Απόφαση πανελλαδικού διημέρου ΑΡ.ΕΝ – Ο Δεκέμβρης μας δείχνει τον δρόμο


Ο Δεκέμβρης μας δείχνει το δρόμο

Η εξέγερση του Δεκέμβρη αποτελεί την σημαντικότερη πολιτική εξέλιξη της χρονιάς, ο αυθόρμητος χαρακτήρας, οι έντονα ριζοσπαστικές πρακτικές που αναδείχθηκαν, η συμμετοχή κοινωνικών ομάδων που ώς τώρα ήταν αποκλεισμένες απο οποιαδήποτε διεκδίκηση, η μαζικότητα και η διάρκεια των κινητοποιήσεων συγκρότησαν ένα εκρηκτικό μείγμα που κατάφερε να αναδείξει ζητήματα και να χαράξει διαχωριστικές γραμμές στο πολιτικό τοπίο  και στην κοινωνία.

Ο Δεκέμβρης που ξέσπασε στο φόντο της οικονομικής και πολιτικής κρίσης έχει αφήσει το ανεξίτηλο στίγμα του στην ελληνική κοινωνία.Στο πρώτο στρατόπεδο ήταν η δικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που στα δύσκολα πάνε πάντα μαζί, με όπλο τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, τα ΜΜΕ  και τους παρακρατικούς «φιλήσυχους» πολίτες της Χρυσής Αυγής, της ΟΝΝΕΔ, και του δημάρχου της ΝΔ της Λάρισας. Βρήκε βέβαια και συμμάχους τόσο από τα δεξιά με τον ΛΑΟΣ να δείχνει το φασιστικό του πρόσωπο, ζητώντας από την κυβέρνηση να επέμβει ο στρατός για να καταστείλει τις κινητοποιήσεις, όσο κι από τα «αριστερά» με το KΚΕ να καταγγέλλει τους πάντες ως προβοκάτορες και πράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών, καταπολεμώντας όπως συνηθίζει κάθε λαϊκή έκφραση που δεν ελέγχει.

Το δεύτερο στρατόπεδο ήταν η πλειοψηφία της κοινωνίας που φυσιολογικά, άμεσα εξέφρασε την οργή της για τη δολοφονία ενός εφήβου αλλά και για όλα τα αδιέξοδα που οι κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ έχουν δημιουργήσει. Ήταν οι 15χρονοι μαθητές που κυρίως βγήκαν στους δρόμους με πρωτοφανή μαζικότητα, ταυτιζόμενοι με τον Αλέξη, αντιδρώντας στην καταστολή αλλά και στο μαύρο μέλλον που ήδη διακρίνουν, να τους ετοιμάζουν οι από πάνω. Μιλάμε για μια γενιά εγκλωβισμένη ανάμεσα στο καταναγκαστικό σχολείο της βάσης του 10 και το φροντιστήριο, με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο, που δεν βλέπει καμιά προοπτική για το μέλλον τις, που σαν φοιτητές θα συνεχίσουν να δέχονται τις αντιεκπαιδευτικές επιθέσεις και σαν εργαζόμενοι δεν θα έχουν κανένα δικαίωμα όντας αναλώσιμα υλικά για τις επιχειρήσεις. Ήταν όμως και όλοι εκείνοι που μπορεί να μην κατέβηκαν στον δρόμο, μπορεί να πάγωναν στις εικόνες βίας που αναπαρήγαγαν συνεχώς τα ΜΜΕ, σίγουρα όμως αναγνώρισαν το δίκαιο της εξέγερμένης νεολαίας. Αυτόν τον πόλο εξέφρασε σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο ο ΣΥΡΙΖΑ, που δέχτηκε και όλα τα πυρά του αστικού κόσμου, δείχνοντας πόσο επικίνδυνη για το σύστημα και χρήσιμη για τον λαό μπορεί να είναι μια αριστερά που σταθερά στηρίζει και συμμετέχει σε κινήματα και εξεγέρσεις, δημιουργώντας όλο και δυνατότερους δεσμούς με τον κόσμο της εργασίας και την νεολαία.

Σχηματικά θα μπορούσαμε να πούμε οτι η εξέγερση του Δεκέμβρη ενέπνευσε ένα ολόκληρο φάσμα κοινωνικών αγώνων:

  • Στο πολύμορφο κίνημα αλληλεγύης που αναπτύχθηκε γύρω απο την δολοφονική επίθεση ενάντια στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και κατάφερε να υπερβεί τα στενά πλαίσια του κινήματος αλληλεγύης και να θέσει με ριζοσπαστικούς και μαζικούς όρους σε σειρά εργασιακών χώρων τα ζητήματα του σύγχρονου δουλεμπορίου δηλαδή των εργολαβιών και της ενοικίασης εργαζομένων καθώς και να προκαλέσει μία σειρά αντιρατσιστικών δράσεων. Οι αγώνες γύρω απο τις εργολαβίες του ΗΣΑΠ και του ΑΠΘ κατάφεραν να αποσπάσπουν νίκες .
  • Στους κατα τόπους αγώνες γύρω απο ζητήματα ελεύθερων χώρων και αυτοργανομένες και απο τα κάτω δράσεις και κινητοποιήσεις στις γειτονιές.
  • Στις κινητοποιήσεις για την απελευθέρωση των φυλακισθέντων της εξέγερσης.
  • Στο κίνημα αλληλεγύης στον Παλαιστινιακό λαό κατα την διάρκεια της ισραηλινής σφαγής στη Γάζα.
  • Στο Γενάρη των αγροτών
  • Σε σειρά εργατικών αγώνων ενάντια στα λουκέτα, τις απολύσεις,τη μείωση μισθών και το ασφαλιστικό.

Συνολικά, η δεκεμβριανή εξέγερση κατάφερε να αναδείξει τα αδιέξοδα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού  προκαλόντας σοβαρά ρήγματα στην ανοχή ή συναίνεση των απο κάτω στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο. Επιπλέον η μαζική κινητοποίηση της νεολαίας αποτέλεσε μια ξεκάθαρη απάντηση στην επίθεση που δέχονται οι νέοι/νέες στα στοιχειώδη δικαιώματα τους σε εργασία, δημοκρατικές ελευθερίες και εκπαίδευση, επίθεση η οποία μέσα  στον φόντο της οικονομικής κρίσης διογκώνεται επικίνδυνα. Η δεκεμβριανή εξέγερση έφερε όμως και με δυναμικό τρόπο στο προσκήνιο ένα κοινωνικό ρεύμα διατεθειμένο να αναλάβει δράση και να πρωταγωνιστήσει, μια τεράστια λαϊκή διαθεσιμότητα, ίχνη της οποίας βλέπαμε το τελευταίο διάστημα σε μια σειρά από κοινωνικούς αγώνες (ελεύθεροι χώροι, φοιτητικό κίνημα κλπ). Ο Δεκέμβρης όμως λειτούργησε και προωθητικά για τη συσπείρωση των μηχανισμών της εξουσίας και στην προσπάθεια δημιουργίας ενός άλλου ρεύματος στην ελληνική κοινωνία που αποζητά την επιστροφή στην κανονικότητα, αποζητά την ηρεμία, την τάξη και την ασφάλεια .

