Το παλεύουμε ακόμα και στα όνειρά μας…


13 Μαΐου στοίχημα για την κοινωνία, για το πανεπιστήμιο, για την αριστερά, για την ΑΝ.Α.ΠΝΟΗ

Η ώρα των φοιτητικών εκλογών
Αφίσες, πολύχρωμα φυλλάδια, μουσική στα κυλικεία των σχολών, πάρτυ σε κλαμπ σε χώρους σχολών και μπουζούκια, χαμόγελα από παντού, ασυνήθιστη ευγένεια και κοινωνικότητα, κουρασμένα πρόσωπα που χαμογελούν αμήχανα πίσω από ιλουστρασιόν ή ασπρόμαυρες αφίσες δείχνουν και στον πιο αδιάφορο ότι κάτι γίνεται στα πανεπιστήμια της χώρας αυτές τις μέρες… Όχι δεν είναι η άνοιξη ή τουλάχιστον δεν είναι μόνον αυτή!!! Έφτασε η ώρα των φοιτητικών εκλογών!!!

Δύο ανταγωνιστικές ερμηνείες για τις φοιτητικές εκλογές
Τι είναι όμως αυτές οι εκλογές; Γιατί τις κάνουμε; Έχουν νόημα; Σε μεγάλα τμήματα των φοιτητών και των φοιτητριών έχει περάσει η αντίληψη ότι στις φοιτητικές εκλογές μετράμε παρέες, συγκρίνουμε κοινωνικότητες, ότι το μεγάλο ζήτημα είναι η αναμέτρηση μεταξύ Πάνου Κιάμου και Θάνου Πετρέλη… Άλλοι το βλέπουν ως μια αναμέτρηση μεταξύ εκδρομών στην Αράχοβα και στην Μύκονο… Υπάρχει όμως και ή άλλη άποψη ότι οι φοιτητικές εκλογές είναι πολιτικές εκλογές ακόμα και αν αυτοί που μετέχουν σ αυτή τη διαδικασία δεν το συνειδητοποιούν πλήρως. Το κυριότερο, παράγουν πολιτικά αποτελέσματα με βραχυχρόνιες και μακροχρόνιες επιπτώσεις στο πανεπιστήμιο αλλά και στην κοινωνία συνολικά!

Πρωθυπουργός ή βοσκός; Υπάρχει και η άλλη πλευρά της πολιτικής…
Οι φετινές εκλογές διεξάγονται μέσα σε μια έντονη πολιτική επικαιρότητα που είναι αδύνατον να μην τις επηρεάσει… Ζούμε στην δίνη των πολιτικών σκανδάλων και στην απαξίωση της πολιτικής συνολικά. Οι θεσμοί όπως το κοινοβούλιο χρησιμοποιούνται με παραταξιακή-κομματική ιδιοτέλεια, ο πρωθυπουργός της χώρας κλείνει την βουλή όποτε γουστάρει, οι βουλευτές των μεγάλων κομμάτων χρησιμοποιούνται σαν κοπάδι σε μαντρί προκειμένου να συγκαλύψουν την πολιτική αλητεία πρώην ή νυν υπουργών, στους πολίτες δημιουργείται και δικαίως το συναίσθημα ότι όποιος ασχολείται με την πολιτική το κάνει για να κλέψει, για να αναδειχτεί για να υπηρετήσει συμφέροντα…
Αυτό το ζοφερό πολιτικό κλίμα αντανακλάται και στο πανεπιστήμιο… Η αποστροφή για την πολιτική  είναι παρούσα!!! Δεν φταίμε όμως όλοι γι αυτό, δεν το δημιουργήσαμε όλοι δεν θα το πληρώσουμε όλοι. Η αριστερά ήταν απούσα από το μεγάλο φαγοπότι, δεν έκανε παρέα με τους εφοπλιστές και τους εργολάβους. Βρισκόταν μαζί με κοινωνικά κινήματα, στήριζε τις διεκδικήσεις τους, βρέθηκε στο δρόμο μαζί με τα ποτάμια των φοιτητών των νέων και των εργαζομένων διεκδικώντας την αλλαγή του πολιτικού τοπίου, την ρήξη με την χυδαία καθημερινότητα, ένα καλύτερο μέλλον για την νέα γενιά που είναι εφικτό και αναγκαίο.

Κοινό σχέδιο Νέας Δημοκρατίας και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ
Ενώ η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί το 5% του ΑΕΠ για την παιδεία και το 2% για την έρευνα από την πρώτη τετραετία της σήμερα το ποσοστό του ΑΕΠ είναι κάτω του 3% για την παιδεία ο,5% για την έρευνα.  Για την παιδεία η ΝΔ δεν βρίσκει χρήματα… Οι δικαιολογίες που δίνει η ΔΑΠ είναι πολλές: οικονομική κρίση, λιτότητα, στενότητα κοκ Όμως μέσα σε μια βραδιά βρεθήκαν 28 δις για τις τράπεζες… Τι θα γινόταν αν αυτά τα χρήματα πήγαιναν προς την παιδεία; Σίγουρα θα υπήρχε καλύτερη υλικοτεχνική υποδομή, σίγουρα θα είχαμε καλύτερα και δωρεάν συγκράματα σε συνδυασμό με εξοπλισμένες βιβλιοθήκες σίγουρα δεν θα υπήρχε η έλλειψη σε διδακτικό προσωπικό που παρατηρείται σήμερα. 20 χρόνια ΔΑΠ ΝΔΦΚ πρώτη δύναμη στα πανεπιστήμια και 5 χρόνια Νέα Δημοκρατία στη κυβέρνηση τι απολογισμό μπορούν να κάνουν;
Η ΔΑΠ  δεν είναι απλά μια σκληρή συντηρητική παράταξη που σε όλα τα ζητήματα τα τελευταία χρόνια ακολουθει την θέση της ΝΔ .
Είναι τουριστικό γραφείο  (Αράχοβα- Μύκονος- Συνέδρια)
Κάνει την δουλεία της γραμματείας (Σημειώσεις-ανακοινώσεις)
Εξυπηρετεί γενικώς και αορίστως (δίνει πχ  πιο φτηνές βεβαιώσεις παρακολούθησης στο συνέδριο βιοτεχνολογίας που έγινε πριν λίγες μέρες «πελατειακές σχέσεις το λένε αυτό») Είπατε τίποτα για δημόσια παιδεία;
Είναι και λίγο βοηθός για εύρεση  διπλωματικής
Τάζει ότι Βοηθά να πάρει κάποιος μεταπτυχιακό

Επί των ημερών τους μπήκαν δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, τα βιβλία δεν είναι ακριβώς δωρεάν για την ακρίβεια δεν είναι ακριβώς όλα την ώρα που πλουτίζουν οι εκδοτικοί οίκοι, διαλύονται τα δικαιώματα της νέας γενιάς, ενοχοποιείται το άσυλο και οι κοινωνικοί αγώνες στοχοποιούνται. Η πολιτική της ΝΔ για την εργασία βάζει τους νέους εργαζομένους να δουλεύουν μισή ζωή με μισούς μισθούς και stage.

