Οι βασικές αιτίες για το χρέος παραμένουν


ΑΡΘΡΟ Του ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ Λέκτορας Ιστορίας Οικονομικών Θεωριών στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης lapatsioras@ econ.soc.uoc.gr

Η κρίση δημόσιου χρέους που πλανιέται στην Ευρώπη, από την εκδήλωσή της στην Ελλάδα, δεν αποτελεί αιτία αλλά αποτέλεσμα της κρίσης του 2008, την οποία δημιούργησαν οι τράπεζες, μαζί και οι ευρωπαϊκές, «ζόμπι» πλέον που στηρίζονται στην κρατική ενίσχυση και στους μισθωτούς που την πληρώνουν.

Το «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι αναγκαίο συνεπακόλουθο των πολιτικών του μνημονίου που το κατέστησαν μη βιώσιμο. Πολιτικές οι οποίες στηρίζονται στις ιδέες της μη αλληλεγγύης (διεθνούς και εγχώριας) που χρησιμοποιούν τα ελλείμματα και την ύφεση που προκαλούν ή επιτείνουν ως όπλα με στόχο την υποτίμηση της εργασίας και την αποδόμηση του όποιου κοινωνικού κράτος.

Συνέχεια

Garbage In, Garbage Out * (Σκουπίδια βάζεις, σκουπίδια βγάζεις)


ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ*

 

Δεν μπορεί η θεωρία σου να είναι καλύτερη από τις υποθέσεις που χρησιμοποίησες, δεν μπορεί το εμπειρικό μοντέλο σου να καλύψει τη φτώχεια των πρωτογενών στοιχείων σου, δεν μπορεί η στρατηγική σου να ξεπεράσει τις θεωρητικές και ιδεολογικές, συχνά άρρητες, παραδοχές σου.

Η απόφαση της συνόδου βασίζεται σε συγκεκριμένες υποθέσεις. Δυστυχώς για το μέλλον του κόσμου της εργασίας στην Ελλάδα, και στην Ευρωζώνη, οι κυριότερες από αυτές δεν έχουν πια καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

 

Η πρώτη υπόθεση έχει να κάνει με τη μοναδικότητα και ιδιαιτερότητα της ελληνικής περίπτωσης. Το κείμενο που δημοσιεύτηκε επιμένει σε αυτό και ευελπιστεί ότι καμία άλλη χώρα δεν θα χρειαστεί κούρεμα του χρέους στο μέλλον. Με λίγα λόγια η προσπάθεια είναι να δημιουργηθεί μια υγειονομική ζώνη γύρω από την Ελλάδα, όπως επιδιώχθηκε και το καλοκαίρι. Συνέχεια

Το χρέος δεν θα γίνει βιώσιμο, καθώς παραμένουν οι βασικές αιτίες που το προκαλούν


Ο Γιάννης Μηλιός, καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο ΕΜΠ, μιλά στο Κόκκινο για το κούρεμα

του χρέους και τι θα σημαίνει αυτο 

Ακούστε τη συνέντευξη εδω

 

Επέκταση της σφαίρας της δηµοκρατίας


Ευκλείδης Τσακαλώτος

Μεγαλώνοντας στη Βρετανία τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 µερικά πράγµατα τα έπαιρνε κανείς ως δεδοµένα. Eνα από αυτά ήταν η µεγάλη ιστορική τάση για περισσότερη δηµοκρατία, για περισσότερα δικαιώµατα. Από το τέλος του 18ου αιώνα οι κυρίαρχες δυνάµεις αναγκάζονταν σε τακτικές οπισθοχωρήσεις σε σχέση µε τα πολιτικά δικαιώµατα. Το δεύτερο µισό του 19ου αιώνα σηµαδεύτηκε από τη µάχη για την ψήφο. Η προσδοκία ήταν, από τουλάχιστον τις αρχές του 20ού αιώνα, ότι αυτά τα δικαιώµατα θα επεκτείνονταν στα πεδία του κοινωνικού και του οικονοµικού. Τα αναδυόµενα σοσιαλδηµοκρατικά κόµµατα αναγνώριζαν αυτή την τάση µε το ίδιο το όνοµά τους. Η κοινωνική ασφάλιση, τα κρατικά συστήµατα υγείας, η πλήρης απασχόληση, τα συµβουλευτικά όργανα µε τη συµµετοχή των εργαζοµένων στις επιχειρήσεις, οι διαβουλευτικοί θεσµοί µεταξύ των κοινωνικών εταίρων και του κράτους για τη χάραξη της οικονοµικής πολιτικής, και άλλα πολλά, σηµάδεψαν αυτή την τάση.

