Ο γιουχαϊστής της διπλανής κερκίδας


Eχω ζήσει αρκετά γιουχαΐσματα στην Επίδαυρο. Τα περισσότερα τα περίμενα. Είχαν συγκεκριμένες αφορμές, που έλεγα αμέσως μέσα μου,«ωχ, τώρα θα γίνει της κακομοίρας». Αφορούσαν παραστάσεις Ελλήνων και ξένων σκηνοθετών (Λάνγκχοφ, Στούρουα, Βασίλιεφ, Γκότσεφ, Χουβαρδάς) που ξένιζαν, πρωτοτυπούσαν, τα ‘σπαγαν με την παράδοση. Σόκαραν τη μερίδα του συντηρητικού κοινού, που κράταγε τα μπόσικα σε μια εποχή επανεξέτασης της αναβίωσης του αρχαίου δράματος από τη νέα γενιά δημιουργών.

 

Ολα αυτά τα γιουχαΐσματα ήταν επιπλέον και αρκετά μαζικά. Και ως τέτοια δεν μπορούσες παρά να τα λάβεις υπόψη σου. Ακόμα κι όταν έφταναν σε αγριότητες. Τι να πω, όμως, για μια καινούργια μόδα γιουχαΐσματος, που λανσάρει φέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου ένας και μόνο ένας θεατής; Μια sui generis, ατομική, ιδιοσυγκρασιακή εξέγερση. Συνέχεια

Advertisements