Δεν θα πληρώσουμε εμέις την κρίση τους

Η βαθιά κρίση που μαστίζει την παγκόσμια, αλλά και την ελληνική οικονομία, έχει γίνει πρώτο θέμα στην πολιτική ατζέντα, αλλά και στην καθημερινή μας ζωή. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η οικονομική κρίση είναι πραγματική, με πραγματικές συνέπειες για τις οικονομίες. Οι επιπτώσεις της είναι πλέον ορατές άλλωστε στην καθημερινότητα μας με τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις, τους πενιχρούς μισθούς και συντάξεις, τα λουκέτα σε πολλές επιχειρήσεις και το συνεχώς αυξανόμενο κόστος ζωής, την ίδια στιγμή που οι ελαστικές και επισφαλείς σχέσεις εργασίας, τα stage και το σύγχρονο εργατικό δουλεμπόριο των εργολαβιών γίνεται καθεστώς. Είναι φανερό πως η γενεσιουργός αιτία της κρίσης βρίσκεται στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και όχι τα περίφημα άπληστα «golden boys» όπως προβάλλεται από τα ΜΜΕ και από τις κυβερνήσεις. Υπεύθυνοι για την κρίση στην χώρας μας είναι οι κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που διαχρονικά και κατ’ εντολή της ΕΕ, συνέβαλαν τα μέγιστα στην γιγάντωση των ανισοτήτων και με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους όξυναν τα προβλήματα του λαού.

Ποια είναι η απάντηση του κεφαλαίου όμως στην κρίση; Όλο και περισσότερος νεοφιλελευθερισμός! Θέλουν να φορτώσουν το κόστος της κρίσης που αυτοί δημιούργησαν στις πλάτες των εργαζομένων και της νεολαίας. Η κυβέρνηση έδειξε με τον καλύτερο τρόπο τις προθέσεις της χαρίζοντας 28 δις στις τράπεζες κλέβοντας τα απ’ όλους εμάς, καθώς αυτά τα λεφτά θα έπρεπε να διατεθούν για τους μισθούς, την παιδεία, την υγεία και την ασφάλιση που πλέον φαντάζουν αγαθά πολυτελείας.

Ταυτόχρονα, σε μια κατεύθυνση επούλωσης των ρωγμών που δημιουργήθηκαν στη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία το Δεκέμβρη και μπροστά στο φόβο των επερχόμενων εξεγέρσεων και αγωνων που προκύπτουν λόγω της κρίσης, το κράτος και οι μηχανισμοί του περνουν μια σειρά απο  μέτρα καταστολής και τρομοκράτησης.

  • Καλλιεργείται κλίμα τρομουστερίας και διάχυτου φόβου, μέσω της υπερπροβολής διάφορων καταστάσεων βίας κυρίως απο τα ΜΜΕ, που ώς κίνηση στοχέυει στη συντηριτικοποίηση της κοινωνίας.
  • Την αυταρχικοποίηση του νομικού πλαισίου (κουκουλονόμος, περιύβριση αρχής κ.α)
  • Την κατασταλτική θωράκιση του κράτους, μέσα απο σειρά νέων σωμάτων ασφαλείας (ομάδα Δελτα) καθώς και οργανωτική ενίσχυση των ήδη υπαρχόντων.
  • Την συντονισμένη και συγκροτημένη επίθεση στο πανεπιστημιακό άσυλο. Είναι σαφές ότι το άσυλο διασφαλίζει τη δυνατότητα των φοιτητών και συνολικότερα της κοινωνίας , να αγωνίζονται, να εξεγείρονται και να νικάνε, με τελευταίο παράδειγμα την εξέγερση του Δεκέμβρη. Γι’ αυτό και η υπεράσπιση του ασύλου  είναι αναγκαία, όχι μόνο για το φοιτητικό κίνημα αλλά, και εν μέσω, κρίσης, συνολικά για την ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων και για τα δικαιώματά μας. Παράλληλα, διασφαλίζει την συνέχιση του ρόλου του Πανεπιστημίου, ως χώρο ελεύθερης ακαδημαϊκής διδασκαλίας και ως ελεύθερο κοινωνικό χώρο που προστατεύει, πέρα από ιδέες, και πρακτικές. Το πώς θα είναι ένα Πανεπιστήμιο χωρίς άσυλο φάνηκε ξεκάθαρα στις εικόνες εισβολής αστυνομικών σε ιδρύματα στην Γαλλία και στην Ισπανία, με αναίτιες συλλήψεις καθηγητών και φοιτητών , απλά και μόνο επειδή κατέλαβαν με αποφάσεις των συλλόγων τους τα Πανεπιστήμια. Επιπλέον στην κατεύθυνση αποδόμησης του πανεπιστημιακού ασύλου εντάσσονται και προτάσεις όπως αυτή του Σπηλιωτόπουλου για   μετατροπή του Πολυτεχνείου σε μουσείο και τη μεταφορά των μαθημάτων στην Πολυτεχνειούπολη

Το περιβάλλον της κρίσης δημιουργεί ευνοικούς όρους για να υπάρξουν αντιστάσεις και αγώνες για μια άλλη κοινωνία. Τα αδιέξοδα όλο και περισσότερο γεννούν αμφιβολίες στον κόσμο για το κατά πόσο αυτό το σύστημα δρα προς το συμφέρον του ανθρώπου. Η αμφισβήτηση αυτή προκαλεί μια όλο και γενικότερη κρίση που πλήττει τις ίδιες τις αρχές, και την αξιοπιστία του καπιταλισμού. Η οικονομική εξαθλίωση και το γκρέμισμα κάθε διεξόδου για το μέλλον προκαλεί οργή σε όσους καταπιέζονται. Οργή που όλο και πιο συχνά θα μετατρέπεται σε ξεσπάσματα, κινητοποιήσεις και εξεγέρσεις όπως αυτή του Δεκέμβρη που θα αμφισβητούν την εξουσία του κεφαλαίου. Σκοπός και ιστορικό χρέος της Αριστεράς είναι να παλέψει ώστε να μη χρειαστεί μια δολοφονία για να έρθει το επόμενο ξέσπασμα. Είναι χρέος μας απέναντι στην κοινωνία να προετοιμάσουμε και να οργανώσουμε νέες κινητοποιήσεις, νέες διεκδικήσεις, νέες εξεγέρσεις, να καλέσουμε όλο τον λαό, φοιτητές, άνεργους, εργαζόμενους ντόπιους και μετανάστες, μαθητές σε κοινούς αγώνες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, για να διεκδικήσουμε το μέλλον που μας έχουν κλέψει.

Η κρίση δεν παρουσιάζεται μόνο στο επιπεδο της οικονομίας αλλα και στο επίπεδο  του πολιτικού συστήματος, με μια έυθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία της κυβέρνησης. Το ΠΑΣΟΚ αναδύεται με την βοήθεια κυρίαρχων κέντρων (μεγάλα δημοσιογραφικά συγκροτήματα) ως ο μοναδικός πόλος διεξόδου απο την πολιτική και οικονομική κρίση. Αντιλαμβανόμαστε όμως οτι η «πράσινη οικονομία» δεν είναι τίποτα άλλο απο την νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ με άλλο χρώμα.

Υπο το πρίσμα όλων των παραπάνω διαμορφώνεται και το πολιτικό περιεχόμενο των φοιτητικών εκλογών του 2009.

