Αποτελέσματα της Γενικής Συνέλευσης του συλλόγου φοιτητών του Βιολογικού, 30/11


ΔΑΠ-ΝΔΦΚ :101
ΠΚΣ :46
Κοινό πλαίσιο ΑΝ.Α.ΠΝΟΗ.-ΑΡ.ΕΝ. , Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ.-ΕΑΑΚ: 82
ΛΕΥΚΑ:4
Δυστυχώς η πλειοψηφία του συλλόγου επέλεξε να στηρίξει στην συγκεκριμένη συγκυρία έναν πολιτικό χώρο που υποστηρίζει ότι για την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2008 δεν φέρει καμία πολιτική ευθύνη η τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Δηλαδή, η ΔΑΠ θεωρεί ότι το περιστατικό αυτό δεν συνδέεται με το σύστημα εκπαίδευσης των αστυνομικών καθώς και με το ότι το σώμα των ειδικών φρουρών (στο οποίο ανήκε και ο δολοφόνος του Γρηγορόπουλου, Κορκονέας) νομιμοποιείται να οπλοφορεί μετά από μόλις 4 μήνες εκπαίδευση.
Παράλληλα βέβαια με τα παραπάνω,η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ αρνείται να αναγνωρίσει όλες αυτές τις αιτίες που ώθησαν την κοινωνία βγει στον δρόμο για πάνω από μισό μήνα. Οπότε αρνείται και το γεγονός ότι όλες αυτές οι αιτίες δεν έχουν πάψει να υπάρχουν. Συμπερασματικά λοιπόν ο σύλλογος δεν θα συμμετάσχει ούτε στην πορεία της Κυριακής 6/12 ούτε στο Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο την Δευτέρα 7/12…

Γενική Συνέλευση Φ.Σ Βιολογικού τη Δευτέρα 30\11


Όλοι και Όλες στη Γενική Συνέλευση του Φ.Σ Βιολογικού τη Δευτέρα 30\11 στις 10:00 π.μ στο αμφιθέατρο ΦΜ1.
Με Θέματα:
Εξελίξεις στην Εκπαίδευση
Ειδικά Θέματα Σχολής
Εξελίξεις στην Κοινωνία -Εργασία

Αστυνομικοί με πολιτικά έδειραν νεαρή Αρμένισσα με δίχρονο παιδί στην Κυψέλη


Νέο περιστατικό αστυνομικής αυθαιρεσίας έλαβε χώρα στην Κυψέλη – τη στιγμή μάλιστα που ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη πραγματοποιεί συνέντευξη τύπου για την αυθαιρεσία των Σωμάτων Ασφαλείας. Αστυνομικοί με πολιτικά ξυλοκόπησαν στη μέση του δρόμου νεαρή γυναίκα από την Αρμενία, η οποία είχε μαζί της το δίχρονο παιδί της. Το tvxs μίλησε στο δικηγόρο της 35χρονης, κ.Μάνο Διαμαντάρα.

Η 35χρονη κάτοικος Κυψέλης γύριζε από το super market την περασμένη Πέμπτη το πρωί φορτωμένη με ψώνια, και σπρώχνοντας το καρότσι με το δίχρονο γιο της. Στη συμβολή των οδών Επτανήσου και Κεφαληνίας, προσπάθησε να διασχίσει το δρόμο, ωστόσο στο σημείο αυτό δεν υπάρχει φανάρι και κανένα αυτοκίνητο δε σταματούσε για να περάσει η γυναίκα με το παιδί. «Στο σημείο αυτό, δύο γυναίκες που στέκονταν παρακείμενα άρχισαν να κατακρίνουν τη συμπεριφορά των οδηγών, κάνοντας σχόλια όπως ‘πώς είναι δυνατόν να μη σταματάει κανένας’, ‘κοίτα κάτι ζώα’ και ‘δεν έχουν τρόπους’», εξηγεί στο tvxs ο δικηγόρος της 35χρονης, κ.Διαμαντάρας.

«Τότε σταμάτησε ένα συμβατικό αυτοκίνητο και από αυτό πετάχτηκαν τρεις άντρες με πολιτικά ρούχα, φωνάζοντας ‘ποιον είπες ζώο’, απευθυνόμενοι μάλιστα στη νεαρή μητέρα, νομίζοντας ότι αυτή είχε κάνει το σχόλιο», συνεχίζει ο κ.Διαμαντάρας. Η νεαρή μητέρα προσπάθησε να απολογηθεί, λέγοντας ότι δεν είχε πει τίποτα, και τότε οι άντρες – προφανώς επειδή αντιλήφθηκαν τη διαφορετική προφορά της – θεώρησαν εσφαλμένα ότι είναι Ρουμάνα, και άρχισαν να φωνάζουν «ποιον είπες ζώο, ρε Ρουμάνα»;

«Η 35χρονη αντέτεινε ότι δεν είναι Ρουμάνα, αλλά ότι αυτό δεν έχει καμία σημασία γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι. Τότε, ο αστυνομικός απαίτησε να δει τα χαρτιά της και αυτή απάντησε ότι τα έχει στο σπίτι της, τους ζήτησε μάλιστα να έρθουν μαζί της μέχρι το σπίτι, για να τους τα δείξει εκεί ώστε να λήξει το περιστατικό», συνεχίζει ο κ.Διαμαντάρας.

