16 Μαϊου ΑΝ.Α.ΠΝΟΗ Βιολογικού- Κάτι αλλάζει σε αυτές τις εκλογές


Τίποτα το ίδιο από εδώ και μπρός

16 Μαΐου  ΑΝ.Α.ΠΝΟΗ Βιολογικού-ΑΡ.ΕΝ.

 

 Αφίσες, φυλλάδια, πάρτυ, χαμόγελα από παντού, ασυνήθιστη κοινωνικότητα, κουρασμένα πρόσωπα που χαμογελούν αμήχανα δείχνουν ότι έφτασε η ώρα των φοιτητικών εκλογών!!! Υπάρχει η αντίληψη ότι στις φοιτητικές εκλογές μετράμε παρέες, συγκρίνουμε κοινωνικότητες κοκ. Υπάρχει και η άλλη άποψη ότι οι φοιτητικές εκλογές είναι κάτι παραπάνω από παρέες. Το αποτέλεσμα των εκλογών επηρεάζει την καθημερινότητά μας στο βιολογικό, έχει προεκτάσεις στην κοινωνία ακόμα και αν αυτοί που μετέχουν σ’ αυτή τη διαδικασία δεν το συνειδητοποιούν. Κάτι αλλάζει όμως σε αυτές τις φοιτητικές εκλογές.  

Η κρίση επηρεάζει το βιολογικό, την παιδεία, εμάς τους ίδιους.

Πρόσφατα είχαμε την  επέτειο του 2ου χρόνου στο μνημόνιο. Η νεολαία και το πανεπιστήμιο δοκιμάζονται και  πλήττονται με πρωτοφανή τρόπο. Η κυβέρνηση αφού ξέχασε το «λεφτά υπάρχουν» πήρε μέτρα άδικα, που βυθίζουν την οικονομία στην ύφεση, διαιωνίζουν την ασυλία των πλουσίων, αφήνουν παραθυράκια για την φοροδιαφυγή, ρίχνουν το βάρος στα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα και στους νέους την ώρα που περιστέλλεται η δημόσια παιδεία-έρευνα και όλες οι εκφάνσεις του κοινωνικού κράτους.

Ιδίως εμείς οι βιολόγοι βιώνουμε την ανασφάλιστη εργασία, τις μειωμένες αποδοχές, την ανυπαρξία εργασιακών δικαιωμάτων ως τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Το μοντέλο της γενιάς των 500ευρώ και των άνεργων νέων επιστημόνων διαρκώς διογκώνεται. Κάτι αλλάζει όμως σε αυτές τις φοιτητικές εκλογές. Συνέχεια

Advertisements

Το παλεύουμε ακόμα και στα όνειρά μας…


13 Μαΐου στοίχημα για την κοινωνία, για το πανεπιστήμιο, για την αριστερά, για την ΑΝ.Α.ΠΝΟΗ

Η ώρα των φοιτητικών εκλογών
Αφίσες, πολύχρωμα φυλλάδια, μουσική στα κυλικεία των σχολών, πάρτυ σε κλαμπ σε χώρους σχολών και μπουζούκια, χαμόγελα από παντού, ασυνήθιστη ευγένεια και κοινωνικότητα, κουρασμένα πρόσωπα που χαμογελούν αμήχανα πίσω από ιλουστρασιόν ή ασπρόμαυρες αφίσες δείχνουν και στον πιο αδιάφορο ότι κάτι γίνεται στα πανεπιστήμια της χώρας αυτές τις μέρες… Όχι δεν είναι η άνοιξη ή τουλάχιστον δεν είναι μόνον αυτή!!! Έφτασε η ώρα των φοιτητικών εκλογών!!!

Δύο ανταγωνιστικές ερμηνείες για τις φοιτητικές εκλογές
Τι είναι όμως αυτές οι εκλογές; Γιατί τις κάνουμε; Έχουν νόημα; Σε μεγάλα τμήματα των φοιτητών και των φοιτητριών έχει περάσει η αντίληψη ότι στις φοιτητικές εκλογές μετράμε παρέες, συγκρίνουμε κοινωνικότητες, ότι το μεγάλο ζήτημα είναι η αναμέτρηση μεταξύ Πάνου Κιάμου και Θάνου Πετρέλη… Άλλοι το βλέπουν ως μια αναμέτρηση μεταξύ εκδρομών στην Αράχοβα και στην Μύκονο… Υπάρχει όμως και ή άλλη άποψη ότι οι φοιτητικές εκλογές είναι πολιτικές εκλογές ακόμα και αν αυτοί που μετέχουν σ αυτή τη διαδικασία δεν το συνειδητοποιούν πλήρως. Το κυριότερο, παράγουν πολιτικά αποτελέσματα με βραχυχρόνιες και μακροχρόνιες επιπτώσεις στο πανεπιστήμιο αλλά και στην κοινωνία συνολικά!