Οι  φοιτητικές εκλογές είναι μια διαδικασία, η οποία έτσι και αλλιώς δεν αποτελεί το άπαν για την φοιτητική αριστερά ειδικά με τους όρους που αυτές γίνονται, άλλωστε  με τους υπάρχοντες μηχανισμούς δεν μπορούν να αλλάξουν απο την μία μέρα στην άλλη τον συσχετισμό δύναμης. Όμως, έχουν πολύ μεγάλη σημασία για εμάς αφ’ ενός γιατί πάρα πολλοί φοιτητές συμμετέχουν σ’ αυτή τη διαδικασία  και μπαίνουν στη λογική να προβληματιστούν πολύ πιο έντονα γύρω από το πολιτικό μας σχέδιο , απ’ ότι σε άλλες χρονικές περιόδους. Αφ’ ετέρου αποτυπώνουν τους συσχετισμούς στα  όργανα των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων , όργανα τα οποία παίζουν ένα κομβικό ρόλο στην συγκρότηση ή μη διαδικασιών εντός των φοιτητικών συλλόγων και γενικότερα στην ανάπτυξη ή μη συλλογικών αγώνων σ’ αυτούς. Τα απτά παραδείγματα σε συλλόγους που η ΔΑΠ κατέχει την αυτοδυναμία και η αριστερά είναι πολύ αδύναμη, όπως το ΠΑ.ΠΕΙ. ή το οικονομικό της νομικής, όπου δεν γίνονται διαδικασίες συλλόγων ούτε κατά διάνοια, αλλά και σε συλλόγους όπου υπάρχει πολύ δυνατό το δικομματικό στοιχείο , αποδεικνύουν την σημασία της εκλογικής καταγραφής. Για την αριστερά το πιο σημαντικό  παραμένει η οργάνωση των μαχών μέσα στις σχολές, τα αμφιθέατρα και τους δρόμους.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές έχουν μια ιδιαίτερη σημασία. Το κεντρικό ζήτημα που τίθεται  και απο την πλευρά του αντιπάλου είναι κατα  πόσο η εξέγερση του Δεκέμβρη άλλαξε πραγματικά τους συσχετισμούς στη νεολαία. Είναι κρίσιμο να καταγραφεί και εκλογικά αν υπήρξε μια μετατοπίση των φοιτητών/-τριών προς τα αριστερά, αν θα ενισχυθούν οι δυνάμεις εκείνες που πήραν θέση με την μεριά της εξεγερμένης νεολαίας τον Δεκέμβρη.

Όσων αφορά την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση η πιο πρόσφατη εξέλιξη ήταν η αλλαγή της πολιτικής τακτικής του ΥΠΕΠΘ. Υπο την πολιτική πίεση της εξέγερσης του Δεκέμβρη η κυβέρνηση αναγκάστηκε να προβεί σε έναν τακτικό ελιγμό τοποθετώντας στην θέση του υπουργού παιδείας των επικοινωνιακό Σπηλιοτόπουλο προκειμένου να διαμορφώσει μια νέα συναίνεση στην εκπαιδευτική πολιτική μέσω ενός ψευδεπίγραφου διαλόγου από μηδενική βάση. Παράλληλα, η εκπαιδευτική αναδιάρθωση υλοποιείται σε μια σειρά από σχολές (αξιολόγηση, συγγράματα, υποχρηματοδότηση) ενώ η αναγνώριση των Κ.Ε.Σ επιβραδύνεται και  το υπουργείο αποφεύγει να προκαλέσει νέες αντιδράσεις καταθέτοντας νέα νομοθετήματα.

Είναι ένας διάλογος μαϊμού, στον οποίο συμμετέχουν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ και διατρανώνει ότι θα συμβάλλει στην βελτίωση της παιδείας! Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο, ακόμα περισσότερες θυσίες για μας. Άλλωστε κανένας διάλογος δεν χρειάζεται για να αποσυρθεί ο νόμος πλαίσιο που αποδεδειγμένα είναι αντιεκπαιδευτικός. Κανένας διάλογος δεν χρειάζεται για να δώσει η κυβέρνηση το  λιγότερο 5% για την παιδεία. Κανένας διάλογος δεν χρειάζεται για να καταργηθεί η βάση του 10 ή να κλείσουν όλα τα ΚΕΣ. Είμαστε μια γενιά που της τα ζητάνε όλα και δεν της δίνουν τίποτα. Μας υπολογίζουν για το νέο εργατικό δυναμικό που θα τροφοδοτεί την ελαστική και ανασφάλιστη εργασία. Θέλουν μια νεολαία που ακόμη και αν  έχει πολλά πτυχία και εξειδικευμένες γνώσεις δεν θα έχει κανένα δικαίωμα.

Επιπλέον, η πρόσφατη ανακατάληψη της ΠΟΣΔΕΠ από τις δυνάμεις του δικομματισμού και της ΑΡΜΕ αποτελεί σαφώς μία οπισθοχώρηση στο εσωτερικό του πανεκπαιδευτικού κινήματος. Η απερχόμενη ηγεσία της Ομοσπονδίας αποτέλεσε τα τελευταία χρόνια αναπόσπαστο κομμάτι των κινητοποιήσεων απέναντι στα κυβερνητικά σχέδια για την εκπαίδευση. Η εξέλιξη αυτή διευκολύνει αφάνταστα την κυβέρνηση, αφού έχει πλέον ένα καλό συνομιλητή μέσα στα Πανεπιστήμια. Τα πρώτα δείγματα γραφής που έδωσε η νέα ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ (συμμετοχή στο διάλογο του Σπηλιωτόπουλου, αποχή από την απεργία της 2 Απρίλη, θετική στάση στην εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στο ΑΠΘ), προδιαγράφει τον ρόλο που θα παίξει στην εφαρμογή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης απέναντι στα αγωνιζόμενα κομμάτια της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Η κυβέρνηση, υιοθετώντας τις ακροδεξιές κραυγές του ΛΑΟΣ και με τα ΜΜΕ πλήρως συντονισμένα, επιλέγει να πολώνει την πολιτική συζήτηση συσχετίζοντας φαινόμενα βίας με το πανεπιστημιακό άσυλο, με απώτερο στόχο την κατάργησή του. Στην προσπάθεια τους αυτή το ΠΑΣΟΚ αποτελεί το καλύτερο στήριγμα καθώς ανοιχτά ποινικοποιεί αδιακρίτως τις καταλήψεις και κάθε μορφή αγώνα του φοιτητικού κινήματος όπως αυτά εκφράστηκαν δια στόματος της Α. Διαμαντοπουλού και του Θ. Πάγκαλου. Συνθέτουν μια εικόνα του πανεπιστημίου- άντρο υπόθαλψης «κουκουλοφόρων» και εγκληματιών, προβάλοντας επεισόδια και περιστατικά τυφλής βίας που δεν έχουν καμία σχέση με τους οργανωμένους αγώνες του φοιτητικού κινήματος και εκ του αποτελέσματος τους προβοκάρουν και τους υπονομεύουν, όπως τα περιστατικά με τον καθηγητή Πανούση και το Κολωνάκι.