Ξυλοκόπημα στη μέση του δρόμου

Η απάντηση της μητέρας πυροδότησε την οργή του αστυνομικού. «Φωνάζοντας ‘αυτά να τα κάνεις στη χώρα σου, εδώ είναι Ελλάδα’, έδεσε τη γυναίκα με χειροπέδες, ενώ όταν αυτή προσπάθησε να πραγματοποιήσει κλήση από το κινητό της, το άρπαξε και το πέταξε στο δρόμο. Εν τω μεταξύ, είχαν μαζευτεί γείτονες, οι οποίοι φώναζαν στους αστυνομικούς να αφήσουν ελεύθερη τη γυναίκα», διηγείται ο κ.Διαμαντάρας. Μάλιστα, η γυναίκα που είχε πράγματι ονομάσει «ζώα» τους οδηγούς που δε σταματούσαν, μίλησε στους αστυνομικούς, αποδεχόμενη ότι αυτή είχε κάνει τα επίμαχα σχόλια. Όμως, αυτοί την απείλησαν ότι αν δεν απομακρυνθεί θα τη μεταφέρουν στο αυτόφωρο.

Το χειρότερο στοιχείο αποτελεί, ωστόσο, το γεγονός ότι το καρότσι με το δίχρονο παιδί είχε εγκαταλειφθεί παραπλεύρως και η γυναίκα – δεμένη με χειροπέδες – άρχισε να φωνάζει «το παιδί μου», προσπαθώντας να πλησιάσει. «Η αντίδραση της μητέρας έγινε αντιληπτή ως ‘αντίσταση’ από τους αστυνομικούς, οι οποίοι την πέταξαν στο πεζοδρόμιο, ενώ ένας από αυτούς την πάτησε στο σημείο των νεφρών!» καταγγέλλει ο κ.Διαμαντάρας. Ένας γείτονας, πήρε το παιδί στα χέρια του, ενώ την ίδια στιγμή οι αστυνομικοί τοποθέτησαν τη γυναίκα στο συμβατικό αυτοκίνητο, μέχρι τη στιγμή που ήρθε περιπολικό το οποίο μετέφερε τη μητέρα και το… παιδί στο τμήμα της οδού Θήρας στην Κυψέλη. Στο αστυνομικό τμήμα οι γείτονες έφεραν τα χαρτιά της γυναίκας, αποδεικνύοντας τη νόμιμη παραμονή της στη χώρα – καθώς είναι σύζυγος Έλληνα πολίτη – ενώ μητέρα και παιδί παρέμειναν «υπό κράτηση» για μερικές ώρες.

«Αν υποβάλεις μήνυση θα σου πάρουν το παιδί»

Στο αστυνομικό τμήμα ξεκίνησε και ο αγώνας της 35χρονης για απόδοση δικαιοσύνης. Συγκεκριμένα, εντελώς μόνη της – καθώς δε της δόθηκε δικαίωμα να συνομιλήσει με δικηγόρο, ενώ ο σύζυγός της, γνωστός Έλληνας μουσικός, έλειπε για παραστάσεις στο εξωτερικό – υπέβαλε μήνυση κατά αγνώστου και στη συνέχεια επισκέφθηκε τον Εισαγγελέα και έλαβε εισαγγελική παραγγελία για διενέργεια ιατροδικαστικής εξέτασης.

«Στο τμήμα, ωστόσο, οι αστυνομικοί προσπάθησαν να τρομοκρατήσουν τη γυναίκα, φωνάζοντας ότι αν επιχειρήσει να υποβάλει μήνυση κατά των αστυνομικών, θα οδηγηθεί στο αυτόφωρο και θα ‘της πάρουν το παιδί’. Γι΄αυτό άλλωστε και δεν της δόθηκαν τα στοιχεία των αστυνομικών που τη χτύπησαν και έτσι αναγκάσθηκε να υποβάλει τη μήνυση κατά αγνώστου», σχολιάζει ο κ.Διαμαντάρας. Οι εξελίξεις αναμένονται, ως εκ τούτου, μέσα στην ημέρα, όταν η νέα γυναίκα, συνοδευόμενη αυτή τη φορά από το συνήγορό της, θα επιστρέψει στο τμήμα και θα απαιτήσει να της κοινοποιηθούν τα ονόματα των αστυνομικών, ώστε να προσωποποιηθεί η μήνυση εις βάρος τους. Την ίδια στιγμή, ανακοινώθηκε σήμερα από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας ότι διατάχθηκε Ένορκη Διοικητική Εξέταση για την υπόθεση, με σκοπό να αποδοθούν ευθύνες στα αρμόδια πρόσωπα.