Πρωθυπουργός ή βοσκός; Υπάρχει και η άλλη πλευρά της πολιτικής…
Οι φετινές εκλογές διεξάγονται μέσα σε μια έντονη πολιτική επικαιρότητα που είναι αδύνατον να μην τις επηρεάσει… Ζούμε στην δίνη των πολιτικών σκανδάλων και στην απαξίωση της πολιτικής συνολικά. Οι θεσμοί όπως το κοινοβούλιο χρησιμοποιούνται με παραταξιακή-κομματική ιδιοτέλεια, ο πρωθυπουργός της χώρας κλείνει την βουλή όποτε γουστάρει, οι βουλευτές των μεγάλων κομμάτων χρησιμοποιούνται σαν κοπάδι σε μαντρί προκειμένου να συγκαλύψουν την πολιτική αλητεία πρώην ή νυν υπουργών, στους πολίτες δημιουργείται και δικαίως το συναίσθημα ότι όποιος ασχολείται με την πολιτική το κάνει για να κλέψει, για να αναδειχτεί για να υπηρετήσει συμφέροντα…
Αυτό το ζοφερό πολιτικό κλίμα αντανακλάται και στο πανεπιστήμιο… Η αποστροφή για την πολιτική  είναι παρούσα!!! Δεν φταίμε όμως όλοι γι αυτό, δεν το δημιουργήσαμε όλοι δεν θα το πληρώσουμε όλοι. Η αριστερά ήταν απούσα από το μεγάλο φαγοπότι, δεν έκανε παρέα με τους εφοπλιστές και τους εργολάβους. Βρισκόταν μαζί με κοινωνικά κινήματα, στήριζε τις διεκδικήσεις τους, βρέθηκε στο δρόμο μαζί με τα ποτάμια των φοιτητών των νέων και των εργαζομένων διεκδικώντας την αλλαγή του πολιτικού τοπίου, την ρήξη με την χυδαία καθημερινότητα, ένα καλύτερο μέλλον για την νέα γενιά που είναι εφικτό και αναγκαίο.

Κοινό σχέδιο Νέας Δημοκρατίας και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ
Ενώ η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί το 5% του ΑΕΠ για την παιδεία και το 2% για την έρευνα από την πρώτη τετραετία της σήμερα το ποσοστό του ΑΕΠ είναι κάτω του 3% για την παιδεία ο,5% για την έρευνα.  Για την παιδεία η ΝΔ δεν βρίσκει χρήματα… Οι δικαιολογίες που δίνει η ΔΑΠ είναι πολλές: οικονομική κρίση, λιτότητα, στενότητα κοκ Όμως μέσα σε μια βραδιά βρεθήκαν 28 δις για τις τράπεζες… Τι θα γινόταν αν αυτά τα χρήματα πήγαιναν προς την παιδεία; Σίγουρα θα υπήρχε καλύτερη υλικοτεχνική υποδομή, σίγουρα θα είχαμε καλύτερα και δωρεάν συγκράματα σε συνδυασμό με εξοπλισμένες βιβλιοθήκες σίγουρα δεν θα υπήρχε η έλλειψη σε διδακτικό προσωπικό που παρατηρείται σήμερα. 20 χρόνια ΔΑΠ ΝΔΦΚ πρώτη δύναμη στα πανεπιστήμια και 5 χρόνια Νέα Δημοκρατία στη κυβέρνηση τι απολογισμό μπορούν να κάνουν;
Η ΔΑΠ  δεν είναι απλά μια σκληρή συντηρητική παράταξη που σε όλα τα ζητήματα τα τελευταία χρόνια ακολουθει την θέση της ΝΔ .
Είναι τουριστικό γραφείο  (Αράχοβα- Μύκονος- Συνέδρια)
Κάνει την δουλεία της γραμματείας (Σημειώσεις-ανακοινώσεις)
Εξυπηρετεί γενικώς και αορίστως (δίνει πχ  πιο φτηνές βεβαιώσεις παρακολούθησης στο συνέδριο βιοτεχνολογίας που έγινε πριν λίγες μέρες «πελατειακές σχέσεις το λένε αυτό») Είπατε τίποτα για δημόσια παιδεία;
Είναι και λίγο βοηθός για εύρεση  διπλωματικής
Τάζει ότι Βοηθά να πάρει κάποιος μεταπτυχιακό

Επί των ημερών τους μπήκαν δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, τα βιβλία δεν είναι ακριβώς δωρεάν για την ακρίβεια δεν είναι ακριβώς όλα την ώρα που πλουτίζουν οι εκδοτικοί οίκοι, διαλύονται τα δικαιώματα της νέας γενιάς, ενοχοποιείται το άσυλο και οι κοινωνικοί αγώνες στοχοποιούνται. Η πολιτική της ΝΔ για την εργασία βάζει τους νέους εργαζομένους να δουλεύουν μισή ζωή με μισούς μισθούς και stage.