Τα ζήτημα που έβαλαν όλες οι φοιτητικές κινητοποιήσεις και ανέδειξε ακόμη πιο ηχηρά ο Δεκέμβρης ήταν, ότι οι ανάγκες μας δεν χωρούν στο μέλλον που μας ετοιμάζουν, ότι δεν θα ζήσουμε με 600 Ε, δεν θα δουλεύουμε ανασφάλιστοι και για 65 ώρες, δεν θα σπουδάζουμε για ένα πτυχίο που δεν θα έχει κανένα αντίκρισμα. Δεν θα δεχτούμε ένα πανεπιστήμιο- αυταρχικό κολέγιο, που θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Δεν θα διαπραγματευτούμε τίποτα λιγότερο από το να ζούμε με αξιοπρέπεια. Οι πρόσφατοι αγώνες της νεολαίας μας έδειξαν οτι μπορούμε να νικάμε!

Οι φορείς του δικομματισμού μέσα στα πανεπιστήμια, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, που εδω και χρόνια προσπαθούν να απονεκρώσουν πολιτικά τις διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων (ιδιαίτερα των γενικών συνελευσεων), και δρουν ως το μεγαλύτερο εμπόδιο στην προσπάθεια ανάπτυξης συλλογικών αγώνων (νόμος- πλαίσιο, άρθρο 16, δεκεμβριανή εξέγερση), ήταν αυτές που υπερασπίστηκαν την κυβέρνηση των δολοφόνων μέσα στην εξέγερση του Δεκέμβρη και που στηρίζουν την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση μέσα στις σχολές. Δεν ξεχνάμε βέβαια και την σταση της ΠΚΣ, που καταγγέλοντας την εξέγερση έσπευσε να ταχθεί με την τάξη και την ασφάλεια αποδεικνύοντας οτι δεν αποτελεί ουσιαστική απειλή για το σύστημα.

Οι μεγάλες μάχες είναι μπροστά μας

Η Αριστερή Ενότητα θέλει να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός μετώπου αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό και γενικότερα στην επίθεση του κεφαλαίου στους εργαζόμενους και την νεολαία. Στοχοποιούμε το δικομματικό σύστημα εξουσίας ως τον κύριο εκφραστή των συμφερόντων και επιλογών της άρχουσας τάξης στη χώρα μας. Η κυβέρνηση της ΝΔ με την πλήρη σύμπνοια της συμπολίτευσης ΠΑΣΟΚ και με την αντιλαϊκή της πολιτική (ιδιωτικοποιήσεις, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, υπονόμευση του ασφαλιστικού συστήματος κλπ) συνέβαλε τα μέγιστα στην όξυνση των επιπτώσεων της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα.

Ο αγώνας για την συγκρότηση αντιστάσεων που θα συμβάλλουν στην υπέρβαση με όρους κινήματος της οικονομικής κρίσης δεν μπορεί παρά να έχει κεντρικά πολιτικά χαρακτηριστικά συνολικού πολιτικού αγώνα. Ειδικά η νεολαία αποτελεί το κομμάτι αυτό της κοινωνίας που χτυπιέται πιο έντονα από τις συνέπειες τις κρίσης, η Αριστερή Ενότητα θα πάρει πρωτοβουλίες και θα αγωνιστεί στα μέτωπα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, εργασιακής προοπτικής, δημοκρατικών δικαιωμάτων το επόμενο διάστημα στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας.

Η Αριστερή Ενότητα παλεύει ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό μέσα και έξω από τις σχολές, ενάντια στην εμπορευματοποίηση της παιδείας και την εντατικοποίηση των σπουδών, ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Επιπλέον παλεύουμε για το δικαίωμά μας στην εκπαίδευση μέσω της ενίσχυσης της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση-στέγαση-μεταφορές-δωρεάν συγγράμματα). Παλεύουμε για ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο (το οποίο θα περιλαμβάνει τα ριζοσπαστικά κομμάτια των μελών ΔΕΠ με τα οποία βρεθήκαμε σε κοινούς αγώνες το προηγούμενο διάστημα) ικανό να αποκρούσει τη νεοφιλελεύθερη επίθεση στην εκπαίδευση. Δεν δεχόμαστε καμμία περιστολή του ασύλου και παλεύουμε για την διεύρυνση του και σε άλλους κοινωνικούς χώρους.

Μπροστά στον εργασιακό μεσαίωνα (απολύσεις, ελαστικοποίηση εργασίας, μείωση μισθών, ανεργία)  που μας ετοιμάζουν απαντάμε με τους αγώνες μας ενάντια στις επισφαλείς σχέσεις εργασίας καθώς και την προσπάθεια υπονόμευσης των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων μέσω τις υποβάθμισης των πτυχιών μας.

Τέλος, μπροστά στην συνεχόμενη αμφισβήτηση των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων από πλευράς του νεοφιλελευθερισμού, δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω.

Για την αγωνιστική ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ, μια ανασυγκρότηση που θα βαθύνει την πολιτική κουβέντα εντός των φοιτητικών συλλόγων και θα βάλει πιο ξεκάθαρα τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των παρατάξεων ενώ θα κεντρικοποιήσει την μάχη του φοιτητικού κινήματος με τις πολιτικές του δικομματισμού και εν προκειμένω της κυβέρνησης. Όμως η ανασύσταση της ΕΦΕΕ δεν είναι πανάκεια για το κίνημα και είναι αυτονόητο ότι τον πρώτο λόγο θα έχουν οι φοιτητές/-τριες μέσω των γενικών συνελεύσεων, οι οποίοι θα μπορούν να χαράζουν τον δικό τους σχεδιασμό ακόμη και κόντρα σε μη αγωνιστικές αποφάσεις της ηγεσίας της όπως το 79.

Την τελευταία περίοδο, μετά την δική μας εξέγερση, ξετυλίγονται μαζικοί και ριζοσπαστικοί αγώνες σε όλη την Ευρώπη με κεντρικό σύνθημα «δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση σας!». Στη Γουαδελούπη , την Ιταλία ,τη Γαλλία και την Ισπανία  οι φοιτητές αγωνίζονται με διαδηλώσεις και καταλήψεις ενάντια στις περικοπές και την ιδιωτικοποίηση της Παιδείας αλλά κι οι εργαζόμενοι σε εργοστάσια κι υπηρεσίες,οι άνεργοι κι οι ελαστικά εργαζόμενοι – «πρεκάριοι»- προχώρησαν σε μεγάλες απεργίες και διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων.Η πανευρωπαϊκή αντίσταση τρομάζει κι αναδιπλώνει τους  ισχυρούς της άρχουσας τάξης.

Δυστυχώς για κάποιους ο Δεκέμβρης που μας πέρασε ήταν μόνο η πρόβα. Μια πρόβα που έδειξε ότι η νεολαία δεν είναι διατεθειμένη να ζήσει μέσα στην ανασφάλεια και την εργασιακή περιπλάνηση, να ζήσει μια ζωή χωρίς δικαιώματα και χωρίς αξιοπρέπεια. Αυτό που μπορούμε να τους υποσχεθούμε είναι ότι δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω από τους αγώνες μας, μέχρι να κτίσουμε ένα κόσμο που να χωράει τα όνειρα και τις ανάγκες μας

logo-aren

Advertisements

ΤΕΤΑΡΤΗ 29/4,ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ


Ολοί και όλες την Τετάρτη 29/4 στην Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου Βιολογικού  στις 13:00
στο ΦΜ1 με θέματα:
 
  • Εργατική Πρωτομαγιά – Πορεία
  • Εξελίξεις στο χώρο της εκπαίδευσης
  • Εσωτερικά Ζητήματά Σχολής