«Δίωξη κατά της ελευθερίας της έκφρασης»


Για δίωξη κατά της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης κάνουν λόγο οι αντιπρυτάνεις του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, κ.Σπαθής και κ.Πολύζος, σχολιάζοντας στο tvxs την ποινική δίωξη που ασκήθηκε από την Εισαγγελία κατά των ιδίων και του πρύτανη, κ.Μουτζούρη. Οι τρεις πανεπιστημιακοί διώκονται για παράβαση καθήκοντος, με την κατηγορία ότι η ιστοσελίδα του ελληνικού Indymedia (athens.indymedia.org) φιλοξενείται σε server του Πολυτεχνείου. 

Η άσκηση της ποινικής δίωξης έπεσε σαν βόμβα στο ΕΜΠ. Ο λόγος είναι ότι η ιστοσελίδα του Indymedia είναι κάθε άλλο παρά «χθεσινή», καθώς φιλοξενείται στον server του Πολυτεχνείου εδώ και πάνω από δέκα χρόνια! Γιατί, λοιπόν, ασκήθηκε τώρα η ποινική δίωξη; «Φαίνεται ότι οι επερωτήσεις στη Βουλή που κατατέθηκαν από το ΛΑΟΣ οδήγησαν τη δικαιοσύνη να προσπαθεί αυτή τη στιγμή να ανακαλύψει προβλήματα εκεί όπου δεν υπάρχουν», εξηγεί στο tvxs ο κ.Πολύζος.

Πράγματι, η εν λόγω ποινική δίωξη αποτελεί την κατάληξη μιας προκαταρκτικής εξέτασης που ξεκίνησε ήδη από το καλοκαίρι, με βάση το σκεπτικό ότι η ιστοσελίδα του Indymedia δεν μπορεί να φιλοξενείται σε server του πανεπιστημιακού ιδρύματος, αφού «δεν αποτελεί εκπαιδευτική ή ερευνητική δραστηριότητα». Πριν από τις εκλογές, μάλιστα, το ΛΑΟΣ είχε καταθέσει σχετικές ερωτήσεις στη Βουλή, ζητώντας να κλείσει η συγκεκριμένη ιστοσελίδα, αποδίδοντάς την σε άτομα του «αντιεξουσιαστικού» χώρου.

Παράλληλα, ο ΟΤΕ επέδωσε το καλοκαίρι εξώδικο στο Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας ζητώντας να χρησιμοποιούνται μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς οι οπτικές ίνες που ο ΟΤΕ προσφέρει στα πανεπιστήμια. «Ο ΟΤΕ επικαλέσθηκε τη σχετική σύμβαση που έχει υπογράψει με το πανεπιστήμιο, ωστόσο, η σύμβαση αυτή αναφέρει ότι απαγορεύεται η χρήση των ινών για εμπορικούς σκοπούς, όχι ότι απαγορεύεται η χρήση τους για την προβολή απόψεων με τις οποίες… δε συμφωνούμε! Τότε ξεκίνησε μια εισαγγελική έρευνα η οποία κατέληξε στη σημερινή μας δίωξη για παράβαση καθήκοντος», εξηγεί ο κ.Σπαθής.

«Περιορισμός της ελευθερίας του λόγου»

«Όταν υπάρχουν σε ιστοσελίδες σκέψεις και απόψεις – όσο και αν δε συμφωνούμε μαζί τους – δεν έχουμε δικαίωμα να απαγορεύσουμε να εκφράζονται αυτές, διότι τότε θα πρόκειται για περιορισμό της ελευθερίας του λόγου», σχολιάζει ο κ.Πολύζος. «Θεωρούμε ότι το διαδίκτυο είναι ένας χώρος ενημέρωσης και πληροφόρησης όπου όλοι έχουν πρόσβαση, και αυτό είναι ακόμα πιο έντονο στους πανεπιστημιακούς χώρους. Indymedia υπάρχουν σε όλο τον κόσμο και ακόμα και όταν εμφανίζονται σε αυτά αναρτήσεις με τις οποίες δε συμφωνούμε, δεν έχουμε αυτομάτως το δικαίωμα να παραβιάσουμε την ελευθερία του λόγου, απαγορεύοντας την εν λόγω ιστοσελίδα», συνεχίζει.

«Ως πανεπιστημιακό ίδρυμα παρέχουμε στους φοιτητές μας τη δυνατότητα να φιλοξενούν ιστοσελίδες στο server του πανεπιστημίου, στις οποίες εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους», σχολιάζει ο κ.Σπαθής. «Δεν έχουμε το δικαίωμα να ‘αξιολογούμε’ τις απόψεις, ώστε να διαλέξουμε ποιες ιστοσελίδες θα αναρτηθούν, διότι αυτό θα ισοδυναμούσε με ‘προληπτική λογοκρισία’», καταλήγει. «Στο server του Πολυτεχνείου φιλοξενούνται ιστοσελίδες με πολιτικές απόψεις που εκφράζονται ελεύθερα από διάφορες φοιτητικές παρατάξεις. Δεν είναι δυνατόν να απαγορεύουμε τις ιστοσελίδες με τις οποίες πιθανόν διαφωνούμε», προσθέτει ο κ.Πολύζος.