Η απάντηση της αριστεράς
Η κοινωνία τα προηγούμενα Χρόνια αντιστάθηκε με έντονο και δυναμικό τρόπο και θα συνεχίσει να  αντιστέκεται σε αυτή την απαξίωση που επιχειρείται στο πανεπιστήμιο αλλά και στην απαξίωση της ζωής των νέων ανθρώπων όπως επιχειρείται από τις κυρίαρχες πολιτικές.
H δική μας αριστερά δεν είναι απλά μια γκρινιάρικη αριστερά, δεν αντιμετωπίζει τα πάντα με αρνητισμό και με άκαμπτες θέσεις, δεν θεωρεί ότι τα προβλήματα του δημόσιου πανεπιστημίου λύνονται με την έλευση της Δευτέρας Παρουσίας με το πέρας της κόκκινής νύχτας και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Η δική μας αριστερά η ριζοσπαστική και δημοκρατική αριστερά αντιμετωπίζει την απαξίωση του πανεπιστημίου από τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών με προγραμματική επάρκεια με αναλυτικές και επεξεργασμένες προτάσεις χωρίς στείρους αρνητισμούς στα πάντα, το παλεύει καθημερινά μέσα και έξω από τις σχολές, στους δρόμους, στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, στα όργανα συνδιοίκησης, στα μαθήματα, παντού… Το παλεύει ακόμα και στα όνειρα της…

Το σχέδιο της Αριστερής Ενότητας και της ΑΝ.Α.ΠΝΟΗΣ
Η στρατηγική επιλογή για την ενότητα των δυνάμεων της αριστεράς κατ αρχήν στο επίπεδο της κοινής δράσης μέσα στις σχολές δεν έγινε απλά για να βαυκαλιζόμαστε ως οι μεγάλοι σωτήρες της χαμένης τιμής της αριστεράς ή για να ξεγελάσουμε τους άλλους αριστερούς της ΕΑΑΚ ή της ΠΚΣ και να καρπωθούμε εκλογικά οφέλη. Η ενότητα στη δράση της αριστεράς είναι η μόνη πολιτική επιλογή που μπορεί να απελευθερώσει τεράστιες κοινωνικές δυνάμεις που βρίσκονται εγκλωβισμένες στο εσωτερικό του δικομματισμού και περιμένουν μια άλλη πρόταση. Όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη, ένα νέο σύστημα αρχών και αξιών με γνώμονα όχι τα κέρδη αλλά τους ανθρώπους την γνώση την επιστήμη και την εκπαίδευση.

Διαβάζοντας τα προεκλογικά φυλλάδια των άλλων παρατάξεων της αριστεράς…
Εμείς δεν θα τους ακολουθήσουμε στον δρόμο της λασπολογίας και του ενδοαριστερου ξεκατινιάσματος, έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε. Εμείς ακόμα και στις ώρες της εκλογικής αναμέτρησης θα προτάσσουμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν με την ΕΑΑΚ και την ΠΚΣ… Θα χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις μας για να αποδημήσουμε την ΔΑΠ ΝΔΦΚ τον ιδεολογικό μας αντίπαλο και δεν θα υπονομεύουμε τους εν δυνάμει συμμάχους μας όπως αυτοί κάνουν για εμάς…
Για την ΚΝΕ το είχαμε συνηθίσει… Λασπολογία μέχρι τέλους, πες πες κάτι θα μείνει, τι ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ/ΑΡΕΝ/ΑΝΑΠΝΟΗ είναι με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τι ότι στηρίζουμε τον Νόμο πλαίσιο, τι ότι θέλουμε τα ΚΕΣ και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τι ότι είμαστε διαρκώς μια πολιτική δύναμη που επιχειρεί να ξεγελάσει τους αριστερούς και να τους φέρει στο σύστημα και άλλα ανάξια λόγου και απάντησης για όποιον δεν φορά παρωπίδες και η ακοή του και η όραση του δουλεύει ικανοποιητικά ώστε να μπορεί να παρακολουθεί συνελεύσεις, τα κείμενα μας τα περιοδικά μας ακόμα και ραδιόφωνο ή τηλεόραση.
Η έκπληξη μας ήρθε από την ΕΑΑΚ η όποια σαν μικρό ΚΚΕ επιχειρεί να προσδώσει ανάλογες κατηγορίες στο προεκλογικό της φυλλάδιο… Μα καλά τέτοια ευκαιριακή πολιτική αντιμετώπιση; Τόσος τυχοδιωκτισμός; Αν είμαστε τόσο δεξιοί και τόσο επικίνδυνοι όσο αναφέρετε στο φυλλάδιο σας πως σε μια σειρά γενικών συνελεύσεων τα τελευταία 4 χρόνια είχαμε κοινή πορεία και σημειώσαμε κοινές νίκες; Ας ελπίσουμε ότι ήταν ένα ατυχές copy paste μια κακή  κλεμμένη παράγραφος από κάπου… Από που δεν ξέρουμε ούτε μπορούμε να φανταστούμε… Ευτυχώς δεν αναφέρει πουθενά μέσα την λέξη ΑΝΑΠΝΟΗ όποτε ίσως να έχει γίνει κάποιο λάθος