Η απάντηση της αριστεράς
Η κοινωνία τα προηγούμενα Χρόνια αντιστάθηκε με έντονο και δυναμικό τρόπο και θα συνεχίσει να  αντιστέκεται σε αυτή την απαξίωση που επιχειρείται στο πανεπιστήμιο αλλά και στην απαξίωση της ζωής των νέων ανθρώπων όπως επιχειρείται από τις κυρίαρχες πολιτικές.
H δική μας αριστερά δεν είναι απλά μια γκρινιάρικη αριστερά, δεν αντιμετωπίζει τα πάντα με αρνητισμό και με άκαμπτες θέσεις, δεν θεωρεί ότι τα προβλήματα του δημόσιου πανεπιστημίου λύνονται με την έλευση της Δευτέρας Παρουσίας με το πέρας της κόκκινής νύχτας και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Η δική μας αριστερά η ριζοσπαστική και δημοκρατική αριστερά αντιμετωπίζει την απαξίωση του πανεπιστημίου από τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών με προγραμματική επάρκεια με αναλυτικές και επεξεργασμένες προτάσεις χωρίς στείρους αρνητισμούς στα πάντα, το παλεύει καθημερινά μέσα και έξω από τις σχολές, στους δρόμους, στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, στα όργανα συνδιοίκησης, στα μαθήματα, παντού… Το παλεύει ακόμα και στα όνειρα της…

Το σχέδιο της Αριστερής Ενότητας και της ΑΝ.Α.ΠΝΟΗΣ
Η στρατηγική επιλογή για την ενότητα των δυνάμεων της αριστεράς κατ αρχήν στο επίπεδο της κοινής δράσης μέσα στις σχολές δεν έγινε απλά για να βαυκαλιζόμαστε ως οι μεγάλοι σωτήρες της χαμένης τιμής της αριστεράς ή για να ξεγελάσουμε τους άλλους αριστερούς της ΕΑΑΚ ή της ΠΚΣ και να καρπωθούμε εκλογικά οφέλη. Η ενότητα στη δράση της αριστεράς είναι η μόνη πολιτική επιλογή που μπορεί να απελευθερώσει τεράστιες κοινωνικές δυνάμεις που βρίσκονται εγκλωβισμένες στο εσωτερικό του δικομματισμού και περιμένουν μια άλλη πρόταση. Όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη, ένα νέο σύστημα αρχών και αξιών με γνώμονα όχι τα κέρδη αλλά τους ανθρώπους την γνώση την επιστήμη και την εκπαίδευση.

Διαβάζοντας τα προεκλογικά φυλλάδια των άλλων παρατάξεων της αριστεράς…
Εμείς δεν θα τους ακολουθήσουμε στον δρόμο της λασπολογίας και του ενδοαριστερου ξεκατινιάσματος, έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε. Εμείς ακόμα και στις ώρες της εκλογικής αναμέτρησης θα προτάσσουμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν με την ΕΑΑΚ και την ΠΚΣ… Θα χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις μας για να αποδημήσουμε την ΔΑΠ ΝΔΦΚ τον ιδεολογικό μας αντίπαλο και δεν θα υπονομεύουμε τους εν δυνάμει συμμάχους μας όπως αυτοί κάνουν για εμάς…
Για την ΚΝΕ το είχαμε συνηθίσει… Λασπολογία μέχρι τέλους, πες πες κάτι θα μείνει, τι ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ/ΑΡΕΝ/ΑΝΑΠΝΟΗ είναι με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τι ότι στηρίζουμε τον Νόμο πλαίσιο, τι ότι θέλουμε τα ΚΕΣ και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τι ότι είμαστε διαρκώς μια πολιτική δύναμη που επιχειρεί να ξεγελάσει τους αριστερούς και να τους φέρει στο σύστημα και άλλα ανάξια λόγου και απάντησης για όποιον δεν φορά παρωπίδες και η ακοή του και η όραση του δουλεύει ικανοποιητικά ώστε να μπορεί να παρακολουθεί συνελεύσεις, τα κείμενα μας τα περιοδικά μας ακόμα και ραδιόφωνο ή τηλεόραση.
Η έκπληξη μας ήρθε από την ΕΑΑΚ η όποια σαν μικρό ΚΚΕ επιχειρεί να προσδώσει ανάλογες κατηγορίες στο προεκλογικό της φυλλάδιο… Μα καλά τέτοια ευκαιριακή πολιτική αντιμετώπιση; Τόσος τυχοδιωκτισμός; Αν είμαστε τόσο δεξιοί και τόσο επικίνδυνοι όσο αναφέρετε στο φυλλάδιο σας πως σε μια σειρά γενικών συνελεύσεων τα τελευταία 4 χρόνια είχαμε κοινή πορεία και σημειώσαμε κοινές νίκες; Ας ελπίσουμε ότι ήταν ένα ατυχές copy paste μια κακή  κλεμμένη παράγραφος από κάπου… Από που δεν ξέρουμε ούτε μπορούμε να φανταστούμε… Ευτυχώς δεν αναφέρει πουθενά μέσα την λέξη ΑΝΑΠΝΟΗ όποτε ίσως να έχει γίνει κάποιο λάθος

Στις 13 Μαΐου δεν θα ψηφίσουμε τους φίλου μας, δεν θα ψηφίσουμε για γραμματεία δεν θα διαλέξουμε την καλύτερη εκδρομή ή τα καλύτερα μπουζούκια. Θα ψηφίσουμε πολιτικά… Επιλέγουμε την Αριστερή Ενότητα επιλέγουμε την ΑΝΑΠΝΟΗ. Στις 14 θα είμαστε και πάλι παρόντες σε όλους τους αγώνες για να δώσουμε την μάχη για ένα καλύτερο βιολογικό, σε ένα καλύτερο πανεπιστήμιο σε μια καλύτερη κοινωνία σε έναν καλύτερο κόσμο. Για να το επιτύχουμε αυτό χρειαζόμαστε μια ισχυροποιημένη αριστερά την αριστερά των ανοιχτών οριζόντων της δημοκρατίας της, οικολογίας, του πλουραλισμού των απόψεων των κοινωνικών κινημάτων, την αριστερά που θέλει να ανατρέψει την σημερινή κατάσταση και να φέρει τα πάνω κάτω.

ΝΑΙ αυτή η αριστερά είναι στη σχολή μας η ΑΝΑΠΝΟΗ και με την συμμετοχή όλων μπορεί να γίνει πιο ισχυρή και πιο μαχητική

20 χρόνια ΔΑΠ ΝΔΦΚ 5 χρόνια Νέα Δημοκρατία!!!


20 χρόνια ΔΑΠ ΝΔΦΚ 5 χρόνια Νέα Δημοκρατία!!!
Φτάνει πια… Μας καταστρέφετε το παρόν και το μέλλον μας!!!