Συνέχεια

Μπορούμε να νικήσουμε, αρκεί να το θέλουμε… (σχετικά με τις απεργιακές κινητοποιήσεις 19-20 Οκτωβρίου)


Για δύο συνεχόμενες μέρες η κοινωνία πλημμύρισε τους δρόμους πραγματοποιώντας τα μεγαλύτερα πανεργατικά συλλαλητήρια της μεταπολίτευσης. Οι εργαζόμενοι με όλα τα σωματεία στο δρόμο, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές, οι μαθητές ενώθηκαν απαιτώντας την ανατροπή της πολιτικής που εξυπηρετεί τα κέρδη των τραπεζών και των βιομηχάνων, εις βάρος των ανθρώπινων αναγκών. Απαιτώντας την ανατροπή του εκφραστή αυτής της πολιτικής, της κοινωνικά καταστροφικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Απαιτώντας την ανατροπή της πολιτικής που μειώνει κι άλλο τους μισθούς, απολύει εργαζόμενους του δημοσίου, καταργεί συλλογικά δικαιώματα των εργαζομένων και ιδιωτικοποιεί το δημόσιο πλούτο και που ταυτόχρονα έχει χαρίσει 108 δις στις τράπεζες για τη «διάσωσή» τους από το 2008.

 

Η απονομιμοποιημένη αυτή πολιτική συμβαδίζει με την ισχυρή καταστολή που επιλέγει η κυβέρνηση ως απάντηση στις κοινωνικές αντιδράσεις. Έτσι, την περασμένη Πέμπτη για μία ακόμη φορά οι αστυνομικές δυνάμεις δημιούργησαν με τη ρίψη – απαγορευμένων ακόμα και σε περίοδο πολέμου – χημικών τις συνθήκες για τον τραγικό θάνατο ενός 53χρονου διαδηλωτή, μέλους του ΠΑΜΕ.

Συνέχεια

Η Πλατεία ήταν άδεια στην πιο κρίσιμη στιγμή …


πηγή: εφημερίδα ΑΥΓΗ

του Άγγελου Μανταδάκη

Είναι θλιβερή και άδικη η κατάληξη μιας τόσο μεγάλης λαϊκής κινητοποίησης  που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.  Ο θάνατος ενός διαδηλωτή σφράγισε με τραγικό τρόπο την μεγαλειώδη αυτή συγκέντρωση. Οι μαρτυρίες ότι ο άνθρωπος  έπεσε αναίσθητος από δακρυγόνο που έσκασε μπροστά του είναι σοβαρές. Η τακτική των δυνάμεων καταστολής να αξιοποιούν κάθε ευκαιρία για να βομβαρδίσουν  με χημικά όλο τον κόσμο είναι άλλωστε γνωστή.

Τώρα  όμως , όσο ποτέ άλλοτε,  τίθεται επιτακτικά το αίτημα να απαλλαγεί  το λαϊκό κίνημα από τον εφιάλτη της κουκούλας και των αυτοαποκαλούμενων αντιεξουσιαστών. Αν δεν αντιδράσουμε στο τέλος οι διαδηλώσεις θα τεθούν σε μια ιδιότυπη απαγόρευση. Ουσιαστικά οι «μπάχαλοι» θα αποφασίζουν πότε θα γίνεται ή δεν θα γίνεται και πότε θα διαλύεται βίαια μια διαδήλωση. Συνέχεια