Στις 13 Μαΐου δεν θα ψηφίσουμε τους φίλου μας, δεν θα ψηφίσουμε για γραμματεία δεν θα διαλέξουμε την καλύτερη εκδρομή ή τα καλύτερα μπουζούκια. Θα ψηφίσουμε πολιτικά… Επιλέγουμε την Αριστερή Ενότητα επιλέγουμε την ΑΝΑΠΝΟΗ. Στις 14 θα είμαστε και πάλι παρόντες σε όλους τους αγώνες για να δώσουμε την μάχη για ένα καλύτερο βιολογικό, σε ένα καλύτερο πανεπιστήμιο σε μια καλύτερη κοινωνία σε έναν καλύτερο κόσμο. Για να το επιτύχουμε αυτό χρειαζόμαστε μια ισχυροποιημένη αριστερά την αριστερά των ανοιχτών οριζόντων της δημοκρατίας της, οικολογίας, του πλουραλισμού των απόψεων των κοινωνικών κινημάτων, την αριστερά που θέλει να ανατρέψει την σημερινή κατάσταση και να φέρει τα πάνω κάτω.

ΝΑΙ αυτή η αριστερά είναι στη σχολή μας η ΑΝΑΠΝΟΗ και με την συμμετοχή όλων μπορεί να γίνει πιο ισχυρή και πιο μαχητική

20 χρόνια ΔΑΠ ΝΔΦΚ 5 χρόνια Νέα Δημοκρατία!!!


20 χρόνια ΔΑΠ ΝΔΦΚ 5 χρόνια Νέα Δημοκρατία!!!
Φτάνει πια… Μας καταστρέφετε το παρόν και το μέλλον μας!!!

  • Η ΔΑΠ είναι η παράταξή των φοιτητών αυτή που ασχολείται με τα προβλήματα τους και όχι με γενικόλογές πολιτικολογίες!!!

ΜΠΡΑΒΟ 20 χρόνια πρωτιάς αυτό κατάφερε είναι τα περισσότερα βιβλία να  έρχονται μια            εβδομάδα πριν την εξεταστική!!! Την ίδια ώρα που κάποιοι εκδοτικοί οίκοι πλουτίζουν.

  • Η ΝΔ είναι η παράταξη που έχει προτεραιότητα τους νέους η παράταξη που έχει ως προτεραιότητα την παιδεία…

Ενώ η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί το 5% του ΑΕΠ για την παιδεία και το 2 % για την έρευνα από την πρώτη τετραετία της σήμερα το ποσοστό του ΑΕΠ είναι κάτω του 3% για την παιδεία ο,5% για την έρευνα…

  • Η ΔΑΠ είναι η παράταξη που ενδιαφέρεται για την ποιότητα ζωής του φοιτητή και για τον οικογενειακό  προϋπολογισμό!!!

Βεβαίως αλλά δεν λέει κουβέντα για τα δίδακτρα που έχουν μπει στα περισσότερα «δημόσια» πανεπιστήμια της χώρας στο μεταπτυχιακά προγράμματα και δεν μιλάει είτε γιατί θεωρεί ότι τα δικά της παιδιά έχουν να πληρώσουν ή ότι τα δικά της παιδιά θα πληρωθούν από τα δίδακτρα (το πιο πιθανό).

  • Η Ν.Δ. Εκφράζει τον μεσαίο χώρο και έχει την δυναμική της στους νέους ανθρώπους..

Βεβαίως γι’ αυτό θέλει να διαλύσει το άσυλο, γι αυτό επιστρατεύει την αστυνομία σε κάθε φοιτητική διαμαρτυρία γι’ αυτό έχει επιλέξει για τους νέους την ανασφάλιστη εργασία, τους μισθούς εξαθλίωσης και τα stage .

  • H ΔΑΠ δεν είναι κομματική παράταξη δεν είναι αποκλειστικά ΝΔ έχει κ άλλους , είναι μια χαρούμενη παρέα που θέλει να περνάει καλά.

Η ΔΑΠ στήριξε την κυβέρνηση και το υπουργείο με νύχια και με δόντια σ όλες του τις δύσκολες στιγμές έδωσε ιδεολογική μάχη για την κυβέρνηση και θα συνεχίσει να το κάνει υπονομεύοντας το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου.

  • Η ΔΑΠ μας ενημερώνει μας δίνει παλιά θέματα και σημειώσεις… Η ΔΑΠ ενδιαφέρεται για την επιστήμη ασχολείται με το συνέδριο βιολογίας

Μπράβο αν οι εκλογές γινόταν για να εκλέξουμε την γραμματεία της σχολής και των τομέων και  δεν υπήρχαν πολιτικά επίδικα και εμείς ΔΑΠ θα ψηφίζαμε.