  • Η ΔΑΠ είναι η παράταξή των φοιτητών αυτή που ασχολείται με τα προβλήματα τους και όχι με γενικόλογές πολιτικολογίες!!!

ΜΠΡΑΒΟ 20 χρόνια πρωτιάς αυτό κατάφερε είναι τα περισσότερα βιβλία να  έρχονται μια            εβδομάδα πριν την εξεταστική!!! Την ίδια ώρα που κάποιοι εκδοτικοί οίκοι πλουτίζουν.

  • Η ΝΔ είναι η παράταξη που έχει προτεραιότητα τους νέους η παράταξη που έχει ως προτεραιότητα την παιδεία…

Ενώ η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί το 5% του ΑΕΠ για την παιδεία και το 2 % για την έρευνα από την πρώτη τετραετία της σήμερα το ποσοστό του ΑΕΠ είναι κάτω του 3% για την παιδεία ο,5% για την έρευνα…

  • Η ΔΑΠ είναι η παράταξη που ενδιαφέρεται για την ποιότητα ζωής του φοιτητή και για τον οικογενειακό  προϋπολογισμό!!!

Βεβαίως αλλά δεν λέει κουβέντα για τα δίδακτρα που έχουν μπει στα περισσότερα «δημόσια» πανεπιστήμια της χώρας στο μεταπτυχιακά προγράμματα και δεν μιλάει είτε γιατί θεωρεί ότι τα δικά της παιδιά έχουν να πληρώσουν ή ότι τα δικά της παιδιά θα πληρωθούν από τα δίδακτρα (το πιο πιθανό).

  • Η Ν.Δ. Εκφράζει τον μεσαίο χώρο και έχει την δυναμική της στους νέους ανθρώπους..

Βεβαίως γι’ αυτό θέλει να διαλύσει το άσυλο, γι αυτό επιστρατεύει την αστυνομία σε κάθε φοιτητική διαμαρτυρία γι’ αυτό έχει επιλέξει για τους νέους την ανασφάλιστη εργασία, τους μισθούς εξαθλίωσης και τα stage .

  • H ΔΑΠ δεν είναι κομματική παράταξη δεν είναι αποκλειστικά ΝΔ έχει κ άλλους , είναι μια χαρούμενη παρέα που θέλει να περνάει καλά.

Η ΔΑΠ στήριξε την κυβέρνηση και το υπουργείο με νύχια και με δόντια σ όλες του τις δύσκολες στιγμές έδωσε ιδεολογική μάχη για την κυβέρνηση και θα συνεχίσει να το κάνει υπονομεύοντας το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου.

  • Η ΔΑΠ μας ενημερώνει μας δίνει παλιά θέματα και σημειώσεις… Η ΔΑΠ ενδιαφέρεται για την επιστήμη ασχολείται με το συνέδριο βιολογίας

Μπράβο αν οι εκλογές γινόταν για να εκλέξουμε την γραμματεία της σχολής και των τομέων και  δεν υπήρχαν πολιτικά επίδικα και εμείς ΔΑΠ θα ψηφίζαμε.

  • Η ΔΑΠ μας πάει στον Κιάμο και είναι γενικώς χαρούμενοι…

Συγνώμη παιδιά αλλά εμείς δίνουμε πρόοδο ΦΖ  καλά να περάσετε αν και Πέμπτη …

Οι φοιτητικές εκλογές είναι πολιτικές εκλογές!!! Η ΔΑΠ ΝΔΦΚ είναι μια σκληρή συντηρητική παράταξη που σε όλα τα ζητήματα τα τελευταία χρόνια ακολουθει την θέση της ΝΔ το ιλουστρασιόν περίβλημα της δεν πρέπει και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να καλύψει το ζοφερό μέλλον που μας επιφυλάσσουν από κοινού τα σχεδία των στελεχών της ΔΑΠ και της ΝΔ.

Στις 13 Μαΐου ψηφίζουμε ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Ψηφίζουμε για να κάνουμε πράξη το πανεπιστήμιο που ονειρευτήκαμε για να ζήσουμε την ζωή που μας αξίζει!!!

Ψηφίζουμε ΑΝ.Α.ΠΝΟΗ Βιολογικού !!!

logo-aren

logo_anapnohs1

Απόφαση πανελλαδικού διημέρου ΑΡ.ΕΝ – Ο Δεκέμβρης μας δείχνει τον δρόμο


Ο Δεκέμβρης μας δείχνει το δρόμο

Η εξέγερση του Δεκέμβρη αποτελεί την σημαντικότερη πολιτική εξέλιξη της χρονιάς, ο αυθόρμητος χαρακτήρας, οι έντονα ριζοσπαστικές πρακτικές που αναδείχθηκαν, η συμμετοχή κοινωνικών ομάδων που ώς τώρα ήταν αποκλεισμένες απο οποιαδήποτε διεκδίκηση, η μαζικότητα και η διάρκεια των κινητοποιήσεων συγκρότησαν ένα εκρηκτικό μείγμα που κατάφερε να αναδείξει ζητήματα και να χαράξει διαχωριστικές γραμμές στο πολιτικό τοπίο  και στην κοινωνία.

Ο Δεκέμβρης που ξέσπασε στο φόντο της οικονομικής και πολιτικής κρίσης έχει αφήσει το ανεξίτηλο στίγμα του στην ελληνική κοινωνία.Στο πρώτο στρατόπεδο ήταν η δικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που στα δύσκολα πάνε πάντα μαζί, με όπλο τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, τα ΜΜΕ  και τους παρακρατικούς «φιλήσυχους» πολίτες της Χρυσής Αυγής, της ΟΝΝΕΔ, και του δημάρχου της ΝΔ της Λάρισας. Βρήκε βέβαια και συμμάχους τόσο από τα δεξιά με τον ΛΑΟΣ να δείχνει το φασιστικό του πρόσωπο, ζητώντας από την κυβέρνηση να επέμβει ο στρατός για να καταστείλει τις κινητοποιήσεις, όσο κι από τα «αριστερά» με το KΚΕ να καταγγέλλει τους πάντες ως προβοκάτορες και πράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών, καταπολεμώντας όπως συνηθίζει κάθε λαϊκή έκφραση που δεν ελέγχει.

