Κάτι συμβαίνει (με το Πανεπιστήμιο) στην Ελλάδα..


της Λυδίας Καραμπάτσου, φοιτήτριας του Βιολογικού Αθήνας

Σχεδόν τρεις μήνες τώρα, τα τρία μεγαλύτερα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα ( ΑΕΙ) της χώρας είναι κλειστά. Έχει διακοπεί κάθε λειτουργία, τόσο της εκπαιδευτικής όσο και της ερευνητικής διαδικασίας. Να φανταστούμε, λοιπόν, ότι όλοι οι φοιτητές και καθηγητές στην Ελλάδα είναι απελπισμένοι και κάνουν έκκληση να ανοίξει.. Αν και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα μας βομβαρδίζουν με δηλώσεις σε αυτή την κατεύθυνση, η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη..

Μα ποιός και γιατί να θέλει κλειστό το πανεπιστήμιο; Επίσης, για να γίνει κατανοητό τι σημαίνει κλειστό Πανεπιστήμιο, επιβάλλεται να είναι ξεκάθαρο  τι σημαίνει ανοιχτό πανεπιστήμιο. Και μάλιστα  ανοιχτό δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο, όπως είναι το ελληνικό. Οι περισσότεροι θα απαντούσαν ότι σημαίνει ελεύθερη πρόσβαση στη  γνώση, επιστημονική κατάρτιση σε κάποιο αντικείμενο,  δυνατότητα έρευνας και μάλιστα μη κατευθυνόμενης, ελεύθερη διακίνηση ιδεών ,η πολυπόθητη κατάκτηση της αλήθειας που λένε. Ταυτόχρονα η απόκτηση ενός πτυχίου κατοχυρώνει καλύτερα εργασιακά δικαιώματα, υψηλότερο μισθό, μία καλύτερη ζωή, αφού ένας πτυχιούχος επιστήμονας αποτελεί την ελίτ του παραγωγικού δυναμικού μιας χώρας. Όλα αυτά ακούγονται καλά, οπότε ποιοι είναι που αντιδρούν;

Πριν απαντήσω, θεωρώ σκόπιμο να περιγράψω τη γενικότερη και έκρυθμη κοινωνική κατάσταση της χώρας. Εδώ και 4 χρόνια, η χώρα βρίσκεται υπό μνημονιακό καθεστώς, όπως και άλλες χώρες της Ευρώπης άλλωστε. Ίσως μάλιστα λόγω αυτού να άξιζε και η Ελλάδα στον τίτλο μια παρένθεση.. Η ανεργία αγγίζει το 30%, ενώ υπερβαίνει το 50% στους νέους. Μισθοί και συντάξεις μειώθηκαν κατά 40%, ενώ κερασάκι στην τούρτα είναι οι περίπου 4000 αυτοκτονίες που έχουν καταγραφεί σε αυτό το διάστημα, αριθμός ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα. Ταυτόχρονα επιβάλλεται η απομάκρυνση, δηλαδή απόλυση χιλιάδων εργαζομένων από το δημόσιο τομέα της χώρας, ως μνημονιακή επιταγή προς εξυγίανση του κράτους. Και κάπου εδώ κολλάει και το πανεπιστήμιο.

Λίγο πριν την έναρξη της ακαδημαικής χρονιάς, η κυβέρνηση ανακοινώνει 1700 απολύσεις εργαζομένων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ όλης της χώρας. Οι 700 αφορούν μόνο στο ένα από τα τρία μεγαλύτερα ΑΕΙ της χώρας. Οι εργαζόμενοι αυτοί θα προέρχονται  από το διοικητικό προσωπικό του πανεπιστημίου, το οποίο περιλαμβάνει γραμματείς, φύλακες, επιστημονικούς συνεργάτες και ερευνητές, ορισμένοι από τους οποίους εκτελούν εκπαιδευτικά καθήκοντα , διεκπεραιώνοντας μεγάλο μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Επίσης, συζητείται η απομάκρυνση και του 40% των καθηγητών  μέσα στους επόμενους μήνες. Με άλλα λόγια, προσωπικό που δεν ακούγεται και πολύ περιττό. Το πιο ενδιαφέρον βέβαια σε αυτήν την ιστορία είναι ότι το υπουργείο προέβη σε αξιολόγηση του συγκεκριμένου πανεπιστημίου και αποφάνθηκε ότι απαιτούνται 500 εργαζόμενοι επιπλέον(!!!)

Ωστόσο, από τη στιγμή που η μνημονιακή υποχρέωση υπαγορεύει τη συνολική απομάκρυνση 1700 εργαζομένων, η παραπάνω αξιολόγηση απορρίπτεται, παρ’όλο που φανερώνει τις πραγματικές ανάγκες του πανεπιστημίου, στο οποίο η αναλογία φοιτητών-προσωπικού είναι 1 προς 8 σε αντίθεση με τα διακεκριμένα πανεπιστήμια άλλων χωρών που είναι 1 προς 3.Άλλο ένα στοιχείο εξαιρετικής σημασίας είναι πως η ίδια κυβέρνηση που απολύει τους φύλακες ως περιττούς για το πανεπιστήμιο, ταυτόχρονα αναθέτει σε ιδιωτική εταιρεία τη φύλαξη του πανεπιστημίου, κλείνοντας το μάτι στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Φυσικά το κόστος του ιδιωτικού υπαλλήλου είναι μικρότερο, ο ίδιος αναλώσιμος και αυτό συμφέρει. Κι αν αυτά δεν αφορούν μόνο τους απλούς φύλακες, αλλά και την ελίτ που προαναφέραμε; Τότε μήπως όντως κάτι δεν πάει καλά;