  • Η ΔΑΠ μας πάει στον Κιάμο και είναι γενικώς χαρούμενοι…

Συγνώμη παιδιά αλλά εμείς δίνουμε πρόοδο ΦΖ  καλά να περάσετε αν και Πέμπτη …

Οι φοιτητικές εκλογές είναι πολιτικές εκλογές!!! Η ΔΑΠ ΝΔΦΚ είναι μια σκληρή συντηρητική παράταξη που σε όλα τα ζητήματα τα τελευταία χρόνια ακολουθει την θέση της ΝΔ το ιλουστρασιόν περίβλημα της δεν πρέπει και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να καλύψει το ζοφερό μέλλον που μας επιφυλάσσουν από κοινού τα σχεδία των στελεχών της ΔΑΠ και της ΝΔ.

Στις 13 Μαΐου ψηφίζουμε ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Ψηφίζουμε για να κάνουμε πράξη το πανεπιστήμιο που ονειρευτήκαμε για να ζήσουμε την ζωή που μας αξίζει!!!

Ψηφίζουμε ΑΝ.Α.ΠΝΟΗ Βιολογικού !!!

logo-aren

logo_anapnohs1

ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΕΣ ΘΥΡΕΣ…! ΗΤΤΗΜΕΝΕΣ ΙΔΕΕΣ…


Η ΠΟΛΥΔΙΑΦΗΜΙΣΜΕΝΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ της ΠΚΣ (δείτε και εδω)  ΔΙΕΞΗΧΘΗ ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΘΥΡΕΣ ΣΤΟ 11Β.

Η ΔΕ ΕΙΣΟΔΟΣ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΟΥΝΤΑΝ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΑΛΛΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΣΧΗΜΑΤΩΝ.

Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΟΥΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΔΑΜΠΑΡΩΜΕΝΑ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΑ!!!

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΤΗΣ ΠΚΣ ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΑΕΡΑΣ…ΣΕ ΑΝΟΞΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΕ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΜΟΙΒΑΔΕΣ…

ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ… Η ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;


Από ότι φαίνεται η ΠΚΣ καταβάλλει αξιοζήλευτη προσπάθεια ώστε να μην πάψει ποτέ να μας εκπλήσσει (με την αρνητική δυστυχώς έννοια),κάνοντας ότι μπορεί για να εγκλωβίσει τους συλλόγους σε «διαδικασίες» που ξεκάθαρα ελέγχονται από τον κομματικό της μηχανισμό οδηγώντας τους με μαθηματική ακρίβεια είτε στο ΚΚΕ είτε στο ΠΑΜΕ.

Η πιο πρόσφατη τέτοιου είδους προσπάθεια καλείται Επιτροπή Αγώνα (και η ίδρυσή της).

Ο προσανατολισμός της και ο τρόπος λειτουργίας της περιγράφεται σε ένα κείμενο που μοιράζουν οι συνάδελφοι της ΠΚΣ. Το κείμενο, επαληθεύοντας τον παραπάνω συλλογισμό διασαφηνίζει πως «Ο πόλος συσπείρωσης αυτός ( η επιτροπή αγώνα ),μαζί με το ταξικό εργατικό κίνημα-το ΠΑΜΕ, θα γίνει μπροστάρης στον αγώνα». Αποδεικνύουν, για ακόμα μία φορά πως οτιδήποτε δεν ταυτίζεται με την στενή κομματική γραμμή τους (καθώς τα συνδικάτα που συγκροτούν το ΠΑΜΕ ελέγχονται ουσιαστικά από το ΚΚΕ) το αποδοκιμάζουν ως μη κινηματικό και ακίνδυνο για το σύστημα, συνεχίζοντας αλαζονικά να προβάλλονται ως επαναστατικές αυθεντίες και γνώστες της απόλυτης αλήθειας.

Ας δούμε, όμως μερικά απ΄τα σημεία του κειμένου:

1. Γίνεται φοβερά αντιφατικό καθώς από τη μία υποστηρίζει ότι «Κάθε ένας μέσα στην επιτροπή αγώνα είναι ίσος με οποιονδήποτε άλλον και έχει το δικαίωμα λόγου. Όλοι μαζί συνδιαμορφώνουμε τη δράση μας.» ενώ παράλληλα ξεκαθαρίζει πως «Στην επιτροπή αγώνα συμμετέχουν όλοι όσοι συμφωνούν με το πλαίσιο πάλης». Στην προκείμενη περίπτωση όμως εμφανίζεται ένα μικρό θεσμικό προβληματάκι(!): το πλαίσιο πάλης το είχαν ήδη έτοιμο οι συνάδελφοι της ΠΚΣ και το μοίραζαν μαζί με το προαναφερθέν φυλλάδιο, οπότε αυτόματα όποιος δεν συμφωνεί με αυτό το πλαίσιο δεν έχει θέση μέσα στην επιτροπή αγώνα.