Το δεύτερο στρατόπεδο ήταν η πλειοψηφία της κοινωνίας που φυσιολογικά, άμεσα εξέφρασε την οργή της για τη δολοφονία ενός εφήβου αλλά και για όλα τα αδιέξοδα που οι κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ έχουν δημιουργήσει. Ήταν οι 15χρονοι μαθητές που κυρίως βγήκαν στους δρόμους με πρωτοφανή μαζικότητα, ταυτιζόμενοι με τον Αλέξη, αντιδρώντας στην καταστολή αλλά και στο μαύρο μέλλον που ήδη διακρίνουν, να τους ετοιμάζουν οι από πάνω. Μιλάμε για μια γενιά εγκλωβισμένη ανάμεσα στο καταναγκαστικό σχολείο της βάσης του 10 και το φροντιστήριο, με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο, που δεν βλέπει καμιά προοπτική για το μέλλον τις, που σαν φοιτητές θα συνεχίσουν να δέχονται τις αντιεκπαιδευτικές επιθέσεις και σαν εργαζόμενοι δεν θα έχουν κανένα δικαίωμα όντας αναλώσιμα υλικά για τις επιχειρήσεις. Ήταν όμως και όλοι εκείνοι που μπορεί να μην κατέβηκαν στον δρόμο, μπορεί να πάγωναν στις εικόνες βίας που αναπαρήγαγαν συνεχώς τα ΜΜΕ, σίγουρα όμως αναγνώρισαν το δίκαιο της εξέγερμένης νεολαίας. Αυτόν τον πόλο εξέφρασε σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο ο ΣΥΡΙΖΑ, που δέχτηκε και όλα τα πυρά του αστικού κόσμου, δείχνοντας πόσο επικίνδυνη για το σύστημα και χρήσιμη για τον λαό μπορεί να είναι μια αριστερά που σταθερά στηρίζει και συμμετέχει σε κινήματα και εξεγέρσεις, δημιουργώντας όλο και δυνατότερους δεσμούς με τον κόσμο της εργασίας και την νεολαία.

Σχηματικά θα μπορούσαμε να πούμε οτι η εξέγερση του Δεκέμβρη ενέπνευσε ένα ολόκληρο φάσμα κοινωνικών αγώνων:

  • Στο πολύμορφο κίνημα αλληλεγύης που αναπτύχθηκε γύρω απο την δολοφονική επίθεση ενάντια στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και κατάφερε να υπερβεί τα στενά πλαίσια του κινήματος αλληλεγύης και να θέσει με ριζοσπαστικούς και μαζικούς όρους σε σειρά εργασιακών χώρων τα ζητήματα του σύγχρονου δουλεμπορίου δηλαδή των εργολαβιών και της ενοικίασης εργαζομένων καθώς και να προκαλέσει μία σειρά αντιρατσιστικών δράσεων. Οι αγώνες γύρω απο τις εργολαβίες του ΗΣΑΠ και του ΑΠΘ κατάφεραν να αποσπάσπουν νίκες .
  • Στους κατα τόπους αγώνες γύρω απο ζητήματα ελεύθερων χώρων και αυτοργανομένες και απο τα κάτω δράσεις και κινητοποιήσεις στις γειτονιές.
  • Στις κινητοποιήσεις για την απελευθέρωση των φυλακισθέντων της εξέγερσης.
  • Στο κίνημα αλληλεγύης στον Παλαιστινιακό λαό κατα την διάρκεια της ισραηλινής σφαγής στη Γάζα.
  • Στο Γενάρη των αγροτών
  • Σε σειρά εργατικών αγώνων ενάντια στα λουκέτα, τις απολύσεις,τη μείωση μισθών και το ασφαλιστικό.

Συνολικά, η δεκεμβριανή εξέγερση κατάφερε να αναδείξει τα αδιέξοδα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού  προκαλόντας σοβαρά ρήγματα στην ανοχή ή συναίνεση των απο κάτω στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο. Επιπλέον η μαζική κινητοποίηση της νεολαίας αποτέλεσε μια ξεκάθαρη απάντηση στην επίθεση που δέχονται οι νέοι/νέες στα στοιχειώδη δικαιώματα τους σε εργασία, δημοκρατικές ελευθερίες και εκπαίδευση, επίθεση η οποία μέσα  στον φόντο της οικονομικής κρίσης διογκώνεται επικίνδυνα. Η δεκεμβριανή εξέγερση έφερε όμως και με δυναμικό τρόπο στο προσκήνιο ένα κοινωνικό ρεύμα διατεθειμένο να αναλάβει δράση και να πρωταγωνιστήσει, μια τεράστια λαϊκή διαθεσιμότητα, ίχνη της οποίας βλέπαμε το τελευταίο διάστημα σε μια σειρά από κοινωνικούς αγώνες (ελεύθεροι χώροι, φοιτητικό κίνημα κλπ). Ο Δεκέμβρης όμως λειτούργησε και προωθητικά για τη συσπείρωση των μηχανισμών της εξουσίας και στην προσπάθεια δημιουργίας ενός άλλου ρεύματος στην ελληνική κοινωνία που αποζητά την επιστροφή στην κανονικότητα, αποζητά την ηρεμία, την τάξη και την ασφάλεια .

Δεν θα πληρώσουμε εμέις την κρίση τους

Η βαθιά κρίση που μαστίζει την παγκόσμια, αλλά και την ελληνική οικονομία, έχει γίνει πρώτο θέμα στην πολιτική ατζέντα, αλλά και στην καθημερινή μας ζωή. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η οικονομική κρίση είναι πραγματική, με πραγματικές συνέπειες για τις οικονομίες. Οι επιπτώσεις της είναι πλέον ορατές άλλωστε στην καθημερινότητα μας με τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις, τους πενιχρούς μισθούς και συντάξεις, τα λουκέτα σε πολλές επιχειρήσεις και το συνεχώς αυξανόμενο κόστος ζωής, την ίδια στιγμή που οι ελαστικές και επισφαλείς σχέσεις εργασίας, τα stage και το σύγχρονο εργατικό δουλεμπόριο των εργολαβιών γίνεται καθεστώς. Είναι φανερό πως η γενεσιουργός αιτία της κρίσης βρίσκεται στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και όχι τα περίφημα άπληστα «golden boys» όπως προβάλλεται από τα ΜΜΕ και από τις κυβερνήσεις. Υπεύθυνοι για την κρίση στην χώρας μας είναι οι κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που διαχρονικά και κατ’ εντολή της ΕΕ, συνέβαλαν τα μέγιστα στην γιγάντωση των ανισοτήτων και με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους όξυναν τα προβλήματα του λαού.

Ποια είναι η απάντηση του κεφαλαίου όμως στην κρίση; Όλο και περισσότερος νεοφιλελευθερισμός! Θέλουν να φορτώσουν το κόστος της κρίσης που αυτοί δημιούργησαν στις πλάτες των εργαζομένων και της νεολαίας. Η κυβέρνηση έδειξε με τον καλύτερο τρόπο τις προθέσεις της χαρίζοντας 28 δις στις τράπεζες κλέβοντας τα απ’ όλους εμάς, καθώς αυτά τα λεφτά θα έπρεπε να διατεθούν για τους μισθούς, την παιδεία, την υγεία και την ασφάλιση που πλέον φαντάζουν αγαθά πολυτελείας.

Ταυτόχρονα, σε μια κατεύθυνση επούλωσης των ρωγμών που δημιουργήθηκαν στη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία το Δεκέμβρη και μπροστά στο φόβο των επερχόμενων εξεγέρσεων και αγωνων που προκύπτουν λόγω της κρίσης, το κράτος και οι μηχανισμοί του περνουν μια σειρά απο  μέτρα καταστολής και τρομοκράτησης.

  • Καλλιεργείται κλίμα τρομουστερίας και διάχυτου φόβου, μέσω της υπερπροβολής διάφορων καταστάσεων βίας κυρίως απο τα ΜΜΕ, που ώς κίνηση στοχέυει στη συντηριτικοποίηση της κοινωνίας.
  • Την αυταρχικοποίηση του νομικού πλαισίου (κουκουλονόμος, περιύβριση αρχής κ.α)
  • Την κατασταλτική θωράκιση του κράτους, μέσα απο σειρά νέων σωμάτων ασφαλείας (ομάδα Δελτα) καθώς και οργανωτική ενίσχυση των ήδη υπαρχόντων.
  • Την συντονισμένη και συγκροτημένη επίθεση στο πανεπιστημιακό άσυλο. Είναι σαφές ότι το άσυλο διασφαλίζει τη δυνατότητα των φοιτητών και συνολικότερα της κοινωνίας , να αγωνίζονται, να εξεγείρονται και να νικάνε, με τελευταίο παράδειγμα την εξέγερση του Δεκέμβρη. Γι’ αυτό και η υπεράσπιση του ασύλου  είναι αναγκαία, όχι μόνο για το φοιτητικό κίνημα αλλά, και εν μέσω, κρίσης, συνολικά για την ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων και για τα δικαιώματά μας. Παράλληλα, διασφαλίζει την συνέχιση του ρόλου του Πανεπιστημίου, ως χώρο ελεύθερης ακαδημαϊκής διδασκαλίας και ως ελεύθερο κοινωνικό χώρο που προστατεύει, πέρα από ιδέες, και πρακτικές. Το πώς θα είναι ένα Πανεπιστήμιο χωρίς άσυλο φάνηκε ξεκάθαρα στις εικόνες εισβολής αστυνομικών σε ιδρύματα στην Γαλλία και στην Ισπανία, με αναίτιες συλλήψεις καθηγητών και φοιτητών , απλά και μόνο επειδή κατέλαβαν με αποφάσεις των συλλόγων τους τα Πανεπιστήμια. Επιπλέον στην κατεύθυνση αποδόμησης του πανεπιστημιακού ασύλου εντάσσονται και προτάσεις όπως αυτή του Σπηλιωτόπουλου για   μετατροπή του Πολυτεχνείου σε μουσείο και τη μεταφορά των μαθημάτων στην Πολυτεχνειούπολη

Το περιβάλλον της κρίσης δημιουργεί ευνοικούς όρους για να υπάρξουν αντιστάσεις και αγώνες για μια άλλη κοινωνία. Τα αδιέξοδα όλο και περισσότερο γεννούν αμφιβολίες στον κόσμο για το κατά πόσο αυτό το σύστημα δρα προς το συμφέρον του ανθρώπου. Η αμφισβήτηση αυτή προκαλεί μια όλο και γενικότερη κρίση που πλήττει τις ίδιες τις αρχές, και την αξιοπιστία του καπιταλισμού. Η οικονομική εξαθλίωση και το γκρέμισμα κάθε διεξόδου για το μέλλον προκαλεί οργή σε όσους καταπιέζονται. Οργή που όλο και πιο συχνά θα μετατρέπεται σε ξεσπάσματα, κινητοποιήσεις και εξεγέρσεις όπως αυτή του Δεκέμβρη που θα αμφισβητούν την εξουσία του κεφαλαίου. Σκοπός και ιστορικό χρέος της Αριστεράς είναι να παλέψει ώστε να μη χρειαστεί μια δολοφονία για να έρθει το επόμενο ξέσπασμα. Είναι χρέος μας απέναντι στην κοινωνία να προετοιμάσουμε και να οργανώσουμε νέες κινητοποιήσεις, νέες διεκδικήσεις, νέες εξεγέρσεις, να καλέσουμε όλο τον λαό, φοιτητές, άνεργους, εργαζόμενους ντόπιους και μετανάστες, μαθητές σε κοινούς αγώνες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, για να διεκδικήσουμε το μέλλον που μας έχουν κλέψει.

Η κρίση δεν παρουσιάζεται μόνο στο επιπεδο της οικονομίας αλλα και στο επίπεδο  του πολιτικού συστήματος, με μια έυθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία της κυβέρνησης. Το ΠΑΣΟΚ αναδύεται με την βοήθεια κυρίαρχων κέντρων (μεγάλα δημοσιογραφικά συγκροτήματα) ως ο μοναδικός πόλος διεξόδου απο την πολιτική και οικονομική κρίση. Αντιλαμβανόμαστε όμως οτι η «πράσινη οικονομία» δεν είναι τίποτα άλλο απο την νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ με άλλο χρώμα.

Υπο το πρίσμα όλων των παραπάνω διαμορφώνεται και το πολιτικό περιεχόμενο των φοιτητικών εκλογών του 2009.

Οι  φοιτητικές εκλογές είναι μια διαδικασία, η οποία έτσι και αλλιώς δεν αποτελεί το άπαν για την φοιτητική αριστερά ειδικά με τους όρους που αυτές γίνονται, άλλωστε  με τους υπάρχοντες μηχανισμούς δεν μπορούν να αλλάξουν απο την μία μέρα στην άλλη τον συσχετισμό δύναμης. Όμως, έχουν πολύ μεγάλη σημασία για εμάς αφ’ ενός γιατί πάρα πολλοί φοιτητές συμμετέχουν σ’ αυτή τη διαδικασία  και μπαίνουν στη λογική να προβληματιστούν πολύ πιο έντονα γύρω από το πολιτικό μας σχέδιο , απ’ ότι σε άλλες χρονικές περιόδους. Αφ’ ετέρου αποτυπώνουν τους συσχετισμούς στα  όργανα των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων , όργανα τα οποία παίζουν ένα κομβικό ρόλο στην συγκρότηση ή μη διαδικασιών εντός των φοιτητικών συλλόγων και γενικότερα στην ανάπτυξη ή μη συλλογικών αγώνων σ’ αυτούς. Τα απτά παραδείγματα σε συλλόγους που η ΔΑΠ κατέχει την αυτοδυναμία και η αριστερά είναι πολύ αδύναμη, όπως το ΠΑ.ΠΕΙ. ή το οικονομικό της νομικής, όπου δεν γίνονται διαδικασίες συλλόγων ούτε κατά διάνοια, αλλά και σε συλλόγους όπου υπάρχει πολύ δυνατό το δικομματικό στοιχείο , αποδεικνύουν την σημασία της εκλογικής καταγραφής. Για την αριστερά το πιο σημαντικό  παραμένει η οργάνωση των μαχών μέσα στις σχολές, τα αμφιθέατρα και τους δρόμους.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές έχουν μια ιδιαίτερη σημασία. Το κεντρικό ζήτημα που τίθεται  και απο την πλευρά του αντιπάλου είναι κατα  πόσο η εξέγερση του Δεκέμβρη άλλαξε πραγματικά τους συσχετισμούς στη νεολαία. Είναι κρίσιμο να καταγραφεί και εκλογικά αν υπήρξε μια μετατοπίση των φοιτητών/-τριών προς τα αριστερά, αν θα ενισχυθούν οι δυνάμεις εκείνες που πήραν θέση με την μεριά της εξεγερμένης νεολαίας τον Δεκέμβρη.

Όσων αφορά την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση η πιο πρόσφατη εξέλιξη ήταν η αλλαγή της πολιτικής τακτικής του ΥΠΕΠΘ. Υπο την πολιτική πίεση της εξέγερσης του Δεκέμβρη η κυβέρνηση αναγκάστηκε να προβεί σε έναν τακτικό ελιγμό τοποθετώντας στην θέση του υπουργού παιδείας των επικοινωνιακό Σπηλιοτόπουλο προκειμένου να διαμορφώσει μια νέα συναίνεση στην εκπαιδευτική πολιτική μέσω ενός ψευδεπίγραφου διαλόγου από μηδενική βάση. Παράλληλα, η εκπαιδευτική αναδιάρθωση υλοποιείται σε μια σειρά από σχολές (αξιολόγηση, συγγράματα, υποχρηματοδότηση) ενώ η αναγνώριση των Κ.Ε.Σ επιβραδύνεται και  το υπουργείο αποφεύγει να προκαλέσει νέες αντιδράσεις καταθέτοντας νέα νομοθετήματα.

Είναι ένας διάλογος μαϊμού, στον οποίο συμμετέχουν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ και διατρανώνει ότι θα συμβάλλει στην βελτίωση της παιδείας! Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο, ακόμα περισσότερες θυσίες για μας. Άλλωστε κανένας διάλογος δεν χρειάζεται για να αποσυρθεί ο νόμος πλαίσιο που αποδεδειγμένα είναι αντιεκπαιδευτικός. Κανένας διάλογος δεν χρειάζεται για να δώσει η κυβέρνηση το  λιγότερο 5% για την παιδεία. Κανένας διάλογος δεν χρειάζεται για να καταργηθεί η βάση του 10 ή να κλείσουν όλα τα ΚΕΣ. Είμαστε μια γενιά που της τα ζητάνε όλα και δεν της δίνουν τίποτα. Μας υπολογίζουν για το νέο εργατικό δυναμικό που θα τροφοδοτεί την ελαστική και ανασφάλιστη εργασία. Θέλουν μια νεολαία που ακόμη και αν  έχει πολλά πτυχία και εξειδικευμένες γνώσεις δεν θα έχει κανένα δικαίωμα.

Επιπλέον, η πρόσφατη ανακατάληψη της ΠΟΣΔΕΠ από τις δυνάμεις του δικομματισμού και της ΑΡΜΕ αποτελεί σαφώς μία οπισθοχώρηση στο εσωτερικό του πανεκπαιδευτικού κινήματος. Η απερχόμενη ηγεσία της Ομοσπονδίας αποτέλεσε τα τελευταία χρόνια αναπόσπαστο κομμάτι των κινητοποιήσεων απέναντι στα κυβερνητικά σχέδια για την εκπαίδευση. Η εξέλιξη αυτή διευκολύνει αφάνταστα την κυβέρνηση, αφού έχει πλέον ένα καλό συνομιλητή μέσα στα Πανεπιστήμια. Τα πρώτα δείγματα γραφής που έδωσε η νέα ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ (συμμετοχή στο διάλογο του Σπηλιωτόπουλου, αποχή από την απεργία της 2 Απρίλη, θετική στάση στην εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στο ΑΠΘ), προδιαγράφει τον ρόλο που θα παίξει στην εφαρμογή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης απέναντι στα αγωνιζόμενα κομμάτια της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Η κυβέρνηση, υιοθετώντας τις ακροδεξιές κραυγές του ΛΑΟΣ και με τα ΜΜΕ πλήρως συντονισμένα, επιλέγει να πολώνει την πολιτική συζήτηση συσχετίζοντας φαινόμενα βίας με το πανεπιστημιακό άσυλο, με απώτερο στόχο την κατάργησή του. Στην προσπάθεια τους αυτή το ΠΑΣΟΚ αποτελεί το καλύτερο στήριγμα καθώς ανοιχτά ποινικοποιεί αδιακρίτως τις καταλήψεις και κάθε μορφή αγώνα του φοιτητικού κινήματος όπως αυτά εκφράστηκαν δια στόματος της Α. Διαμαντοπουλού και του Θ. Πάγκαλου. Συνθέτουν μια εικόνα του πανεπιστημίου- άντρο υπόθαλψης «κουκουλοφόρων» και εγκληματιών, προβάλοντας επεισόδια και περιστατικά τυφλής βίας που δεν έχουν καμία σχέση με τους οργανωμένους αγώνες του φοιτητικού κινήματος και εκ του αποτελέσματος τους προβοκάρουν και τους υπονομεύουν, όπως τα περιστατικά με τον καθηγητή Πανούση και το Κολωνάκι.

Τα ζήτημα που έβαλαν όλες οι φοιτητικές κινητοποιήσεις και ανέδειξε ακόμη πιο ηχηρά ο Δεκέμβρης ήταν, ότι οι ανάγκες μας δεν χωρούν στο μέλλον που μας ετοιμάζουν, ότι δεν θα ζήσουμε με 600 Ε, δεν θα δουλεύουμε ανασφάλιστοι και για 65 ώρες, δεν θα σπουδάζουμε για ένα πτυχίο που δεν θα έχει κανένα αντίκρισμα. Δεν θα δεχτούμε ένα πανεπιστήμιο- αυταρχικό κολέγιο, που θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Δεν θα διαπραγματευτούμε τίποτα λιγότερο από το να ζούμε με αξιοπρέπεια. Οι πρόσφατοι αγώνες της νεολαίας μας έδειξαν οτι μπορούμε να νικάμε!

Οι φορείς του δικομματισμού μέσα στα πανεπιστήμια, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, που εδω και χρόνια προσπαθούν να απονεκρώσουν πολιτικά τις διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων (ιδιαίτερα των γενικών συνελευσεων), και δρουν ως το μεγαλύτερο εμπόδιο στην προσπάθεια ανάπτυξης συλλογικών αγώνων (νόμος- πλαίσιο, άρθρο 16, δεκεμβριανή εξέγερση), ήταν αυτές που υπερασπίστηκαν την κυβέρνηση των δολοφόνων μέσα στην εξέγερση του Δεκέμβρη και που στηρίζουν την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση μέσα στις σχολές. Δεν ξεχνάμε βέβαια και την σταση της ΠΚΣ, που καταγγέλοντας την εξέγερση έσπευσε να ταχθεί με την τάξη και την ασφάλεια αποδεικνύοντας οτι δεν αποτελεί ουσιαστική απειλή για το σύστημα.