«Άλλωστε, αν διαπράττεται κάποιο ποινικό αδίκημα ή ηλεκρονικό έγκλημα μέσω οποιασδήποτε ιστοσελίδας, οι αρχές έχουν δικαίωμα να επέμβουν για τη δίωξη του εν λόγω εγκλήματος κατά τρόπο ειδικό και συγκεκριμένο», εξηγεί ο κ.Σπαθής. Αντιθέτως, είναι εύκολα αντιληπτό ότι η απαγόρευση ιστοσελίδων για γενικόλογες αιτίες – όπως το ότι ανήκουν σε συγκεκριμένο «χώρο» ή εκφράζουν ορισμένου τύπου «απόψεις» – θα μπορούσε να οδηγήσει «στην επιλεκτική λογοκρισία εκ μέρους των πρυτανικών αρχών! Και η επιβολή καταστάσεων ανήκει σίγουρα στο παρελθόν», καταλήγει ο κ.Σπαθής.

Ανακοίνωση των πρυτανικών Αρχών του ΕΜΠ

Οι πρυτανικές Αρχές του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου, με ανακοίνωσή τους, σχετικά με την ποινική δίωξη που ασκήθηκε εναντίον τους για τη λειτουργία της ιστοσελίδας INDYMEDIA, από το δίκτυο του Ιδρύματος, αναφέρουν ότι:

«Το Πολυτεχνείο για μια ακόμη φορά βρίσκεται στο επίκεντρο συντονισμένων επιθέσεων για τις θέσεις που εκφράζει και τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το χρέος του απέναντι στην υπέρτατη αρχή της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Αυτή τη φορά η αφορμή δόθηκε απο επίκαιρες ερωτήσεις στη Βουλή κατά την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Οι ερωτήσεις αυτές ενεργοποίησαν σειρά παρεμβάσεων αρχικά απο την ΟΤΕ Α.Ε. Οι οποίες στη συνέχεια κατέληξαν στη σημερινή ποινική δίωξη των πρυτανικών αρχών από την εισαγγελική αρχή που διεξήγαγε προανακριτικό έλεγχο για παράβαση καθήκοντος και παρότρυνση υφισταμένων σε ανοχή».

Στην ανακοίνωση προστίθεται πως «το Πολυτεχνείο, ως εκπαιδευτικό και ερευνητικό ίδρυμα, επιφυλάσσει αποκλειστικά σε αυτό, όπως κάνουν και όλα τα άλλα ΑΕΙ, την κρίση για το τι συνιστά τους «εκπαιδευτικούς και ερευνητικούς σκοπούς» και το πώς αυτό συνδέεται όχι μόνο με την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, αλλά και την καταγραφή τους. Δεν προβαίνει σε ενέργειες προληπτικής ή κατασταλτικής λογοκρισίας ανεξάρτητα από το ιδεολογικό και πολιτικό χάσμα που μπορεί να το χωρίζει από τις απόψεις που εκφράζονται».

Η υπουργός Παιδείας στηρίζει τους πρυτάνεις

Τη στήριξή της στους πρυτάνεις του ΕΜΠ εξέφρασε η υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, τονίζοντας ότι «η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης είναι πάνω από όλα». Η υπουργός Παιδείας δήλωσε ότι «δεν θα κρίνει τη Δικαιοσύνη» και επισήμανε «ότι οι Πρυτανικές Αρχές απαντούν με επάρκεια και θέτουν τα ζητήματα στη σωστή τους βάση».

«Ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία. Αλίμονο αν βάλουμε μπροστά το θέμα του φόβου. Νομίζω ότι πάνω από όλα είναι η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης», σημείωσε η κ. Διαμαντοπούλου.

Πρυτάνεις απειλούν με παραίτηση – Καταδικάζει ο ΣΥΡΙΖΑ

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στη στοχοποίηση του πανεπιστημίου εκ μέρους της δικαιοσύνης και στην ποινικοποίηση της ακαδημαϊκής ζωής, πρυτάνεις από πανεπιστημιακά ιδρύματα ολόκληρης της χώρας απειλούν να υποβάλουν την παραίτησή τους, αν συνεχισθεί η δίωξη του πρύτανη και των αντιπρυτάνεων του ΕΜΠ.

