Ζεί, Ζεί , ο Τεμπονέρας Ζεί !


Το όνομα του μόνιμα στα χείλη και τα συνθήματα σε κάθε φοιτητική κινητοποίηση . Ήταν 9 Γενάρη του 91 που με τον τραγικό του θάνατο ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε σύμβολο μιας ταραγμένης περιόδου, σύμβολο αντίστασης και θυσίας που η μνήμη συνεχίζει οδηγεί τους αγώνες του σήμερα . Καθηγητής Μαθηματικών στο 3ο Λύκειο Πάτρας ποτέ του δεν παρέμεινε αδιάφορος απέναντι στα προβλήματα της εποχής και από νωρίς ακολούθησε τον δρόμο του αγώνα.

Λέμε συχνά πως δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε την αλήθεια για ένα πρόσωπο χωρίς το περίγραμμα της κοινωνίας στην οποία έζησε. Στην περίπτωση της ζωής και του θανάτου του Νίκου Τεμπονέρα αυτό ισχύει στο ακέραιο. Είναι το φοιτητικό κίνημα του 90-91 και η ιστορία του που μας εξηγούν το πως και το γιατί της δολοφονίας του Τεμπονέρα. Η αίτια του πραγματικού ξεσηκωμού που συνέβη τότε στο χώρο της παιδείας ήταν το περίφημο πολυνομοσχέδιο του τότε υπουργού Παιδείας (και μετέπειτα βουλευτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ!) Κοντογιανόπουλου. Όσον αφορά το περιεχόμενό του, από τα εκπαιδευτικά ρεπορτάζ των ημερών γνωρίζουμε το επικείμενο «πολυνομοσχέδιο» προέβλεπε κατάργηση της δωρεάν παροχής συγγραμμάτων και περικοπές στις υπόλοιπες παροχές προς τους φοιτητές (σίτιση-στέγαση), περιορισμό της φοιτητικής συμμετοχής στην ανάδειξη των πανεπιστημιακών οργάνων !, λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ με περίεργες «ερμηνείες» του άρθρου 16 του συντάγματος, κατάργηση της επετηρίδας διορισμού των εκπαιδευτικών, επιβολή χρονικού ορίου στις σπουδές και πιθανότατα περιστολή του πανεπιστημιακού ασύλου («Ε» 29/10 & 6/11/90). Παρά τους και τότε αρνητικούς συσχετισμούς ξεκίνησαν οι πρώτες συνελεύσεις στα μέσα του Νοέμβρη του 90. Αρχές Δεκέμβρη και τα περισσότερα ΑΕΙ και ΤΕΙ είναι κατειλημμένα. Οι μαθητές μπαίνουν και αυτοί στο χορό των καταλήψεων και συλλαλητήρια πρωτοφανή σε μέγεθος και ζωντάνια δείχνουν τη δυναμική και την αποδοχή του αγώνα.

Καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα ήταν εμφανές πως η κυβέρνηση περίμενε εκτόνωση .Μα αρκετές καταλήψεις, τόσο στις σχολές ΑΕΙ-ΤΕΙ , όσο και σε πάρα πολλά Λύκεια συνεχίζονται στις διακοπές των Χριστουγέννων. Μπροστά στο πολιτικό αδιέξοδο την σκυτάλη παίρνουν οι μηχανισμοί του παρακράτους. Ο στόχος τους απλός. Να ανοίξουν τα σχολεία με κάθε μέσο. Το σχέδιο των «αγανακτισμένων πολιτών», με γονείς να κάνουν επεισόδια έξω από σχολεία μπαίνει σε εφαρμογή. Στην Πάτρα τα επεισόδια με αγανακτισμένους πολίτες παίρνουν έκταση. Σε απάντηση συγκροτούνται επιτροπές περιφρούρησης από μαθητές καθηγητές και γονείς. Στις 8 Γενάρη από το πρωί το σχέδιο της κυβέρνησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Απουσίες στα πεζοδρόμια, αγανακτισμένη «πολίτες» κυνηγούν μαθητές και χειροδικούν, διευθυντές σχολείων απειλούν. Το απόγευμα η ΟΝΝΕΔ Πάτρας ξεκινάει ομαδική «αφισοκόλληση» από το κέντρο της πόλης με στόχο την ανακατάληψη όσων σχολείων γίνεται. Η εντολή είναι να εκδιωχθούν οι καταληψίες μαθητές και να παραδοθούν στους διευθυντές ώστε να ανοίξουν την επόμενη μέρα. Τα συμβάντα γίνονται γνωστά στην πόλη και κλιμάκιο της ΕΛΜΕ ξεκίνα για το 3ο Γυμνάσιο-Λυκείο Πάτρας οπού το βρίσκουν κατειλημμένο από ομάδα ΟΝΝΕΔιτων. που τους επιτίθεται στην προσπάθεια τους να φτάσουν στην πόρτα με αλυσίδες, λοστούς και καρέκλες. Ο καθηγητής Νίκος Τεμπόνερας πέφτει κάτω αιμόφυρτος. Μεταφέρεται στο νοσοκομείο όπου και πεθαίνει. Ο θάνατος του προκάλεσε τρομερές αντιδράσεις. Πενήντα χιλιάδες άνθρωποι παραβρεθήκαν  στην κηδεία του στην Πάτρα και τεράστιες και μαχητικές πορείες συγκλονίζουν την χώρα. Ο δολοφόνος του Καλαμπόκας (μέλος της ΟΝΝΕΔ) καταδικάζεται σε ισόβια ποινή που αργότερα μειώθηκε.

Ο Νίκος Τέμπονερας έμεινε συνεπής προς τις ιδέες του μέχρι τέλους. Πλήρωσε με την ιδία του τη ζωή το ότι ενδιαφέρθηκε για τους μαθητές του , για την ακεραιότητα τους και το μέλλον τους. Δεν ταίριαζε έτσι κι αλλιώς στις αξίες και τις ιδέες ενός τέτοιου ανθρώπου να είναι οπουδήποτε αλλού τη στιγμή εκείνη. Μπορεί ο Νίκος Τεμπόνερας να μην είναι πια ανάμεσα μας αλλά μένει σε όλους όσους σήμερα αγωνίζονται , 20 χρόνια μετά , πάνω κάτω για τα ιδία πράγματα, το παράδειγμα της γεμάτης ανθρωπιάς και θάρρους στάσης του. Η αναγκαιότητα της ιστορικής μνήμης μας υποχρεώνει να θυμόμαστε τη ζωή του όχι για να δημιουργούμε ήρωες ή για λόγους διαχωρισμού αλλά γιατί η μνήμη όσων αγωνίστηκαν και η σημασία της συλλογικής εμπειρίας είναι απαραίτητο συστατικό όσων επιμένουν τότε και τώρα να παλεύουν κόντρα στον καιρό.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s