες εργασίας, έδωσαν ικανό χρόνο στη μικρή για να προετοιμαστεί ψυχολογικά για την επάλειψη με τον ορό.
Ζητούν από τη μητέρα να βγει έξω για να τελειώσουν τον καθαρισμό της Ραουάν.
Η μάνα συνεργάζεται. Με βήματα αργά και δυο κλεφτές ματιές κλείνει την πόρτα πίσω της.
Η μικρή κλαίει και ρωτάει τους γιατρούς τι θα της κάνουν. Κοιτάζει τα δυο τηλεοπτικά συνεργεία που βρίσκονται στη τζαμαρία και τους καλεί σε βοήθεια. Η δημοσιογράφος του γαλλικού συνεργείου δεν αντέχει στο θέαμα και κρύβεται πίσω από τον τοίχο.
Ένας γιατρός κρατάει τα πόδια ακίνητα. Ένας νοσοκόμος κρατάει τα χέρια κι ένας δεύτερος γιατρός ρίχνει τον ορό σε ένα κομμάτι ύφασμα και ξεκινάει την επάλειψη.
Τα ουρλιαχτά από το θάλαμο διαπερνούν τη τζαμαρία, τους τοίχους, τα υπόλοιπα δωμάτια.
Δέκα λεπτά αργότερα της τοποθετούν γάζες και πάνω από αυτές επιδέσμους. Από τις πατούσες μέχρι τη λεκάνη  κι από τις παλάμες μέχρι τους αγκώνες η Ραουάν έχει χάσει το δέρμα της.
Το θέμα είναι να παραμείνει στη ζωή δηλώνει λίγο αργότερα στις κάμερες ο διευθυντής του τμήματος εγκαυμάτων της παιδιατρικής κλινικής.

Στο δίπλα κτίριο η 12χρονη Μέισα, φέρει αρκετά θραύσματα στο σώμα της από βόμβα που έπεσε κοντά στο σπίτι της. Όλα έγιναν στις εφτά του Γενάρη. Ο πατέρας της αν και τραυματίας τη μετέφερε νοσοκομείο καθώς επίσης έναν ακόμα γείτονα.
Αρχικά πίστευε ότι η κόρη του δεν είχε κάτι σοβαρό. Έχανε λίγο αίμα στο ύψος της κοιλιάς. Την άφησε στα επείγοντα περιστατικά μαζί με το φίλο του από τη γειτονιά τους. Είχε τραυματιστεί στο μάτι από θραύσμα κι αιμορραγούσε ασταμάτητα.
Δέκα λεπτά αργότερα ένας γιατρός βγήκε και φώναξε το όνομά του. Η κόρη του ήταν σοβαρά χτυπημένη. Την έβαλαν αμέσως στο χειρουργείο και του είπαν εξ αρχής ότι οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος τους. Είχε θραύσματα στο στομάχι και το στήθος.
Κατά τη διάρκεια της επέμβασης περίμενε έξω από το χειρουργείο ξεχνώντας ακόμα και το δικό του τραύμα. Το παντελόνι του είχε αλλάξει χρώμα από το αίμα που έτρεχε. Όμως βοήθεια από τους γιατρούς δεν τολμούσε να ζητήσει. Φοβόταν μην κάποιος από τους γιατρούς που χειρουργούσαν την Μέισα, βγει από το χειρουργείο για να ασχοληθεί με αυτόν.
Εφτά ώρες αργότερα, ο ίδιος γιατρός άνοιξε την πόρτα, τον πλησίασε λέγοντάς του τα καλά νέα. Η επέμβαση είχε πετύχει.

Παρά την επιτυχία η Μέισα μεταφέρθηκε σήμερα � δηλαδή δεκατέσσερις ημέρες μετά –  στην Αίγυπτο αφού το νοσοκομείο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την περίπτωσή της.

Έξι ώρες αργότερα τα τηλεοπτικά συνεργεία οι φωτογράφοι και οι δημοσιογράφοι επέστρεψαν στο Beach Hotel. Αράδιασαν τα κομπιούτερ, τις κάμερες κι ένα κάρο κινητά τηλέφωνα στην τραπεζαρία του λόμπι. Στρώθηκαν στη δουλειά δίχως να αλλάζουν βλέμματα και κουβέντες.  Το κρύο ρεύμα του αέρα που έμπαινε από τα σπασμένα παράθυρα έσπρωχνε τον καπνό από τσιγάρα σε μια διαδρομή αφύσικη, παράλογη. Σαν τις εικόνες που αντίκρισαν στο νοσοκομείο και που για μια ακόμα φορά ξεδιπλώνονταν μπροστά τους στις οθόνες των κομπιούτερ την ώρα που ο καθένας έγραφε το κομμάτι του.

Δυο ώρες αργότερα, τα κεφάλια σηκώθηκαν. Video, φωτογραφίες κι άρθρα ταξίδευαν μέσο δορυφόρων, δια δικτύου και άρθρων σε περιοδικά κι εφημερίδες.
Οι κουβέντες άρχισαν και πάλι. Τα λόγια όμως, μετρημένα.
Η Χαίντι παραπονέθηκε για τα πόδια της. Από τις είκοσι εφτά του Δεκέμβρη δουλειά δίχως διακοπή. Τρέχοντας πάνω � κάτω τα σύνορα. Πίσω από το στρατό. Μακριά από τις ρουκέτες. Σε συνεντεύξεις τύπου και κηδείες θυμάτων. Στα χαλάσματα των σπιτιών, στα νοσοκομεία, στους καταυλισμούς των προσφύγων.
Οι κράμπες ήταν πλέον μόνιμο φαινόμενο. Κάθε λίγο έπιανε τις άκρες των δαχτύλων των ποδιών της, τα τραβούσε προς τα πάνω και μόλις ο πόνος περνούσε, συνέχιζε τη δουλειά.
Ο Τζέρι καληνύχτισε νωρίς ετούτο το βράδυ. Η υγρασία τον κατέβαλε. Το κρύο της ερήμου είναι καινούρια εμπειρία για αυτόν και τη μέση του. Τα δυο έμπλαστρα δεν βοηθούν και ο πόνος δεν παλεύετε κάθε που αλλάζει θέση.
Νωρίς καληνύχτισε κι ο ’ντιλ. Πήγε την κάμερα στο δωμάτιο, έβαλε τις μπαταρίες να φορτίσουν και κουβάλησε μαζί του ένα ναργιλέ. Έκατσε στο παράθυρο χαζεύοντας τα κύματα της θάλασσας που τελείωναν στην έρημο της Γάζας. Ο κρύος αέρας που έμπαινε από τα σπασμένο παράθυρο δεν τον ενοχλούσε. Μεγαλωμένος στην Αφρική, ήξερε από στέπες κι άντεχε στην έρημο. Το σώμα του άντεχε και κάθε πρωί ήταν ο πρώτος που περνούσε την πόρτα του ξενοδοχείου ανοίγοντας την ημέρα και το ρεπορτάζ.
Όμως τη μέρα ετούτη οι εικόνες αποδείχθηκαν πιο δυνατές από αυτόν και πόνεσε η ψυχή του.

Γάζα, 21/01/2009

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s