Την ίδια στιγμή, με ανακοίνωσή της η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζει την ποινική δίωξη, χαρακτηρίζοντάς την ως «ωμή παρέμβαση των εισαγγελικών αρχών, εναντίον των πρυτανικών αρχών του ΕΜΠ, ως υπευθύνων για τις ιδέες, τις απόψεις και την πληροφόρηση που διακινούνται μέσω του δικτυακού τόπου του ΕΜΠ από την ιστοσελίδα του Athens Indymedia».

H Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει σχολιάζοντας ότι «η δίωξη αυτή – που ξεκίνησε μετά από ερωτήσεις των βουλευτών του ΛΑΟΣ Κυριάκου Βελόπουλου και Ηλία Πολατίδη – αποτελεί πολιτική δίωξη εναντίον των πρυτανικών αρχών για την εμμονή τους να υπερασπίζονται το πανεπιστημιακό άσυλο και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Η ενόχληση από τη διάδοση ιδεών και απόψεων, που δεν συνάδουν με τις κατεστημένες αντιλήψεις, δεν μποροεί να αποτελεί το πρόσχημα για την υλοποίηση προληπτικής λογοκρισίας και καταστολής, προσαρμοσμένης στις υποδείξεις και στην κυρίαρχη ιδεολογία ακραίων πολιτικών κομμάτων».

Στις γενικές συνελεύσεις φοιτητών, των σχολών Χημικών Μηχανικών, Μεταλλειολόγων Μηχανικών, Μηχανολόγων Μηχανικών, Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών και Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, ψηφίστηκαν κείμενα υποστήριξης, συμφωνώντας στην εκπομπή του athens.indymedia μέσα από το ΕΜΠ και το άσυλο, θωρακίζοντας έτσι την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών μέσα από αυτό.

Πηγή : TVXS

Party περιοδικού ΕΞ ΕΥΩΝΥΜΩΝ, 21/11


Το Σάββατο 21/11, στο στέκι μεταναστών  (Τσαμαδού 13, Εξάρχεια) το περιοδικό ΕΞ ΕΥΩΝΥΜΩΝ

κάνει πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης!

Το Εξ ευωνύμων είναι το περιοδικό που εκδίδουμε οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που συμμετέχουν στις συλλογικότητες της

ΑΡιστερής ΕΝότητας στο Μαθηματικό, το Βιολογικό, το Φυσικό, τη Φαρμακευτική, την Πληροφορική, την Οδοντιατρική και την Ιατρική
Γιατί γράφουμε αυτό το περιοδικό;

Γιατί έχουμε πράγματα να πούμε και γιατί πιστεύουμε οτι έχετε όρεξη να τα διαβάσετε!

Είμαστε ένα γκρινιάρικο περιοδικό;

Όχι!! Μπορεί η πραγματικότητα να μας θυμώνει, αλλα δεν παύουμε να την απολαμβάνουμε ενώ προσπαθούμε να την αλλάξουμε!

Τι θέλουμε απο εσάς;

Καταρχήν να μην μείνετε στην ανάγνωση των πρώτων σελίδων αλλα να τις διαβάσετε όλες! Στη συνέχεια αν αισθανθείτε την ανάγκη να συμφωνήσετε, να διαφωνήσετε ή, γιατί όχι, και να γράψετε για κάτι που σας απασχολεί, μη διστάσετε να μας το πείτε! Όλο και σε κάποιο αμφιθέατρο ή κυλικείο θα μας βρείτε!

Εξ ευωνύμων γιατί;

Σκονάκι απο το λεξικό: εξ ευωνύμων = εξ αριστερών!

Υ.Γ: Το περιοδικό αυτό δεν είναι τζάμπα! Τζάμπα είναι μια πίτσα στις τρεις ή ενα DVD με την εφημερίδα. Το εξ ευωνύμων είναι μια δωρεάν βόλτα στις σκέψεις νέων ανθρώπων! Τα έξοδά του προσπαθεί να τα βγάλει απο τις διαφημίσεις και γι’ αυτό ζητάμε την κατανόησή σας!

Το χρονικό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου


«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων…»