1η Μαΐου: Επίκαιρη όσο ποτέ…


Η Πρωτομαγιά αποτελεί 120 χρόνια τώρα την ημέρα της εργατικής τάξης. Είναι ημέρα απεργίας και διαδηλώσεων, ημέρα διαμαρτυρίας ενάντια στο καπιταλιστικό καθεστώς, ημέρα πάλης για καλύτερους όρους εργασίας, ημέρα διεκδίκησης μιας καλύτερης ζωής και κοινωνίας. Είναι η μοναδική επέτειος αποδεκτή από τους εργαζόμενους όλων των χωρών. Μια μέρα που νίκησε το χρόνο και κάθε προσπάθεια παραχάραξής της και δεν έχασε το νόημά της αν και συχνά αντιμετωπίστηκε άγρια, βίαια και καταπιεστικά. Είναι μια μέρα που συγκεντρώνει συμβολικά το σύνολο των κεκτημένων δικαιωμάτων των εργαζομένων απέναντι στην εργοδοσία. Δικαιώματα τα οποία καταστρατηγούνται με όλο και πιο ταχείς ρυθμούς, στα πλαίσια της «μοναδικής» διεξόδου, που μας προτείνουν, για την έξοδο από την οικονομική κρίση την οποία αναμενόμενα δημιούργησε το ισχύον σύστημα.

Κάπως έτσι άρχισαν όλα

Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται η διεθνής πια ημέρα των εργατών γεννήθηκε στις Η.Π.Α. και ήταν αδιάρρηκτα δεμένη με την πάλη για λιγότερες ώρες εργασίας. Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.   Η διεκδίκηση των εργατών για λιγότερες ώρες εργασίας ξεκινάει γύρω στο 1790, όταν οι εργάτες ξεκινούν κίνημα με απαίτηση το 10ωρο. Μετά από απεργίες των νεοσύστατων εργατικών συνδικάτων η μάχη για το 10ωρο φαίνεται αρχικά να κερδίζεται. Όμως η οικονομική κρίση το 1837-1841 καταργεί τα κέρδη των απεργιών και εργάτες δουλεύουν και πάλι 12 με 14 ώρες.
Από το 1830 επικρατεί η ιδέα ότι 8 ώρες εργασίας είναι αρκετές. Ο Ίρα Στιούαρτ, μέλος του συνδικάτου Μηχανουργών και Σιδηρουργών στην Βοστόνη, εκφράζει την ιδεολογική βάση του αιτήματος με δύο πτυχές: πρώτον, οι πολλές ώρες εργασίας δημιουργούν ανθρώπους με  μειωμένες απαιτήσεις από την κοινωνία και την πολιτεία και δεύτερον, μεγαλύτερα μεροκάματα στους εργάτες θα οδηγήσουν σε δικαιότερη κατανομή του πλούτου και άρα σε κοινωνική ισότητα.
Καθώς γίνεται αντιληπτό ότι το 8ωρο δεν πρόκειται να καθιερωθεί νομοθετικά, όπως αρχικά είχαν προσπαθήσει, αποφασίζουν να το διεκδικήσουν πιο δυναμικά μέσω των συνδικάτων. Πλειοψηφικά τα συνδικάτα επιλέγουν την 1η Μαΐου 1886 ως την ημέρα διεκδίκησης του 8ώρου. Στην κίνηση αυτή πρωτοστατεί η Ομοσπονδία Οργανωμένων Επαγγελμάτων και Εργατικών Συνδικάτων Ενωμένων Πολιτειών και Καναδά, στην οποία συμμετέχουν αντιπρόσωποι των εργατικών συνδικάτων, μαρξιστές και αναρχικοί.
Την Πρωτομαγιά του 1886 500.000 εργάτες απεργούν. Απεργίες και διαδηλώσεις δεν γίνονται μόνο στις μεγάλες πόλεις αλλά και σε μικρές κωμοπόλεις. Στο Σικάγο γίνεται η μαζικότερη διαδήλωση με 90.000 διαδηλωτές. Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα οι οποίοι περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν.
Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια βόμβα έσκασε μέσα στο πλήθος, και αστυνομικοί μαζί με μπράβους αρχίζουν να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση. Ακολούθησαν συλλήψεις, ενώ οι 8 διοργανωτές θεωρούνται επικίνδυνοι για τους εργοδότες και φυλακίζονται κατηγορούμενοι για τον φόνο του αστυνομικού.
Την ίδια μέρα στο Μιλουόκι πολωνοί εργάτες που βρίσκονται ήδη σε απεργία διαδηλώνουν παρά τις απαγορεύσεις του δημάρχου για συγκεντρώσεις σε δημόσιους χώρους. Η αστυνομία επεμβαίνει στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας πυροβολώντας τους εργάτες. Στη συμπλοκή σκοτώθηκαν 10 εργάτες και συνελήφθησαν δεκάδες. Μετά τα γεγονότα αυτά το κίνημα του 8ώρου υποχωρεί, χωρίς όμως να έχει ηττηθεί.
Το 1889 μαζί με την ίδρυση της, η Β΄ Σοσιαλιστική Διεθνής αποφάσισε την υιοθέτηση της 1ης Μαΐου ως ημέρας εργατικών διεκδικήσεων και το 1890 έγινε η πρώτη διεθνής Πρωτομαγιά.

Η Πρωτομαγιά στην Ελλάδα
Μπορούμε να δούμε την πορεία της εργατικής τάξης στην Ελλάδα να αποτυπώνεται στην επέτειο της εργατικής πρωτομαγιάς.
1892: Η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα, από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη.

1893: 2.000 διαδήλωσαν ζητώντας οχτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων.

1894: Μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα, που λήγει με 10 συλλήψεις. Τον Αύγουστο συλλαμβάνεται ο σοσιαλιστής Σταύρος Καλλέργης.

1936: Εργατική εξέγερση στη Θεσσαλονίκη. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ` αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών ήταν η έμπνευση του Ρίτσου για τον «Επιτάφιο».

1944: Ο κατοχικός γερμανικός στρατός εκτέλεσε 200 Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ο Νίκος Μαριακάκης, ένας απ` τους 200, έγραψε στο σημείωμα που άφησε: «Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος». 1963: Δολοφονήθηκε από ακροδεξιούς παρακρατικούς ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Δεν ήταν Πρωτομαγιά, αλλά 22 Μαΐου. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης μιλούσε σε συγκέντρωση των «Φίλων της ειρήνης» για την παγκόσμια ύφεση όταν δέχτηκε επίθεση από άγνωστους με ρόπαλα. Έξω απ` την αίθουσα ο Λαμπράκης χτυπήθηκε από τρίκυκλο και τελικά εξέπνευσε στις 27 Μαΐου. Ο Λαμπράκης είχε συμμετοχή σε ειρηνιστικές πορείες τον Απρίλιο του 1963 στην Αθήνα, κι ήταν απ` τα κεντρικά πρόσωπα στην εκδήλωση για την Πρωτομαγιά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.