Άρα τι ακριβώς να πει ο οποιοσδήποτε που έχει δικαίωμα λόγου και τι ακριβώς να συνδιαμορφώσει; Το ήδη διαμορφωμένο;

Πώς ακριβώς θα βοηθήσει μια τέτοια διαδικασία την γενική συνέλευση του συλλόγου μας και δεν θα προσπαθήσει να την υποκαταστήσει, και τι θα συμβαίνει όταν η απόφαση του συλλόγου δεν θα ταυτίζεται με αυτήν της «επιτροπής αγώνα»;

2. Υποστηρίζει το εξής πολύ ενδιαφέρον : «Μας ενοχλεί η κατάσταση που επικρατεί μέσα στις συνελεύσεις όπου χάνεται το κύριο, επικρατεί μια οχλαγωγία με αποτέλεσμα να μην ακούγονται καν οι ομιλητές , η κουβέντα να αποπροσανατολίζεται, συχνά συνειδητά, με διάφορες και ποικίλες αφορμές με αποτέλεσμα οι φοιτητές να αποφασίζουν ακόμα και κόντρα των αναγκών τους.».

Το μέγεθος της ειρωνείας της φράσης αυτής μπορεί εύκολα να το αντιληφθεί οποιοσδήποτε έχει παρακολουθήσει, έστω και μία γενική συνέλευση. Καθώς, πολύ μεγάλο (ίσως το μεγαλύτερο) μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση αυτή φέρει η ίδια η ΠΚΣ, αφού σαφώς χάνεται το κύριο όταν επιλέγει την γενική συνέλευση του συλλόγου για να ασκήσει την προπαγάνδα του κόμματός της και προφανώς αποπροσανατολίζεται η κουβέντα, όταν προσπαθεί να πλήξει άλλους πολιτικούς χώρους ρίχνοντας ακατάπαυστα ‘λάσπη’.

3. Η εντυπωσιακότερη όμως φράση του κειμένου είναι : «Μας ενοχλούν οι πολύωρες εξαντλητικές άνευ λόγου διαδικασίες». Σίγουρα οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες κάθε άλλο παρά σύντομες είναι.

Από πότε όμως αυτό ενοχλεί τόσο πολύ την ΠΚΣ ώστε να τις χαρακτηρίσει άνευ λόγου;

Άλλωστε αν κανείς ανατρέξει στο πρόσφατο παρελθόν θα συμφωνήσει ότι μια απ΄τις πιο εποικοδομητικές συνελεύσεις του συλλόγου μας ήταν αυτή στις 15 Δεκεμβρίου που διήρκεσε 4,5 ώρες. Σίγουρα, ήταν εξαντλητική αλλά θα ήταν τραγικό να την χαρακτηρίσει κανείς άνευ λόγου, χαρακτηρισμός που δείχνει την αντίληψη της ΠΚΣ για αυτού του είδους τις διαδικασίες.

Ενδεχομένως, κάποια από τα παραπάνω να μπορούσαν να «δικαιολογηθούν» ως μικροπολιτικά τεχνάσματα.

4. Η φράση όμως «Είναι αυτοί που μπροστά στη μέθη μιας υποτιθέμενης εξέγερσης δεν έβγαλαν κουβέντα για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξάγονταν και την πραγματική εξέγερση ενός λαού ενάντια στην γενοκτονία του.»

ουσιαστικά υποστηρίζει ότι δεν πήραμε σαφή θέση υπέρ του παλαιστινιακού λαού στον αγώνα του για επιβίωση απέναντι στη δολοφονική ιμπεριαλιστική τακτική του Ισραήλ, είναι τουλάχιστον εξοργιστική.

Είναι απαράδεχτη η προσπάθειά τους να τραβήξουν διαχωριστικές γραμμές από τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς ακόμα και για τόσο ευαίσθητα ζητήματα.

Λίγο πριν το τελειώσει το αξιοπρόσεχτο είναι αλήθεια αυτό κείμενο ξεκαθαρίζει πως «… το φοιτητικό κίνημα δεν δίστασε και δεν θα διστάσει να πάρει οποιαδήποτε μορφή πάλης εξυπηρετεί κάθε φορά το στόχο που βάζει.», κάτι που είναι πέρα ως πέρα σωστό.

Κάτι όμως που δεν μπορεί να υποστηρίξει και η ΠΚΣ για την δράση-απουσία της τόσο κατά την έναρξη των κινητοποιήσεων κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16, τρία χρόνια πριν, όσο και κατά την διάρκεια των κινητοποιήσεων του περασμένου Δεκέμβρη.

Υ.Γ. : Ας ενημερώσει κάποιος τους συναδέλφους της ΠΚΣ του Βιολογικού πως την τροπολογία που κατέθεσε στην Ευρωβουλή ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ, Δ. Παπαδημούλης, για να περιορίσει τις επιπτώσεις του 65ώρου στους εργαζομένους, την ψήφισε το σύνολο της ευρωομάδας της αριστεράς (μέσα σε αυτούς και ο Ευρωβουλευτής του ΚΚΕ ) για να πάψουν να εκτίθενται όπως συνέβη για μία ακόμα φορά με το κείμενο στο οποίο αναφερόμαστε παραπάνω.

Άσυλο για πάσα νόσο και μ… !