Στις 14 Νοέμβρη 1973, ημέρα Τετάρτη, έχουν προγραμματιστεί συγκεντρώσεις των φοιτητών του Πολυτεχνείου και της Βιομηχανικής σχολής Πειραιώς, με θέμα την άμεση διενέργεια ελεύθερων και αδιάβλητων φοιτητικών εκλογών. Οι φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται από τις 10 το πρωί στο προαύλιο του ιδρύματος και με τα αντιδικτατορικά συνθήματά τους δημιουργούν αγωνιστική ατμόσφαιρα. Στο μεταξύ, φοιτητές των σχολών του Πανεπιστημίου Αθηνών συγκεντρώνονται στο κτίριο της Νομικής σχολής, όπου συζητούν για τον τρόπο αντιμετώπισης των νέων αντιφοιτητικών μέτρων της χούντας. Στη μία περίπου μετά το μεσημέρι, φτάνει στη συγκέντρωση της Νομικής η είδηση ότι «στο Πολυτεχνείο γίνονται συγκρούσεις σπουδαστών και αστυνομίας». Η πληροφορία αυτή – που δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα – οδηγεί τους φοιτητές σε συγκρότηση πορείας προς το Πολυτεχνείο. Οι διαδηλωτές, φωνάζοντας συνθήματα, προσπαθούν να πλησιάσουν και να μπουν στο προαύλιο του Μετσόβιου. Η αστυνομία επιτίθεται και προσπαθεί να τους διαλύσει. Τελικά, οι μισοί κατορθώνουν να μπουν στο Πολυτεχνείο. Η ατμόσφαιρα είναι ήδη τεταμένη.
Μετά τις δύο το μεσημέρι, οι φοιτητές πραγματοποιούν συνελεύσεις και αποφασίζουν αποχή από τα μαθήματα. Η αστυνομία, στο μεταξύ, δεν επιτρέπει την είσοδο και την έξοδο από το Πολυτεχνείο. Πραγματοποιείται συνεδρίαση και επικρατεί η πρόταση για κατάληψη του ιδρύματος. Το Πολυτεχνείο γίνεται πόλος έλξης και συσπείρωσης του αθηναϊκού λαού. Το κέντρο της Αθήνας δονείται από τα συνθήματα «κάτω η χούντα», «κάτω ο φασισμός», «Ε.Σ.Α – Ες Ες- βασανιστές», «έξω οι Αμερικάνοι», «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» και άλλα.
Από νωρίς το πρωί της Παρασκευής, χιλιάδες φοιτητές και πολίτες συγκεντρώνονται γύρω από το Πολυτεχνείο για να εκδηλώσουν την συμπαράστασή τους στους «ελεύθερους πολιορκημένους» του Μετσόβιου. Προσφέρουν τσιγάρα, τρόφιμα, λουλούδια, λεφτά. Σε ολονύκτιες συνελεύσεις που γίνονται την Πέμπτη το βράδυ μέχρι το ξημέρωμα της Παρασκευής, οι φοιτητές εκλέγουν αντιπροσωπευτικές επιτροπές, από τα μέλη των οποίων συγκροτείται στη συνέχεια η Συντονιστική Επιτροπή. Η Συντονιστική Επιτροπή παίρνει αποφάσεις και αμέσως βάζει σε εφαρμογή το πρόγραμμά της: κάνει επιλογή των συνθημάτων που πρέπει να προβληθούν, ελέγχει το ραδιοφωνικό πομπό, συγκροτεί υποεπιτροπές για την προσφορά υπηρεσιών στο Πολυτεχνείο. Η Επιτροπή θέτει ως πρωταρχικά αιτήματα «την άμεση παύση του τυραννικού καθεστώτος της Χούντας, ως πρωταρχική προϋπόθεση για την επίλυση όλων των λαϊκών προβλημάτων, και την παράλληλη εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας, που συνδέεται αναπόσπαστα με την εθνική ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα». Την ίδια στιγμή, μέσα στο Πολυτεχνείο κυκλοφορούν φήμες που εμφανίζουν μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής της κατάληψης ως «προβοκάτορες». Ο ισχυρισμός αυτός γίνεται ευρύτερα γνωστός το Γενάρη του 1974 με όσα δημοσιεύονται στο φύλλο 8 της παράνομης «Πανσπουδαστικής», στο οποίο υπάρχει δήθεν κείμενο της Συντονιστικής Επιτροπής όπου καταγγέλλεται η εξέγερση ως έργο 350 προβοκατόρων της χουντικής ΚΥΠ και συκοφαντείται ως χαφιές ο φοιτητής Διονύσης Μαυρογένης, στέλεχος του ΕΚΚΕ και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής κατάληψης.
Εν τω μεταξύ η αναταραχή μεγαλώνει, όλη η Αθήνα βρίσκεται «στο πόδι». Γύρω στις 6:30 μ.μ. οι πρώτοι θανάσιμα τραυματισμένοι διαδηλωτές πέφτουν στη Σταδίου, οι δρόμοι έχουν μετατραπεί σε πεδία μαχών και η αστυνομία ρίχνει δακρυγόνα ακόμα και μέσα στο Πολυτεχνείο. Ακούγονται πυροβολισμοί. Οι τραυματίες είναι αμέτρητοι, οι νεκροί επίσης. Ο σταθμός του Πολυτεχνείου απευθύνει δραματική έκκληση για φάρμακα και μεταφορά με ιδιωτικά αυτοκίνητα.
Τα πρώτα τανκς εμφανίζονται στην Αθήνα γύρω στα μεσάνυχτα. Η αστυνομία έχει ζητήσει την επέμβαση του στρατού γιατί δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Δύο ώρες αργότερα, βρίσκονται μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου. Γαντζωμένοι στα κάγκελα οι φοιτητές ψέλνουν τον εθνικό ύμνο. Φωνάζουν ρυθμικά: «Ο στρατός μαζί μας», «Είσαστε αδέρφια μας», «Στρατός, Λαός μαζί».
«Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο…Αγαπητοί ακροατές, θα διακόψουμε για λίγο την μετάδοση των ειδήσεων. Μόλις μάθουμε νέα θα επικοινωνήσουμε και πάλι μαζί σας. Μείνετε στους δέκτες σας, στο ίδιο μήκος κύματος…»