Η Πρωτομαγιά στο σήμερα
Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται ένας κίνδυνος μετατροπής της ηρωικής επετείου σε ρουτίνα. Οι διαδηλώσεις πολλές φορές μεταβάλλονται σε πορείες- λιτανείες, οι συγκεντρώσεις παίρνουν τυπολατρικό χαρακτήρα, ορισμένος τόπος, ορισμένος χρόνος, ορισμένα τραγούδια. Η πρωτομαγιά δεν είναι ένα απομονωμένο ιστορικό γεγονός και η επέτειος δεν γίνεται για να θυμόμαστε αλλά για να συνεχίσουμε να διεκδικούμε. Δυστυχώς στην παρούσα φάση οι εργαζόμενοι βρίσκονται για άλλη μία φορά σε θέση άμυνας, από την στιγμή που καλούνται να υποστούν αυτοί τις συνέπειες της κρίσης την οποία δημιούργησε ένα σύστημα που ακόμα και όταν κλονίζεται καταφέρνει να ευνοεί τους κύριους διαχειριστές του κεφαλαίου. Και αυτή τη φορά η επίθεση είναι σφοδρή: έτσι έχουμε μέσα σε λίγους μήνες χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων, εκθετική αύξηση της ανεργίας σε παγκόσμιο επίπεδο, διαρκή και συστηματική προσπάθεια ελαστικοποίησης της εργασίας, χυδαία καταπάτηση θεσμοθετημένων εργασιακών δικαιωμάτων καθώς και ξεκάθαρη τιμωρία της συνδικαλιστικής δραστηριοποίησης από την εργοδοσία (επίθεση με βιτριόλι στην Κ. Κούνεβα).

Η απάντηση των εργαζομένων απέναντι σε αυτή τη συστηματική επίθεση που δέχονται πρέπει να είναι ηχηρή και δεν υπάρχει αμεσότερος και καταλληλότερος τρόπος να γίνει αυτό σαφές, από την πραγματοποίηση μιας πανεργατικής, μαζικής και δυναμικής κινητοποίησης την Παρασκευή 1η Μαϊου του 2009.Οφείλουμε να βγάλουμε την πρωτομαγιά από την μνήμη και να τη φέρουμε στη ζωή μας. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε τα εργασιακά δικαιώματα που έχουν κερδηθεί μετά από τόσους αγώνες.

Η αριστερά μπορεί να αλλάξει την Ευρώπη


Για μια Ευρώπη της ελευθερίας, της ισότητας των φύλων, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της οικολογικής εγρήγορσης.

Η ιστορία της Ευρώπης μέσα στους αιώνες επισκιάζεται διαρκώς από αλλεπάλληλες πολεμικές συγκρούσεις στο έδαφος της, τα χώματα της είναι ποτισμένα από το αίμα των συγκρούσεων μεταξύ των εθνοτήτων τα τελευταία χρόνια και των αυτοκρατοριών παλαιοτέρα. Με το τέλος του β παγκοσμίου πολέμου, του πιο αιματηρού στην ιστορία και στο έδαφος της Ευρώπης οι λαοί αλλά και οι κυβερνήσεις θέτουν νέες προτεραιότητες. Ποτέ ξανά πόλεμος στην Ευρώπη!!! (Τεράστια κατάκτηση στην ιστορία της ηπείρου) Δυστυχώς όμως ο «πόλεμος» έχει μεταφερθεί εντός συνόρων με τις εκρηκτικές ανισότητες, με τα πογκρόμ εναντίον των μεταναστών με τον «πόλεμο» των γενεών που προσπαθούν να καλλιεργήσουν μεταξύ παλαιών και νέων εργαζομένων, έναν ιδιότυπο «πόλεμο» μεταξύ των φύλων.
Οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι η μόνη δημοκρατικά νομιμοποιημένη διαδικασία που συμβαίνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και εμπλέκει όλους τους ευρωπαίους συνολικά. Στις 7 Ιούνιου, είναι μια ευκαιρία να δοθεί από τον ελληνικό λαό και από τους λαούς της Ευρώπης μια απάντηση για μεγαλύτερη δημοκρατία που λείπει τόσο στη χώρα μας όσο και στο επίπεδο της Ευρώπης. Είναι η μεγάλη ευκαιρία αποδοκιμασίας πανευρωπαϊκών πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα τελευταία 5 χρόνια από τις περισσότερες κυβερνήσεις στην ΕΕ αλλά και από την κομισιόν. Είναι όμως και μια μεγάλη ευκαιρία να παρουσιαστούν εναλλακτικές προτάσεις για το μέλλον της Ευρώπης.
Οι πολιτικές που ασκήθηκαν τα τελευταία χρόνια οδήγησαν σε μια χρηματιστική, οικονομική και κοινωνική κρίση, μια κρίση ολόκληρου του συστήματος, που ενισχύει και επιδεινώνει την κρίση τροφίμων, ενέργειας και οικολογίας καθώς επίσης βαθαίνει το χάσμα μεταξύ των δύο φύλων. Περισσότερο από ποτέ άλλοτε, η Ε.Ε. βρίσκεται σε σταυροδρόμι, είτε θα συνεχίσει την παρούσα πολιτική που βαθαίνει την κρίση ή μετατραπεί σε μια περιοχή βιώσιμης ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης, ειρήνης και αμοιβαίας συνεργασίας, ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών, δημοκρατικής συμμετοχής και αλληλεγγύης, όπου ο αντιφασισμός, ο αντιρατσισμός, οι πολιτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα θα αποτελούν κοινή πρακτική. Η Αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα διεκδικούν την Ευρώπη της δεύτερης εκδοχής.
Η εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ε.Ε. έγινε δυνατή, μεταξύ άλλων, εξαιτίας ενός είδους μεγάλου συνασπισμού ανάμεσα στα κόμματα των Ευρωπαίων Συντηρητικών (Χριστιανοδημοκρατών και Φιλελευθέρων) και των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών- Σοσιαλδημοκρατών. Αυτή η συναίνεση είναι ένας από τους λόγους για την πολιτική κρίση του τρόπου λειτουργίας της Ευρώπης .
Με την ευρωπαϊκή οικονομική ενοποίηση να έχει ξεκινήσει ως διαδικασία από τα μέσα του περασμένου αιώνα και την πολιτική να έχει εκκινήσει από το 1991, σήμερα αναδεικνύεται με τρόπο επιτακτικό η ανάγκη της αριστεράς να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες για την περεταίρω συγκρότηση της Ευρώπης καθώς το μοντέλο σοσιαλδημοκρατών και χριστιανοδημοκρατών αποτυγχάνει παταγωδώς μέρα με τη μέρα..
Η Ευρώπη δεν είναι μια μορφωμένη και συγκροτημένη πολιτικά οντότητα και δεν μπορεί να αποτελέσει ακόμα πεδίο πολιτικών συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων αν και αποτελεί πεδίο άσκησης οικονομικών μέτρων που πλήττουν καθημερινά τους εργαζόμενους και εν γένει την οικονομική καθημερινότητα.
Η πορεία προς μια πολιτική ενοποίηση με τα χαρακτηριστικά που προαναφέρθηκαν κοντά στην νεοφιλελεύθερη Ευρώπη που οικοδομείται σήμερα αποτελεί επιτακτική προτεραιότητα .
Το όραμα για την Ευρώπη δεν αφορά γενικά και αόριστα μια άλλη Ευρώπη σε έναν άλλο Κόσμο, μια Ευρώπη που θα συγκροτηθεί από τους λαούς όταν όλοι φύγουν από την ΕΕ όπως λέει το ΚΚΕ. Υπό τις παρούσες συνθήκες και ειδικά με την σαφή νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση που έχει λάβει η ΕΕ τα τελευταία χρόνια, το να μεταθέτουμε την πρόταση για πολιτική ενοποίηση σε μια μεθύστερη χρονική περίοδο αποτελεί μοιρολατρική και αντεργατική πολιτική. Ο κίνδυνος η Ευρώπη να εκτροχιαστεί από το στόχο της πολιτικής ενοποίησης σε μια συνομοσπονδία κρατών που θα διαπερνώνται κυρίως από οικονομικές και εμπορικές συμφωνίες είναι υπαρκτός και πρέπει να αποτελέσει πρώτη προτεραιότητα για την αριστερά να δώσει τη μάχη για μια θεσμική θωράκιση της δημοκρατίας και της συμμέτοχής των λαών στη λήψη των αποφάσεων στο επίπεδο της ΕΕ

Πολιτικά επίδικα και προτάσεις για μια άλλη λειτουργία της ΕΕ.