Αλλά ας πάμε ακόμη πιο πίσω,  όταν επιχειρήθηκε  το 2006 αναθεώρηση του Συντάγματος , προκειμένου να επιτραπούν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, ή στην αφαίρεση βασικών φοιτητικών δικαιωμάτων, όπως  η στέγαση, η σίτιση, η διάθεση πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, ή στη συνεχή συρρίκνωση του ΑΕΠ για την παιδεία, κινήσεις που δεν αρμόζουν και πολύ στην προστασία του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Η διαφορά τώρα είναι ότι ως  αιχμάλωτοι του χρέους, υποχρεούμαστε άνευ όρων να προβούμε σε πράξεις υπονόμευσης του κράτους πρόνοιας, με ένα μνημόνιο-χρυσή ευκαιρία που διευκολύνει την ιδιωτική πρωτοβουλία να αρπάξει τα λάφυρα αυτής της κρίσης . Άραγε τι θα σημαίνει  μη κατευθυνόμενη έρευνα όταν αυτή θα χρηματοδοτείται από έναν ιδιώτη, ο οποίος ως οφείλει θα προσδοκά  το μέγιστο επιχειρηματικό  κέρδος από αυτήν; Αλλά πέρα από το ένα άκρο που είναι η ιδιωτικοποίηση, άλλα φυσικά επακόλουθα αποτελούν η χειροτέρευση της ποιότητας των βιβλιοθηκών, οι καταργήσεις συνδρομών σε επιστημονικά περιοδικά, οι καταργήσεις μαθημάτων λόγω της έλλειψης προσωπικού που οδηγούν άμεσα σε υποβαθμισμένη ποιότητα σπουδών.

Τα προβλήματα δεν ξεκινούν ούτε τελειώνουν από και στο πανεπιστήμιο. Αντίστοιχα πλήγματα δέχεται κάθε δημόσιος φορέας. Κοινή βίαιη πολιτική ακολουθείται και στον τομέα της υγείας με υπονόμευση, απολύσεις και αύξηση κόστους περίθαλψης, με αποτέλεσμα να φαντάζει ιδανικότερος και αποδοτικότερος ο ιδιωτικός τομέας, ενώ η φίμωση της δημόσιας ελληνικής τηλεόρασης μέσα σε μια νύχτα έκανε το γύρο του κόσμου. Τελικά,  προκύπτει πως μάλλον οι  ‘’αυτόκλητοι’’ εργαζόμενοι είναι τα μικρόβια που μόλυναν το δημόσιο και πρέπει αυτό να εξυγιανθεί..

Και επιστρέφουμε πάλι στο πανεπιστήμιο που είναι και το θέμα μας (ή μήπως όχι). Από την πρώτη μέρα που ανακοινώθηκαν τα νέα μέτρα σχετικά με το Πανεπιστήμιο, τόσο οι φοιτητικοί όσο και οι διοικητικοί σύλλογοι αποφάσισαν μέσω των γενικών συνελεύσεων την αναστολή της λειτουργίας του πανεπιστημίου,  βγαίνοντας σε απεργία και αντιδρώντας στις απολύσεις και στην υποβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου της χώρας. Φυσικά  αναφερόμαστε στην πλειοψηφία που λαμβάνει  τις αποφάσεις, γιατί υπάρχει και μειοψηφικός πληθυσμός, αντίθετης άποψης που φωτίζει τα δελτία ειδήσεων.

Το σίγουρο είναι πως ο αγώνας έχει τίμημα και είναι μεγάλο, κι αυτό τον κάνει ακόμα πιο σπουδαίο. Για τους διοικητικούς, η απεργία αυτή σημαίνει 3μηνη παρακράτηση  μέχρι στιγμής των αποδοχών τους, υπό καθεστώς απειλών προκειμένου να σταματήσουν τον αγώνα, κι όμως συνεχίζουν με αξιοθαύμαστη μαζικότητα. Για τους φοιτητές σημαίνει  απομάκρυνση από την απόκτηση του πολυπόθητου πτυχίου και ό,τι αυτό συνεπάγεται, παρ’όλο που ναι, το θέλουν το πτυχίο τους. Οι Πρυτανείες   των ΑΕΙ βρίσκονται κ αυτές απέναντι από το υπουργείο και όλοι μαζί καλούνται να προστατέψουν το αυτοδιοίκητο του πανεπιστημίου, το δικαίωμα δηλαδή να καθορίζει τα του οίκου του, αντιλαμβάνοντας ως ζωντανό κύτταρο με δυναμική τον κάθε φορέα του. Τελικά μήπως αυτοί που για κάποιους  έχουν κλείσει και νεκρώσει το πανεπιστήμιο είναι οι ίδιοι που το θέλουν  ανοιχτό και ζωντανό και θα το υπερασπιστούν με κάθε κόστος;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s