ΠΑΝΩ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΣΜΕΝΗ ΠΟΡΤΑ ΔΩΣΑΜΕ ΞΑΝΑ ΤΟΝ ΟΡΚΟ
ΟΡΚΟ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ, ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ.
ΟΡΚΟ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Φοιτητικό κίνημα τότε, φοιτητικό κίνημα τώρα


Μνημεία, επέτειοι, πανηγυρικοί και επικήδειοι λόγοι κάθε χρόνο από πολιτευτές, βουλευτές και εν τέλει από όλο το πολιτικό φάσμα «τιμούν» την επέτειο του Πολυτεχνείου. Ενός Πολυτεχνείου αποσπασμένου από το ιστορικό περιβάλλον και τις συγκρούσεις μέσα από τις οποίες αναδύθηκε. Ενός Πολυτεχνείου που θα ταιριάζει βολικά και αποχρωματισμένα παντού και πάντα. Χωρίς να μιλά για ανατροπές και για κινήματα, για κοινωνική δικαιοσύνη και για δημοκρατία, αλλά γιά τον ανίκητο ανά του αιώνες πατριωτισμό των Ελλήνων. Όμως, η μόνη απότιση τιμής που μπορεί να νοηθεί για μια εξέγερση είναι η συμβολή στην οικοδόμηση των μελλοντικών. Είναι ο μόνος τρόπος να μιλάς για ιστορία, για αντιθέσεις και επιλογές που εγγράφονται μέσα στη συγκυρία κι όχι για αγώνες σε ένα άχρονο αστρικό νεφέλωμα .
Το Πολυτεχνείο δεν είναι απλώς μια ιδέα που πλανάται, αλλά μια ζωντανή πρακτική που παράγει αποτελέσματα. Και σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν είναι δυνατόν να μην σταθεί κανείς στον αναβρασμό του φοιτητικού κόσμου τα τελευταία χρόνια. Μια εξέγερση που αποδεικνύει ότι οι συνειδήσεις διαμορφώνονται ακόμη στον αγώνα και ότι η νεολαία δεν συμβιβάζεται. Μία νεολαία που βρίσκεται από το 2006 στους δρόμους, που επανοικειοποιείται το δημόσιο χώρο και που αναβαπτίζεται σε συλλογικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Όμως, το φοιτητικό κίνημα του 2006-07 δεν εμφάνισε γενικόλογες παραλληλίες με την αντίσταση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο επί τη βάσει ενός νεφελώδους κοινού εν γένει αμφισβητησιακού χαρακτήρα. Οι αντιστοιχίες εντοπίζονται στις πολιτικές πρακτικές που έκαναν την «εξέγερση» ιστορική πραγματικότητα. Γιατί η αντίσταση δεν αποτελεί ένα φαινόμενο σύμφυτο με μια «φύσει επαναστατική» νεολαία, όπως διατείνονται ορισμένοι, ψυχολογικοποιώντας και αποσιωπώντας το βαθιά πολιτικό χαρακτήρα της. Οι κοινωνικοί αγώνες δεν απορρέουν, λοιπόν, από μια εφηβική αντίδραση, αλλά αποτελούν συνειδητή προσπάθεια διαμόρφωσης και άρθρωσης του αιτήματος για έναν συλλογικό καθορισμό των ίδιων μας των ζωών. Κι ο δρόμος αυτός δε νοείται παρά με τα υλικά του σήμερα, αυτά που ορίζουν μέτωπα και διαχωριστικές γραμμές στο πεδίο της συγκυρίας και όχι στο οραματικό και απροσπέλαστο μέλλον, για το οποίο υπάρχουν ούτως ή άλλως αποκλίνουσες θεωρήσεις. Εμφανίστηκαν αντιστοιχίες δύο γενιών που ριζοσπαστικοποίηθηκαν μέσα από κινηματικές διαδικασίες και που ξεκίνησαν με αιτήματα μερικά, απτά και συγκεκριμένα. Κι αν τότε το αίτημα ήταν αρχικά οι ελεύθερες φοιτητικές εκλογές, τώρα είναι ο νέος νόμος-πλαίσιο, η απόπειρα ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων και η αδειοδότηση των κολλεγίων. Κι αυτά τα μερικά, απτά και συγκεκριμένα είναι που πυροδότησαν κινήματα συνολικής αμφισβήτησης και κριτικής προς το κυρίαρχο.
Μάλιστα, στην περίπτωση του φοιτητικού κινήματος του 2006, ως θρυαλλίδα που οδήγησε στο ξέσπασμα του αστάθμητου λειτούργησε το αίτημα της αντίθεσης στο… υλικότατο και αμεσότατο «ν+2» (αποπομπή των φοιτητών μετά τα 6 χρόνια φοίτησης). Δεν ξεκίνησαν δηλαδή με αμόλυντες επαναστατικές αλήθειες και συνολικά σχέδια επί χάρτου, αλλά με την ενότητα και τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση γύρω από τα υπάρχοντα διακυβεύματα. Μια ενότητα καθόλου άχρωμη και καθόλου ενσωματώσιμη. Γιατί, όπως το αίτημα για ελεύθερες φοιτητικές εκλογές ηχεί σήμερα απλό, αλλά τότε δοκίμαζε τα όρια αντοχής ενός ολόκληρου καθεστώτος, έτσι κι η σημερινή αντίσταση στη μετάλλαξη του πανεπιστημίου σε ένα αυταρχικό κέντρο κατάρτισης δυναματίζει τις κυρίαρχες επιλογές για τις σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις.
Το Πολυτεχνείο κατόρθωσε να σπάσει το κλοιό ενός ριζοσπαστικού μεν, συντεχνιακού δε λόγου, ορίζοντας το πεδίο πολιτικής συζήτησης συνολικά, καθιστώντας τις ιδέες του αντικείμενο διαπάλης για το σύνολο της κοινωνίας, και επιτυγχάνοντας να ηγεμονεύσουν αυτές. Το Πολυτεχνείο όρισε βασικές συντεταγμένες στη δόμηση του μεταπολιτευτικού ελληνικού κράτους και κληροδότησε κατακτήσεις που φάνταζαν απαράγραπτες. Φάνταζαν. Γιατί το διακύβευμα για το φοιτητικό κίνημα του σήμερα είναι να υπερασπιστεί τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, δηλαδή τον τελευταίο ελεύθερο δημόσιο χώρο. Όμως, για να γίνει αυτό γεγονός από κάτι το ευκταίο, είναι ανάγκη να γίνουν οι ιδέες της γενιάς του άρθρου 16 πλειοψηφικό ρεύμα σ’ όλη την κοινωνία. Γιατί, προφανώς, προϊόντος του χρόνου πυκνώνουν αντιδραστικές φωνές που επαγγέλλονται το «τέλος της μεταπολίτευσης», το τέλος των ιδεολογιών. Πατώντας πάνω σ’αυτό επιχειρούν την αποδόμηση κάθε κοινωνικής κατάκτησης, όπως το άσυλο. Ουσιαστικά καταργώντας το άσυλο νομιμοποιούν, έστω και 34 χρόνια μέτα, την αιματηρή επέμβαση των συνταγματαρχών στην πύλη του Πολυτεχνείου. Εν τέλει προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία. Αλλά αυτή έδειξε ότι το Πανεπιστήμιο υπάρχει ως χώρος που εκτρέφει την αμφισβήτηση ως όρο ύπαρξής του.
Όμως, πώς κατέληξε η γενιά του Πολυτεχνείου και συνακόλουθα όλο αυτό το κίνημα αμφισβήτησης που εμφανίστηκε και παγκοσμίως τότε με τον Μάη του ‘68, το αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ και αλλού; Ενσωματώθηκε σταδιακά από την κυρίαρχη ιδεολογία και παρά κάποιες σημαντικές κατακτήσεις, ο ριζοσπαστισμός που αποτυπωνόταν στους κοινωνικούς συσχετισμούς τότε δεν μεταφράστηκε στο πεδίο της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Έτσι, τα αδικαίωτα αιτήματα του παρελθόντος επιστρέφουν για το φοιτητικό κίνημα ως διακυβεύματα του παρόντος, με διαφορετικό βέβαια περιεχόμενο.
Πολλοί κι ανέξοδοι οι όρκοι πίστης στο Πολυτεχνείο. Βερμπαλιστικές οι αναφορές στην αιματηρή καταστολή από τα τανκς στην πύλη του Πολυτεχνείου.. Κι έτσι, η προάσπιση του θεσμού του ασύλου, ως προάσπιση των δημοκρατικών συλλογικών πρακτικών με σάρκα και οστά κι όχι ως αφηρημένων επικλήσεων, προβάλλει ως νέα σαφής διαχωριστική γραμμή απέναντι στην οποία τοποθετούνται πλειοψηφίες και «μειοψηφίες», φιλήσυχοι πολίτες και «ταραξίες». Κι αν πρέπει να αντληθεί ένα κριτικό δίδαγμα από τη μεταπολιτευτική ιστορία, είναι πώς θα μπορέσουμε να μεταστοιχειώσουμε αυτή τη σαφή οριοθέτησή μας στο κοινωνικό επίπεδο σε ένα σταθερό και ευρύ ανταγωνιστικό ρεύμα στο πολιτικό επίπεδο.