Το Σύμφωνο Ανάπτυξης και Σταθερότητας πρέπει να αντικατασταθεί από ένα νέο σύμφωνο αλληλεγγύης, που θα εστιάζει στην ανάπτυξη, την πλήρη απασχόληση, την κοινωνική και περιβαλλοντική προστασία.
Να φορολογηθούν οι χρηματιστικές συναλλαγές και τα εισοδήματα στην Ευρώπη και να καταργηθούν οι φορολογικοί παράδεισοι.
Η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών πρέπει να αντιστραφεί και να υπάρξει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα που δεν θα ρίχνει το βάρος στους εργαζομένους. Η εκπαίδευση, η φροντίδα των παιδιών, των εφήβων, των ασθενειών και της τρίτης ηλικίας, η υγεία, η παροχή νερού και η εναπόθεση των απορριμμάτων, η παροχή ενέργειας, οι δημόσιες μεταφορές, οι ταχυδρομικές υπηρεσίες, ο πολιτισμός και ο μαζικός αθλητισμός δεν είναι εμπορεύσιμα αγαθά, αλλά δημόσιες υπηρεσίες, που ανήκουν στην κρατική ευθύνη. Γι αυτό δεν πρέπει να εμπλέκονται σε ανταγωνισμό για χαμηλότερα κόστη και υψηλότερα κέρδη.

Ευρώπη και οικολογία

Τα κλιματικά και κοινωνικά ζητήματα συνδέονται. Γι αυτό οι τρέχουσες χρηματιστικές και οικονομικές κρίσεις δεν μπορούν να διαχωριστούν από τις προκλήσεις των κλιματικών αλλαγών και ενός αναπροσανατολισμού του τρόπου παραγωγής και κατανάλωσης. Το ζήτημα του περιβάλλοντος είναι σκληρά ταξικό. Η κλιματική αλλαγή πλήττει και θα πλήξει κατά προτεραιότητα τις υποτελείς κοινωνικές ομάδες και τους μη έχοντες τεχνολογικό και επιστημονικό εξοπλισμό να τις αντιμετωπίσουν.

– Η μείωση κατά 30% των παγκόσμιων εκπομπών ρύπων ως το 2020 στο επίπεδο του 1990 και τουλάχιστον κατά 80% μέχρι το 2050
– Η αύξηση της χρήση της ανανεώσιμης ενέργειας τουλάχιστον κατά 25% έως το 2020
– ο μη περιορισμός του Πρωτοκόλλου του Κιότο σε ένα σύστημα αγοράς ποσοστώσεων εκπομπών αέριων ρύπων.
– Το δικαίωμα στην εγγυημένη πρόσβαση στο νερό ως παγκόσμιο αγαθό
– Η απαγόρευση της χρήσης των «γενετικά τροποποιημένων οργανισμών» (ΓΤΟ) στην παραγωγή των τροφίμων και των προϊόντων διατροφής

Δεν θα είναι απλά συνθήματα αλλά πολιτικές προτεραιότητες για την Ευρώπη, αν θέλει να διεκδικεί ένα βιώσιμο μέλλον σε μια παγκόσμια κατάσταση που η κλιματική αλλαγή θα διαμορφώνει τους οικονομικούς δείκτες και την καθημερινότητα.

Μια ειρηνική Ευρώπη της συνεργασίας, όχι των στρατών και των πολέμων!

Η στρατιωτικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε., συνδεδεμένη με το ΝΑΤΟ, πρέπει να αντικατασταθεί από μια εναλλακτική θεώρηση της ασφάλειας, βασισμένη στην ειρήνη, το διάλογο και τη διεθνή συνεργασία. Η απαίτησή για την διάλυση του ΝΑΤΟ είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Η αντίθεση στην λογική των στρατιωτικών μπλοκ, συμπεριλαμβανομένων των προσπαθειών και των πολιτικών για την δημιουργία ευρωπαϊκών στρατιωτικών δομών είναι δεδομένη και προφανής. Το ΝΑΤΟ διαδραματίζει και πολιτικό, και όχι μόνο στρατιωτικό αρνητικό ρόλο. Ακόμα και μετά το τέλος της αντιπαράθεσης του Ανατολικού και του Δυτικού Μπλοκ, το ΝΑΤΟ παρέμεινε και αναπτύχθηκε ακόμη περισσότερο σε ένα επιχειρησιακό εργαλείο των κυβερνήσεων των ΗΠΑ για τις ηγεμονικές στρατηγικές τους. Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς ανταποκρίνεται σε αυτήν την λογική.

Τόλμα, άλλαξε την Ευρώπη τώρα!

Κώστας Ζαχαριάδης
Βιολογικό Αθήνας

SCANDALOUS


Σκανδαλιστικά απαθής πολίτες παρακολουθούν στα δελτία των 8 μ.μ σκάνδαλα κάθε μεγέθους να καταπνίγουν την πολιτική ζωή της χώρας μας! Μήπως ζούμε στη σκανδαλοχώρα ; Ας αναλογιστούμε απλά τις διαδοχικές αποκαλύψεις των τελευταίων ετών!!!

Αλήθεια ποιος μπορεί να ξεχάσει τις απαγωγές Πακιστανών σε ελληνικό έδαφος μετά  τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο, το καρτέλ γάλακτος και τις μίζες των κουμπάρων για να σβηστεί το πρόστιμο της εταιρίας ΜΕΒΓΑΛ ; Ακολούθησαν οι υποκλοπές συνομιλιών του πρωθυπουργού, υπουργών και ανύποπτων πολιτών μέσω  της Vodafone κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων (και η «αυτοκτονία» Τσαλικίδη στελέχους της εταιρίας), τα ομόλογα που άφησαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων άδεια, η περίφημη Ζαχοπουλιάδα και το ξεπούλημα του ΟΤΕ στους Γερμανούς που έφερε  υπερκέρδη στον κ. Βγενόπουλο ζημιώνοντας ουσιαστικά το ελληνικό δημόσιο .

Ακούσαμε ακόμη για το αυθαίρετο κορυφαίου υπουργού, το αναψυκτήριο και τους ανασφάλιστους Ινδούς του Μαγγίνα ,  τον εκβιασμό του Παυλίδη που αφορούσε τις άγονες γραμμές, το giga σκάνδαλο της Siemens και για το παραδικαστικό κύκλωμα . Όλα υπό διερεύνηση;;!! Βέβαια το crescendo όλων των σκανδάλων υπήρξε η υπόθεση Βατοπεδίου οπού η κυβέρνηση και ο Ρουσόπουλος παραχώρησαν αρχικά και στη συνέχεια αντάλλαξαν με τη βοήθεια ( γνώσεις management) του μοναχού Εφραίμ τη λίμνη Βιστωνίδα με Ολυμπιακά ακίνητα!!!