Η Σκότλαντ Γιαρντ στην Αθήνα για να «μανατζάρει» την Ελληνική αστυνομία, νέα ειδικά σώματα ασφαλείας, περιορισμός των διαδηλώσεων στο κέντρο, δηλώσεις Μαρκογιαννάκη για την ανάγκη περιορισμού κάποιων ελευθεριών και στο βάθος άσυλο…

Εδώ και μερικές μέρες, ειδικά μετά τους βανδαλισμούς στο Κολωνάκι, από κοινού ΝΔ- ΠΑΣΟΚ και ΜΜΕ προσπαθούν να μας πείσουν ότι υφίσταται μείζων θέμα ασφάλειας στην χώρα, χωρίς να χάνει βέβαια την ευκαιρία, τρέχει από πίσω και η κ. Λιάνα Κανέλη για να μας τονίσει «που κατέληξε αυτό που κάποιοι τόλμησαν να αποκαλέσουν εξέγερση της νεολαίας τον Δεκέμβρη».

Προκύπτουν βέβαια κάποια ερωτήματα σχετικά με την αντίληψη τους περί ασφάλειας. Γιατί, για τα μέσα και τον δικομματισμό δεν τίθεται θέμα ασφάλειας όταν χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι υποβάλλονταν σε μαζικές χημειοθεραπείες από τα ΜΑΤ, δεν είδαν θέμα ασφάλειας όταν μια μετανάστρια δέχτηκε δολοφονική επίθεση με βιτριόλι επειδή τόλμησε να διεκδικήσει τα αυτονόητα, δεν άκουσαν τον κρότο από την χειροβομβίδα που έπεσε στο Στέκι Μεταναστών και από τύχη δεν θρηνήσαμε θύματα, δεν μίλησαν για ασφάλεια όταν στην Κρήτη ένας φρουρός των δικαστικών φυλακών Χανίων στο ρεπό του είπε να πάει για «σκοποβολή» σκοτώνοντας έναν 48χρόνο περαστικό και τραυματίζοντας άλλους δύο ή όταν άλλος ένας «πιστολέρο» πυροβόλησε ιδιοκτήτη καφετέριας για οικονομικές διαφορές. Είμαστε επίσης σίγουροι ότι οι παραπάνω δεν βλέπουν θέμα ασφάλειας στο γεγονός ότι σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις των ειδικών ψυχίατρων πάνω από 3.000 αστυνομικοί δεν πρέπει να φέρουν όπλο λόγο ψυχολογικών διαταραχών.

Τα παραπάνω αποτελούν όμως μόνο την μία όψη της ασφάλειας που οι άρχοντές μας και τα παπαγαλάκια τους αγνοούν. Η άλλη όψη της κοινωνικής ανασφάλειας έχει να κάνει με τους 8 εργάτες στη ζώνη του περάματος που έχασαν την ζωή τους το καλοκαίρι από έκρηξη και που η έκθεση των εμπειρογνωμόνων είπε ότι ήταν δική τους ευθύνη, αφορά τους χιλιάδες απολυμένους που δεν ξέρουν πως θα τα βγάλουν πέρα και τους άλλους τόσους ανασφάλιστους που φοβούνται μην τους συμβεί τίποτα γιατί θα βρουν την πόρτα του νοσοκομείου κλειστή.

Έτσι αφού ξέχασαν να ασχοληθούν με όλες τις παραπάνω όψεις που μπορεί να φέρει ο όρος ασφάλεια είπαν να προβάλουν συνεχόμενα για 4 μέρες (με τον μετρητή να τρέχει…) βανδαλισμούς μιας ομάδας περίπου 50 ατόμων. Έχει αρχίσει να γίνεται ξεκάθαρο ότι η επιλογή που έχουν πάρει είναι αυτή της καλλιέργειας του φόβου σε πρώτο επίπεδο και στην συνέχεια μαζί με αυτή της καλλιέργειας διχαστικών αντιλήψεων μέσα στην κοινωνία, όπως ο ρατσισμός, έτσι ώστε ο καθένας να ψάχνει στον διπλανό του τον εχθρό.

Η επιλογή της καλλιέργειας του φόβου έτσι ώστε να κλειστεί ο κόσμος στα σπίτια του είναι μια από τις τελευταίες επιλογές που έχει κάθε εξουσία όταν τα πράγματα φτάνουν όχι απλά στην κρίση αλλά και στην ανοιχτή αμφισβήτηση. Όπως όμως και κάθε κυβέρνηση που δεν μπορεί να ρίξει το φταίξιμο στην πολιτική της για τα εκρηκτικά αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει και τον κατακερματισμό της κοινωνίας, κάποιος πρέπει να φταίει. Σε κάθε παραμύθι υπάρχει ένας δράκος και στο συγκεκριμένο παραμύθι ο δράκος είναι το πανεπιστημιακό άσυλο.

Το άσυλο φταίει για τις σπασμένες βιτρίνες, το άσυλο φταίει για τις κουκούλες και ούτω καθεξής. Το παραπάνω επιχείρημα θα είχε κάποια βαρύτητα στο βαθμό που τα «επεισόδια» και διάφορες άλλες μορφές παραβατικότητας αποτελούσαν ένα καθαρό πανεπιστημιακό φαινόμενο. Αν δεν κάνουμε λάθος όμως οι χώροι στους οποίους τις περισσότερες φορές διεξάγονται συγκρούσεις με την αστυνομία είναι χώροι στο κέντρο των πόλεων που δεν υφίσταται το καθεστώς του Ασύλου. Αν δε στο παραπάνω επιχείρημα προσθέσουμε και την εικόνα που επικρατεί στα γήπεδα γίνεται ακόμα πιο ακατανόητο το πώς εμποδίζει το Άσυλο την αστυνομίας «να κάνει την δουλειά της».

Σε κάθε περίπτωση όμως η στοχοποίηση του Ασύλου έχει και άλλο ένα κομβικό ρόλο για τον δικομματισμό και τις δυνάμεις της αγοράς. Μέσα από το χτύπημα του ασύλου σκοπεύουν να χτυπήσουν το ίδιο το φοιτητικό και πανεπιστημιακό κίνημα που όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων. Το άσυλο δεν είναι απλά ζήτημα διακίνησης ιδεών. Σε δημοκρατία ζούμε και ο καθένας μπορεί να διακινεί τις ιδέες του όπου και αν βρίσκεται. Το πρόβλημα τους είναι ότι με το παρόν καθεστώς οι δυνάμεις καταστολής δεν έχουν την δυνατότητα για δυναμική αντιμετώπιση μιας φοιτητικής κινητοποίησης ακριβώς όπως έχουν με κάθε άλλη μορφή κοινωνικής διαμαρτυρίας ή εργατικής απεργίας.

Αυτό που θέλουν είναι την κρίσιμη στιγμή τα ΜΑΤ να μπορούν να επαναφέρουν την «τάξη» στα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης όπως μπορούν να κάνουν με οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό χώρο. Η δυνατότητα που δίνει το πανεπιστημιακό άσυλο για την ανάπτυξη μαχητικών κινημάτων αντιπολίτευσης, ειδικά τώρα σε περίοδο κρίση, πρέπει να ακυρωθεί. Να το πούμε ακόμα πιο απλά: αυτό που πραγματικά ενοχλεί την κυβέρνηση και είναι επικίνδυνο για την πολιτική της δεν είναι μικρές «ορδές» που προκαλούν φθορές στο κέντρο της Αθήνας αλλά ένα μαζικό μαχητικό φοιτητικό κίνημα που θα μπορεί να συνεισφέρει στους συνολικότερους κοινωνικούς αγώνες, χρησιμοποιώντας ως μία μέθοδο πάλης αυτή της κατάληψης.

Το άσυλο δεν αποτελεί «πρόβλημα» αλλά κατάκτηση του λαϊκού κινήματος, μια κατάκτηση που κρατιέται ζωντανή και μέσα από τους σύγχρονους δημοκρατικούς αγώνες. Οι δυνάμεις του δικομματισμού μέσα στα πανεπιστήμια (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ), ευθυγραμμισμένες και αυτές με την ρητορεία των κομμάτων τους κάνουν ότι μπορούν για να δυσφημήσουν το δημόσιο πανεπιστήμιο και να αφαιρέσουν από το φοιτητικό κίνημα ένα από τα σημαντικότερα όπλα του. Την ίδια στιγμή κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μην υπάρχουν πολιτικές διαδικασίες στους φοιτητικούς συλλόγους αλλά και οι όροι συγκρότησης ενός μαζικού φοιτητικού κινήματος που όπως μας έχει δείξει η εμπειρία μας μπορεί να προστατεύει τον χώρο του. Χαρακτηριστικά φέτος οι ΔΑΠ και ΠΑΣΠ συνεννοήθηκαν έτσι ώστε οι φοιτητικές εκλογές να γίνουν τον Μάη, κάτι που δεν επιτρέπει πρακτικά την διεξαγωγή πανσπουδαστικού συνεδρίου και την εκλογή νέας ΕΦΕΕ. Σαμποτάρουν δηλαδή μια δημοκρατική διαδικασία που θα μπορούσε να συμβάλει στην υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου από τις επιθέσεις που δέχεται.

Δυστυχώς για κάποιους ο Δεκέμβρης που μας πέρασε ήταν μόνο η πρόβα. Μια πρόβα που έδειξε ότι η νεολαία δεν είναι διατεθειμένη να ζήσει μέσα στην ανασφάλεια και την εργασιακή περιπλάνηση, να ζήσει μια ζωή χωρίς δικαιώματα και χωρίς αξιοπρέπεια. Αυτό που μπορούμε να τους υποσχεθούμε είναι ότι δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω από τους αγώνες μας, μέχρι να κτίσουμε ένα κόσμο που να χωράει τα όνειρα και τις ανάγκες μας.

ΥΓ Αναρωτιώμαστε αν το μέτρο για τις κουκούλες θα ισχύσει και για τους ασφαλίτες…