Οι μεγάλες μάχες είναι μπροστά μας

Η Αριστερή Ενότητα θέλει να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός μετώπου αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό και γενικότερα στην επίθεση του κεφαλαίου στους εργαζόμενους και την νεολαία. Στοχοποιούμε το δικομματικό σύστημα εξουσίας ως τον κύριο εκφραστή των συμφερόντων και επιλογών της άρχουσας τάξης στη χώρα μας. Η κυβέρνηση της ΝΔ με την πλήρη σύμπνοια της συμπολίτευσης ΠΑΣΟΚ και με την αντιλαϊκή της πολιτική (ιδιωτικοποιήσεις, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, υπονόμευση του ασφαλιστικού συστήματος κλπ) συνέβαλε τα μέγιστα στην όξυνση των επιπτώσεων της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα.

Ο αγώνας για την συγκρότηση αντιστάσεων που θα συμβάλλουν στην υπέρβαση με όρους κινήματος της οικονομικής κρίσης δεν μπορεί παρά να έχει κεντρικά πολιτικά χαρακτηριστικά συνολικού πολιτικού αγώνα. Ειδικά η νεολαία αποτελεί το κομμάτι αυτό της κοινωνίας που χτυπιέται πιο έντονα από τις συνέπειες τις κρίσης, η Αριστερή Ενότητα θα πάρει πρωτοβουλίες και θα αγωνιστεί στα μέτωπα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, εργασιακής προοπτικής, δημοκρατικών δικαιωμάτων το επόμενο διάστημα στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας.

Η Αριστερή Ενότητα παλεύει ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό μέσα και έξω από τις σχολές, ενάντια στην εμπορευματοποίηση της παιδείας και την εντατικοποίηση των σπουδών, ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Επιπλέον παλεύουμε για το δικαίωμά μας στην εκπαίδευση μέσω της ενίσχυσης της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση-στέγαση-μεταφορές-δωρεάν συγγράμματα). Παλεύουμε για ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο (το οποίο θα περιλαμβάνει τα ριζοσπαστικά κομμάτια των μελών ΔΕΠ με τα οποία βρεθήκαμε σε κοινούς αγώνες το προηγούμενο διάστημα) ικανό να αποκρούσει τη νεοφιλελεύθερη επίθεση στην εκπαίδευση. Δεν δεχόμαστε καμμία περιστολή του ασύλου και παλεύουμε για την διεύρυνση του και σε άλλους κοινωνικούς χώρους.

Μπροστά στον εργασιακό μεσαίωνα (απολύσεις, ελαστικοποίηση εργασίας, μείωση μισθών, ανεργία)  που μας ετοιμάζουν απαντάμε με τους αγώνες μας ενάντια στις επισφαλείς σχέσεις εργασίας καθώς και την προσπάθεια υπονόμευσης των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων μέσω τις υποβάθμισης των πτυχιών μας.

Τέλος, μπροστά στην συνεχόμενη αμφισβήτηση των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων από πλευράς του νεοφιλελευθερισμού, δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω.

Για την αγωνιστική ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ, μια ανασυγκρότηση που θα βαθύνει την πολιτική κουβέντα εντός των φοιτητικών συλλόγων και θα βάλει πιο ξεκάθαρα τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των παρατάξεων ενώ θα κεντρικοποιήσει την μάχη του φοιτητικού κινήματος με τις πολιτικές του δικομματισμού και εν προκειμένω της κυβέρνησης. Όμως η ανασύσταση της ΕΦΕΕ δεν είναι πανάκεια για το κίνημα και είναι αυτονόητο ότι τον πρώτο λόγο θα έχουν οι φοιτητές/-τριες μέσω των γενικών συνελεύσεων, οι οποίοι θα μπορούν να χαράζουν τον δικό τους σχεδιασμό ακόμη και κόντρα σε μη αγωνιστικές αποφάσεις της ηγεσίας της όπως το 79.

Την τελευταία περίοδο, μετά την δική μας εξέγερση, ξετυλίγονται μαζικοί και ριζοσπαστικοί αγώνες σε όλη την Ευρώπη με κεντρικό σύνθημα «δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση σας!». Στη Γουαδελούπη , την Ιταλία ,τη Γαλλία και την Ισπανία  οι φοιτητές αγωνίζονται με διαδηλώσεις και καταλήψεις ενάντια στις περικοπές και την ιδιωτικοποίηση της Παιδείας αλλά κι οι εργαζόμενοι σε εργοστάσια κι υπηρεσίες,οι άνεργοι κι οι ελαστικά εργαζόμενοι – «πρεκάριοι»- προχώρησαν σε μεγάλες απεργίες και διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων.Η πανευρωπαϊκή αντίσταση τρομάζει κι αναδιπλώνει τους  ισχυρούς της άρχουσας τάξης.

Δυστυχώς για κάποιους ο Δεκέμβρης που μας πέρασε ήταν μόνο η πρόβα. Μια πρόβα που έδειξε ότι η νεολαία δεν είναι διατεθειμένη να ζήσει μέσα στην ανασφάλεια και την εργασιακή περιπλάνηση, να ζήσει μια ζωή χωρίς δικαιώματα και χωρίς αξιοπρέπεια. Αυτό που μπορούμε να τους υποσχεθούμε είναι ότι δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω από τους αγώνες μας, μέχρι να κτίσουμε ένα κόσμο που να χωράει τα όνειρα και τις ανάγκες μας

logo-aren

ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΕΣ ΘΥΡΕΣ…! ΗΤΤΗΜΕΝΕΣ ΙΔΕΕΣ…


Η ΠΟΛΥΔΙΑΦΗΜΙΣΜΕΝΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ της ΠΚΣ (δείτε και εδω)  ΔΙΕΞΗΧΘΗ ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΘΥΡΕΣ ΣΤΟ 11Β.

Η ΔΕ ΕΙΣΟΔΟΣ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΟΥΝΤΑΝ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΑΛΛΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΣΧΗΜΑΤΩΝ.

Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΟΥΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΔΑΜΠΑΡΩΜΕΝΑ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΑ!!!

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΤΗΣ ΠΚΣ ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΑΕΡΑΣ…ΣΕ ΑΝΟΞΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΕ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΜΟΙΒΑΔΕΣ…

ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ… Η ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;


Από ότι φαίνεται η ΠΚΣ καταβάλλει αξιοζήλευτη προσπάθεια ώστε να μην πάψει ποτέ να μας εκπλήσσει (με την αρνητική δυστυχώς έννοια),κάνοντας ότι μπορεί για να εγκλωβίσει τους συλλόγους σε «διαδικασίες» που ξεκάθαρα ελέγχονται από τον κομματικό της μηχανισμό οδηγώντας τους με μαθηματική ακρίβεια είτε στο ΚΚΕ είτε στο ΠΑΜΕ.

Η πιο πρόσφατη τέτοιου είδους προσπάθεια καλείται Επιτροπή Αγώνα (και η ίδρυσή της).

Ο προσανατολισμός της και ο τρόπος λειτουργίας της περιγράφεται σε ένα κείμενο που μοιράζουν οι συνάδελφοι της ΠΚΣ. Το κείμενο, επαληθεύοντας τον παραπάνω συλλογισμό διασαφηνίζει πως «Ο πόλος συσπείρωσης αυτός ( η επιτροπή αγώνα ),μαζί με το ταξικό εργατικό κίνημα-το ΠΑΜΕ, θα γίνει μπροστάρης στον αγώνα». Αποδεικνύουν, για ακόμα μία φορά πως οτιδήποτε δεν ταυτίζεται με την στενή κομματική γραμμή τους (καθώς τα συνδικάτα που συγκροτούν το ΠΑΜΕ ελέγχονται ουσιαστικά από το ΚΚΕ) το αποδοκιμάζουν ως μη κινηματικό και ακίνδυνο για το σύστημα, συνεχίζοντας αλαζονικά να προβάλλονται ως επαναστατικές αυθεντίες και γνώστες της απόλυτης αλήθειας.

Ας δούμε, όμως μερικά απ΄τα σημεία του κειμένου:

1. Γίνεται φοβερά αντιφατικό καθώς από τη μία υποστηρίζει ότι «Κάθε ένας μέσα στην επιτροπή αγώνα είναι ίσος με οποιονδήποτε άλλον και έχει το δικαίωμα λόγου. Όλοι μαζί συνδιαμορφώνουμε τη δράση μας.» ενώ παράλληλα ξεκαθαρίζει πως «Στην επιτροπή αγώνα συμμετέχουν όλοι όσοι συμφωνούν με το πλαίσιο πάλης». Στην προκείμενη περίπτωση όμως εμφανίζεται ένα μικρό θεσμικό προβληματάκι(!): το πλαίσιο πάλης το είχαν ήδη έτοιμο οι συνάδελφοι της ΠΚΣ και το μοίραζαν μαζί με το προαναφερθέν φυλλάδιο, οπότε αυτόματα όποιος δεν συμφωνεί με αυτό το πλαίσιο δεν έχει θέση μέσα στην επιτροπή αγώνα.

Άρα τι ακριβώς να πει ο οποιοσδήποτε που έχει δικαίωμα λόγου και τι ακριβώς να συνδιαμορφώσει; Το ήδη διαμορφωμένο;

Πώς ακριβώς θα βοηθήσει μια τέτοια διαδικασία την γενική συνέλευση του συλλόγου μας και δεν θα προσπαθήσει να την υποκαταστήσει, και τι θα συμβαίνει όταν η απόφαση του συλλόγου δεν θα ταυτίζεται με αυτήν της «επιτροπής αγώνα»;

2. Υποστηρίζει το εξής πολύ ενδιαφέρον : «Μας ενοχλεί η κατάσταση που επικρατεί μέσα στις συνελεύσεις όπου χάνεται το κύριο, επικρατεί μια οχλαγωγία με αποτέλεσμα να μην ακούγονται καν οι ομιλητές , η κουβέντα να αποπροσανατολίζεται, συχνά συνειδητά, με διάφορες και ποικίλες αφορμές με αποτέλεσμα οι φοιτητές να αποφασίζουν ακόμα και κόντρα των αναγκών τους.».

Το μέγεθος της ειρωνείας της φράσης αυτής μπορεί εύκολα να το αντιληφθεί οποιοσδήποτε έχει παρακολουθήσει, έστω και μία γενική συνέλευση. Καθώς, πολύ μεγάλο (ίσως το μεγαλύτερο) μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση αυτή φέρει η ίδια η ΠΚΣ, αφού σαφώς χάνεται το κύριο όταν επιλέγει την γενική συνέλευση του συλλόγου για να ασκήσει την προπαγάνδα του κόμματός της και προφανώς αποπροσανατολίζεται η κουβέντα, όταν προσπαθεί να πλήξει άλλους πολιτικούς χώρους ρίχνοντας ακατάπαυστα ‘λάσπη’.

3. Η εντυπωσιακότερη όμως φράση του κειμένου είναι : «Μας ενοχλούν οι πολύωρες εξαντλητικές άνευ λόγου διαδικασίες». Σίγουρα οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες κάθε άλλο παρά σύντομες είναι.

Από πότε όμως αυτό ενοχλεί τόσο πολύ την ΠΚΣ ώστε να τις χαρακτηρίσει άνευ λόγου;

Άλλωστε αν κανείς ανατρέξει στο πρόσφατο παρελθόν θα συμφωνήσει ότι μια απ΄τις πιο εποικοδομητικές συνελεύσεις του συλλόγου μας ήταν αυτή στις 15 Δεκεμβρίου που διήρκεσε 4,5 ώρες. Σίγουρα, ήταν εξαντλητική αλλά θα ήταν τραγικό να την χαρακτηρίσει κανείς άνευ λόγου, χαρακτηρισμός που δείχνει την αντίληψη της ΠΚΣ για αυτού του είδους τις διαδικασίες.

Ενδεχομένως, κάποια από τα παραπάνω να μπορούσαν να «δικαιολογηθούν» ως μικροπολιτικά τεχνάσματα.

4. Η φράση όμως «Είναι αυτοί που μπροστά στη μέθη μιας υποτιθέμενης εξέγερσης δεν έβγαλαν κουβέντα για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξάγονταν και την πραγματική εξέγερση ενός λαού ενάντια στην γενοκτονία του.»

ουσιαστικά υποστηρίζει ότι δεν πήραμε σαφή θέση υπέρ του παλαιστινιακού λαού στον αγώνα του για επιβίωση απέναντι στη δολοφονική ιμπεριαλιστική τακτική του Ισραήλ, είναι τουλάχιστον εξοργιστική.

Είναι απαράδεχτη η προσπάθειά τους να τραβήξουν διαχωριστικές γραμμές από τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς ακόμα και για τόσο ευαίσθητα ζητήματα.

Λίγο πριν το τελειώσει το αξιοπρόσεχτο είναι αλήθεια αυτό κείμενο ξεκαθαρίζει πως «… το φοιτητικό κίνημα δεν δίστασε και δεν θα διστάσει να πάρει οποιαδήποτε μορφή πάλης εξυπηρετεί κάθε φορά το στόχο που βάζει.», κάτι που είναι πέρα ως πέρα σωστό.

Κάτι όμως που δεν μπορεί να υποστηρίξει και η ΠΚΣ για την δράση-απουσία της τόσο κατά την έναρξη των κινητοποιήσεων κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16, τρία χρόνια πριν, όσο και κατά την διάρκεια των κινητοποιήσεων του περασμένου Δεκέμβρη.

Υ.Γ. : Ας ενημερώσει κάποιος τους συναδέλφους της ΠΚΣ του Βιολογικού πως την τροπολογία που κατέθεσε στην Ευρωβουλή ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ, Δ. Παπαδημούλης, για να περιορίσει τις επιπτώσεις του 65ώρου στους εργαζομένους, την ψήφισε το σύνολο της ευρωομάδας της αριστεράς (μέσα σε αυτούς και ο Ευρωβουλευτής του ΚΚΕ ) για να πάψουν να εκτίθενται όπως συνέβη για μία ακόμα φορά με το κείμενο στο οποίο αναφερόμαστε παραπάνω.