Και αυτά είναι ίσως μόνο τα best of των σκανδάλων της κυβέρνησης του σεμνά και ταπεινά!!!  Ναι  είναι γεγονός, 50 σκάνδαλα σε 5 χρόνια διακυβέρνησης  Ν.Δ τα περισσότερα με Πασοκικές ρίζες ( Βατοπέδι, Χρηματιστήριο, Εξοπλιστικά Προγράμματα, Siemens) σπάσαμε κάθε ρεκόρ κοροϊδίας, ξεφτίλας και απαξίωσης της πολιτικής. Οι ευθύνες αμφότερων των διαχειριστών της εξουσίας Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ είναι τεράστιες…

Παράλληλα εμείς παρακολουθούμε εκατομμύρια να αλλάζουν χέρια ( συγκεκριμένα τα δικά μας εκατομμύρια των φορολογουμένων πολιτών), μίζες  και λαδώματα πολιτικών και πολιτειακών αξιωματούχων. Ακούμε για εξεταστικές, προανακριτικές επιτροπές, και για προσπάθειες απόδοσης ευθυνών. Εφικτό; Η ίδια  η μεταπολιτευτική ιστορία αναφέρει ότι κανένας πολιτικός δε μπήκε φυλακή ενώ ελάχιστοί παραιτηθήκαν καθώς συνήθως το ίδιο το  πολιτικό σύστημα δεν επιτρέπει στο  μαχαίρι να φτάσει  στο κόκαλο( το οποίο τόσοι πολλοί διατείνονται ότι επιθυμούν να δουν)! Το σύστημα προστατεύει τα άτακτα παιδιά του ακόμα και αυτά που βάζουν το δάκτυλο στο μέλι.

Αυτό είναι ,λοιπόν, το χειρότερο για την πολιτική ζωή της χώρας, δε τιμωρείται κανείς, όπως και κανένας δεν εκπλήσσεται με τα σκάνδαλα .Η ελληνική κοινωνία δυστυχώς δέχεται και αποδέχεται με απάθεια το χρηματισμό πολιτικών και την ύπαρξη διαπλεκόμενων συμφερόντων στον πολιτικό βίο του τόπου! Οι πολίτες συχνά όταν δεν ακολουθούν και οι ίδιοι τη μονοπάτι της διαφθοράς ( ρουσφέτια , κομματοποίηση του κράτους, γαλάζια παιδιά και πρασινοφρουροί), απαξιώνουν τους πάντες και απομακρύνονται από την πολιτική . Αυτό αποτελεί ολέθριο σφάλμα αφού η μη συμμετοχή στα κοινά ,η ιδιώτευση ,η άγνοια, η έλλειψη παντελούς ελέγχου της εξουσίας καθώς και η λογική της ανάθεσης επίλυσης των προβλημάτων σε «ειδικούς» , αφήνει χώρο για τη δημιουργία επαγγελματιών πολιτικών και πολιτικών ελίτ  που σύντομα θα ζητήσουν ανταλλάγματα…

Ποιος είναι όμως ο ρόλος της Αριστεράς  σε όλα αυτά ; Τη στιγμή που πολλοί λένε ότι τα σκάνδαλα οδηγούν σε κρίση το πολιτικό σύστημα, η αλήθεια μάλλον κρύβεται στο ότι η κρίση του συστήματός  είναι αυτή που οδηγεί στα σκάνδαλα! Σκάνδαλα τα οποία όπως και η διαφθορά αυξάνονται όσο πληθαίνουν τα αδιέξοδα του συστήματος. Τα 2 κόμματα εξουσίας Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ υπηρετώντας με συνέπεια τις ανάγκες του συστήματος, βουτηγμένα στα σκάνδαλα και τη διαφθορά, είναι φανερό ότι δεν μπορούν να δώσουν λύσεις σε κανένα από τα μεγάλα προβλήματα των πολιτών.

Ο λόγος και οι διεκδικήσεις της Αριστεράς  αντίθετα είναι πιο επίκαιρες από ποτέ. Η Αριστερά έχει  πλέον ένα μεγάλο στοίχημα να κερδίσει, με ρεαλιστικές προτάσεις  και πρόγραμμα οφείλει και μπορεί να συσπειρώσει μέσα από μαζικούς, διεκδικητικούς αγώνες και κινήματα τους εργαζόμενους ,τους αγρότες ,τη νεολαία και  τα υγιή κομμάτια της κοινωνίας. Βασικός στόχος της είναι  η αλλαγή των κοινωνικών και συνειδησιακών συσχετισμών άλλα και η βελτίωση της ποιότητας της ζωής των πολιτών.

Τέλος τα σκάνδαλα σίγουρα δεν είναι περιστασιακό φαινόμενο, δεν είναι καν εθνικό ( οι ελληνικές διαστάσεις βεβαία είναι εξωπραγματικές) .Ωστόσο αποτελούν πολιτικό φαινόμενο και αν θέλουμε κάποια στιγμή να  αποδοθούν  ευθύνες  σε όσους καταχρώνται το δημόσιο χρήμα σταματώντας αυτή η κοροϊδία, οφείλουμε να αρχίσουμε να απαιτούμε περισσότερα και να ξεχνάμε λιγότερα. Να καλλιεργήσουμε  την πολιτική συμμετοχή , την κριτική σκέψη και να διεκδικήσουμε δυναμικά αυτά που μας ανήκουν!

Υ.Γ ( scandals all seasons, scandal 4seasons?) O πρώην υπουργός Παιδείας και νυν Μεταφορών κ Στυλιανίδης πήγε στο Παρίσι διήμερο εργασίας και έμεινε στο ξενοδοχείο 4 seasons με τη κυρία του βεβαίως, βεβαίως, οπού πλήρωνε για διαμονή 2.500 ευρώ τη βραδιά (σύμφωνα με δημοσίευμα του Πρώτου Θέματος). Χρήματα που φυσικά χρέωσε στο υπουργείο,  νόμιμα και βάση πρωτοκόλλου         (κατά δήλωση του) !!!  Αναρωτιόμαστε  ακόμη γιατί δεν έχουμε αναλώσιμα εργαστηρίων ; Εγώ πάντως όχι….

Μαρία Γεωργούτσου – Σπυρίδωνος

ΑΝ.Α.ΠΝΟΗ Βιολογικού

ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΕΣ ΘΥΡΕΣ…! ΗΤΤΗΜΕΝΕΣ ΙΔΕΕΣ…


Η ΠΟΛΥΔΙΑΦΗΜΙΣΜΕΝΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ της ΠΚΣ (δείτε και εδω)  ΔΙΕΞΗΧΘΗ ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΘΥΡΕΣ ΣΤΟ 11Β.

Η ΔΕ ΕΙΣΟΔΟΣ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΟΥΝΤΑΝ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΑΛΛΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΣΧΗΜΑΤΩΝ.

Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΟΥΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΔΑΜΠΑΡΩΜΕΝΑ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΑ!!!

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΤΗΣ ΠΚΣ ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΑΕΡΑΣ…ΣΕ ΑΝΟΞΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΕ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΜΟΙΒΑΔΕΣ…